II SA/Rz 13/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Rzeszowie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. K. kwotę 250,- zł /dwieście pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Rz 13/09 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] wydana w wyniku odwołania K. K. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: przebudowa istniejącego budynku brojlerni wraz ze zmianą jego części sposobu użytkowania, zmiana sposobu użytkowania stodoły na tartak, przebudowa budynku na budynek produkcyjno-usługowy na rzecz Firmy D. – L. N. przewidzianej na działkach 448 i 449/5 położonych w miejscowości K. – utrzymująca w mocy w/w decyzję. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy zostało ustalone, że Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy na wniosek L. N. działającej w imieniu Firmy D. na działkach nr ew. 448 i 449/5 położonych w miejscowości K. dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku wraz ze zmianą w jego części sposobu użytkowania na pomieszczenia produkcyjno-usługowe zakład drzewny, usługi tartaczne. Ustalił jednocześnie funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki szczegółowe i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, szczegółowe zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące osób trzecich. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na mapie w skali 1:1000 literami ABCD, która stanowi część graficzną decyzji, wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określone w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznaczono w załączniku nr 2 tej decyzji. Warunki wynikające z uzgodnień projektu decyzji ustalił: z Starostą Powiatu [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych w zakresie melioracji wodnych; z Marszałkiem Województwa [...] w zakresie lokalizacji w terenie niezabudowanym; co do komunikacji - z [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego zostało stwierdzone, że jeden z uczestników postępowania M. O., którego działki nr 454 i 456 graniczą z działkami projektowanymi zmarł dlatego też w jego miejsce na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 października 2007 r. [...] weszli spadkobiercy jako uczestnicy tego postępowania, tj. rodzice B. i A. O. oraz rodzeństwo M. K. i J. O. i decyzja I instancji została m. in. im doręczona jako spadkobiercom w/w. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. K. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy wobec stwierdzenia, że proponowana inwestycja pogarsza warunki środowiskowe i wpłynie negatywnie na stan zdrowia ludzi z otoczenia, a ponieważ jej nieruchomość jest w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, zmiana sposobu zagospodarowania terenu wpłynie niekorzystnie na jej działkę. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i stawianych w nim zarzutów i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało wyjaśnione, że art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji wszczął postępowanie na wniosek złożony przez L. N. jako właścicielki przedsiębiorstwa D. złożony w dniu 22.06.2007 r. Zostały ustalone prawidłowo strony postępowania jak również dokonano prawidłowo analizy zabudowy terenu oraz dokonano stosownych uzgodnień. Zarzut odwołującej odnośnie uciążliwości planowanej inwestycji jest nieuzasadniony, albowiem w ocenie organu odwoławczego inwestycja nie wykracza poza zakres działki na której planowana jest inwestycja. Linie rozgraniczające teren inwestycji wskazują, w oparciu o uzgodnienia, że inwestycja zamyka się w granicach istniejącej zabudowy. W/w decyzja organu odwoławczego została doręczona stronom postępowania ustalonym przez organ I instancji, z pominięciem spadkobierców M. O., co wynika z wykazu dołączonego do zaskarżonej odwołaniem decyzji jak również zwrotnych potwierdzeń odbioru tej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca K. K. nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji, zakwestionowała decyzje obu instancji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że działalność tartaczna w budynku byłej stodoły oddalonej od jej budynku mieszkalnego o 25 metrów wadliwie została oceniona przez organ II instancji, że nie wpłynie niekorzystnie na jej działkę. Również wskazała na zagrożenie pożarowe z tytułu tej działalności, czego faktem był pożar w styczniu 2006 r. i dzięki szybkiej akcji straży pożarnej i jego ugaszeniu nie doszło do zagrożenia jej budynków. Niebezpieczeństwo zapylenia w dalszym ciągu istnieje i chociażby z tego tytułu zmiana przeznaczenia tych budynków nie powinna być akceptowana przez organy orzekające w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu z przyczyn całkowicie odmiennych niż zostało w niej podniesione. Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej ustawa P.p.s.a. nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zgodności z prawem decyzji przebiega w pewnej kolejności i punktem wyjścia jest w pierwszej kolejności badanie czy zaskarżony akt nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji zwalnia Sąd od udzielenia odpowiedzi na zarzuty złożone w skardze. Sąd rozpoznając skargę dopatrzył się w działaniu organu II instancji naruszeń prawa o których mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Charakter tych naruszeń uzasadnia rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym w oparciu o art. 119 § 1 i 120 P.p.s.a. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że decyzja organu I instancji m. in. została doręczona spadkobiercom M. O., tj. rodzicom jego B. O. i A. O. oraz rodzeństwu M. K. i J. O., którzy w toku postępowania weszli w jego miejsce jako uczestnicy postępowania na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...]. Natomiast organ II instancji rozpoznając odwołanie K. K. wydając zaskarżoną decyzję doręczył ją M. O., tj. skierował zaskarżoną decyzję do osoby nieżyjącej, z pominięciem jego spadkobierców. Tego rodzaju doręczenie decyzji, tj. skierowanie jej do osoby zmarłej, jest rażącym naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., dające podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wobec stwierdzenia, że zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W takim stanie faktycznym sprawy Sąd był zobligowany do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Określenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku znajduje wsparcie w art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a.