I OSK 2438/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W.L. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2438/17 i zasądzenie pełnych kosztów postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej W.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1974/16 w sprawie ze skargi W.L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odmówić sprostowania wyroku UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 2 wyroku z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2438/17 zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz W.L. kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że nie uwzględnił wniosku skarżącego kasacyjnie o zasądzenie pełnych kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 3700 zł, gdyż w sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na zasądzenie wyższych kosztów zastępstwa procesowego, określone w § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"). Pismem z dnia 19 lipca 2019 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 8 października 2019 r. skarżący kasacyjnie złożył wniosek o sprostowanie wyroku i zasądzenie pełnych kosztów postępowania związanych z celowym dochodzeniem praw w pełnej kwocie wynikających z dokonanych opłat i udzielonego pełnomocnictwa. Podkreślił, że w związku z niesumiennym i niewłaściwym postępowaniem organu poniósł niemałe straty oraz utracił korzyści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 P.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Wszystkie opisane w przepisie art. 156 P.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (vide: postanowienie NSA z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2059/10). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana jakiej domaga się skarżący nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 P.p.s.a. Wniosek skarżącego kasacyjnie o sprostowanie jest w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Takie sprostowanie zaś stanowi niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie,a ponadto wykracza poza ramy postępowania zainicjowanego wnioskiem o sprostowanie. W niniejszej sprawie nie można uznać, aby w wydanym wyroku omyłkowo bądź też w wyniku błędu rachunkowego Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił bowiem dlaczego nie zasądził kosztów postępowania w pełnej kwocie. Jeżeli sąd orzekł o zwrocie kosztów w pewnym zakresie, ale w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, to strona nie może składać wniosku ani o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 P.p.s.a., ani o sprostowanie wyroku w trybie art. 156 P.p.s.a. Ustawodawca bowiem nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w postanowieniu.