II GSK 574/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. K. Z. "F." E. i J. G. Spółki jawnej w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 listopada 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1515/11 w sprawie ze skargi Z. K. Z. "F." E. i J. G. Spółki jawnej w M. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. K. Z. "F." E. i J. G. Spółki jawnej w M. na rzecz Ministra Zdrowia kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1515/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. Sp. j. w [...] na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie zmiany pozwolenia i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. Z. Spółka Jawna z siedzibą w [...] (dalej skarżąca) wniosła o wprowadzenie w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej k.p.a.) zmiany w decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2008 r. o przedłużeniu okresu ważności pozwolenia nr [...] na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego [...] zioła do zaparzania, poprzez dodanie w części dotyczącej nazwy podmiotu odpowiedzialnego, nazwy wytwórcy i miejsca wytwarzania oznaczenia: "Sp.j.". Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmówił dokonania zmiany w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. o przedłużeniu okresu ważności pozwolenia nr [...] we wnioskowanym zakresie. Organ uznał, że w trybie art. 155 k.p.a. nie może być dokonywana zmiana decyzji co do podmiotu, a tylko w zakresie przedmiotu rozstrzygnięcia. Ponadto adresatem decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. byli przedsiębiorcy – wspólnicy spółki cywilnej, a nie spółka cywilna. Natomiast przekształcenie w spółkę jawną nastąpiło ze spółki cywilnej, której nie przysługiwało uprawnienie z omawianej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. Spółki Jawnej z dnia [...] września 2009 r. Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] maja 2010 r. w punkcie 1 uchylił w części zaskarżoną decyzję co do jej uzasadnienia prawnego, natomiast w punkcie 2 w pozostałym zakresie utrzymał w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1405/10, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2010 r. Po raz kolejny rozpoznając wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister Zdrowia utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister wskazał, że postępowanie było prowadzone na podstawie przepisów szczególnych, tj. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie dokonywania zmian w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego (Dz. U. Nr 27 poz. 235 ze zm.; dalej rozporządzenie MZ), wydanego na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r., Nr 45 poz. 271 ze zm.; dalej p.f.). Minister stwierdził, iż wnioskowana zmiana dotyczy zmiany nazwy podmiotu, do której stosuje się przepisy szczególne, w związku z czym wymagany jest inny "tryb" postępowania niż wnioskowany przez skarżącą, wynikający z art. 155 k.p.a., o którym organ bezskutecznie informował wnioskodawcę. Ponadto organ stwierdził, że w omawianej sprawie nie miało zastosowania rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1234/2008 z dnia 24 listopada 2008 r., dotyczące badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U.UE.L. poz. 334, s. 7), gdyż kwestie związane z przedmiotem rozstrzygnięcia (sposób dokonywania zamian w oznaczeniu podmiotu, opłaty z tym związane) pozostawiono wewnętrznemu ustawodawstwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, w pierwszej kolejności podzielił stanowisko NSA, że zmiana decyzji w trybie określonym w art. 155 k.p.a., nie może dotyczyć zmiany adresata decyzji. Zatem już z tego powodu nie można było dokonać żądanej zmiany w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. w trybie wskazywanym przez skarżącą. Sąd wskazał, że we wskazanym przez skarżącą zakresie nie ma zastosowania art. 155 k.p.a., ponieważ nie dotyczy w ogóle zmian podmiotowych decyzji. Żądane przez skarżącego zmiany co do jego określenia jako podmiotu odpowiedzialnego mogłyby nastąpić w trybie art. 31 ust. 1 i 2 p.f. Jednakże zmiany takie mogą być dokonywane na wniosek podmiotu odpowiedzialnego, a skarżąca zajmowała kategoryczne stanowisko, że nie składa wniosku w tym trybie, co w konsekwencji uniemożliwiało wszczęcie i prowadzenie postępowania w tym trybie. Przypomniawszy przepisy mające zastosowanie w sprawie, WSA wskazał, że załącznik nr 2 do rozporządzenia MZ, także jego pkt 3, nie reguluje wprost sytuacji zmiany podmiotu odpowiedzialnego rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu. Jednakże należy kierować się przepisami rozporządzenia MZ, szczególnie jego § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 1, z których wynika, że zmiana dotycząca podmiotu odpowiedzialnego, w zakresie rozpoznawanym w niniejszej sprawie jest zmianą typu I, a nie zmianą podmiotu odpowiedzialnego, regulowaną przez art. 32 p.f. Odnosząc stanowisko NSA wyrażone m.in. w uchwale z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II GPS 6/08, do stanu sprawy, WSA wskazał, że skoro podmiotem zezwolenia, udzielonego wspólnikom spółki cywilnej, po jej przekształceniu pozostanie spółka jawna, to z uwagi na wymagania pewności obrotu prawnego prowadzonego z udziałem spółki przekształconej wymagane jest wydanie deklaratoryjnej decyzji administracyjnej. Decyzja taka nie stworzy nowej sytuacji prawnej, ale stwierdzi w odniesieniu do konkretnego adresata, jaki jest w danej sytuacji faktycznej jego stan prawny w sferze prawa administracyjnego. Wobec tego po przekształceniu spółki cywilnej w spółkę jawną powinna zostać wydana decyzja deklaratoryjna w oparciu o art. 31 ust. 1 i 2 p.f. i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MZ. WSA nie podzielił dalszej argumentacji skarżącej, że skoro w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. został ujawniony tzw. korpus firmy "Z.", to nie było potrzeby dopisywania, że obecnie podmiot odpowiedzialny jest spółką jawną. W ocenie Sądu określenie, zawarte w art. 24 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037 ze zm.; dalej k.s.h.), dodatkowe oznaczenie: "spółka jawna" nie znaczy, że nie ma ono charakteru obowiązkowego. Wręcz przeciwnie, dodatek ten musi być zarejestrowany w pełnym brzmieniu i do tego w języku polskim, w myśl art. 2 pkt 24 p.f. w zw. z art. 14 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej u.s.d.g.) w zw. z art. 36 pkt 2 i 38 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) oraz art. 26 § 1 i 2 k.s.h. WSA wskazał, że w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. jako podmiot odpowiedzialny figuruje: Z. [...]. Zapis taki budzi wątpliwości w świetle art. 2 pkt 24 p.f., który stanowi, że podmiotem odpowiedzialnym jest przedsiębiorca w rozumieniu u.s.d.g. lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który wnioskuje lub uzyskał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego. Decyzja – pozwolenie na obrót, w myśl art. 23 pkt 1 p.f. winna określać podmiot odpowiedzialny. W świetle powyższego budzi wątpliwości, kto jest adresatem decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., czy osoby fizyczne, czy też podmiot o niewskazanej formie organizacyjnoprawnej. W tej sytuacji tym bardziej brak wniosku w przedmiocie ujawnienia nowej formy organizacyjnej w pełnej nazwie czyli w zakresie dopisania: "spółka jawna", nie mógł prowadzić do ujawnienia skrótu: "Sp.j.". Ponadto podniesiono, że w Krajowym Rejestrze Sądowym skarżąca widnieje pod dawną firmą. Co do niezastosowania przepisów rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1234/08 Sąd zauważył, że uregulowania te uznają zmiany, których wprowadzenia domagał się skarżący za zmiany niewielkie typu IA, których dokonanie wymaga wniosku posiadacza pozwolenia (art. 2 pkt 2, art. art. 7 i 8, załącznik 2 do tego rozporządzenia). Lecz w przypadku jeżeli zgłoszenie dotyczące jednej lub kilku zmian niewielkich typu IA jest odrzucone, posiadacz zaprzestaje stosowania danej zmiany (danych zmian) niezwłocznie po otrzymaniu informacji, o których mowa w art. 11 ust. 1 lit. a) i art. 17 ust. 1 lit. a). Zatem w interesie posiadacza zezwolenia jest dokonywanie także zmian niewielkich typu IA, m. in. dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu. Ponadto, jeżeli zainteresowany złożył wniosek o dokonanie tego typu zmian, to musi on zostać rozpoznany. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia podnoszonych przez skarżącą przepisów postępowania. Sam skarżący składał materiały dowodowe: powołaną uchwałę NSA i wyrok NSA oraz prywatną opinię prezentującą w gruncie odmienne stanowisko od NSA. Wobec tego, jeżeli organ przyjął stanowisko NSA, tym samym nie mógł podzielić stanowiska odmiennego. Sąd wskazał jednak, co uszło uwadze organu, że w dacie wydawania powoływanej już decyzji przedłużającej okres ważności pozwolenia, to jest w dniu [...] lipca 2008 r., podmiot odpowiedzialny miał już formę spółki jawnej, co nastąpiło na podstawie uchwały wspólników z w dnia [...] marca 2008 r., a wpis został dokonany w KRS w dniu [...] czerwca 2008 r. Wobec tego organ powinien z urzędu podjąć czynności dotyczące prawidłowości oznaczenia podmiotu odpowiedzialnego w powołanej decyzji. Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Skarżąca spółka zarzuciła: "naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 155 k.p.a. polegającego na oddaleniu skargi z uwagi na fakt, iż zdaniem WSA w Warszawie w trybie art. 155 k.p.a. niemożliwa jest zmiana podmiotu decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy WSA podzielił pogląd NSA (karta 7 zaskarżonego wyroku), iż w sprawie niniejszej nie dochodzi do przekształcenia podmiotu w podmiot, a do przekształcenia stosunku zobowiązaniowego w podmiot, co więcej stan faktyczny, który zaistniał w niniejszej sprawie z całą pewnością nie wyczerpuje dyspozycji art. 32 p.f. (ust. 2, zmiana podmiotu odpowiedzialnego), a co za tym idzie WSA w Warszawie powinien uchylić decyzję MZ, czego nie uczynił". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ogólnie przedstawiono prezentowane przez skarżącą stanowisko. Ponadto wyrażony został pogląd, że gdyby jednak zmiana decyzji ostatecznej polegająca na dodaniu oznaczenia "Sp.j." była możliwa tylko na podstawie przepisu art. 31 p.f., to przepisy tejże ustawy są niekonstytucyjne w takim zakresie, w jakim przewidują obowiązek uiszczenia opłat, w przypadku zmiany danych podmiotu odpowiedzialnego wynikającej z przymusowego przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną, ponieważ są niezgodne z art. 2 i 32 ust. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne nie rozpoznają ponownie sprawy administracyjnej, ale jedynie –stosownie do przepisów art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez "kontrolę działalności administracji publicznej" pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto – co w niniejszej sprawie należy szczególnie podkreślić – stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w tych granicach, jakie sama strona wnosząca ten środek odwoławczy nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może (działając na podstawie i w granicach prawa – art. 7 Konstytucji RP) podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z kolei z art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. np. wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; LEX nr 485017). Przypomnienie owych szczególnych wymogów związanych ze skargą kasacyjną, w przypadku niniejszej (rozpoznawanej) sprawy, jest o tyle konieczne, że wniesiona skarga kasacyjna, została sformułowana w sposób uniemożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie jej prawidłowej merytorycznej kontroli. Jak bowiem już wyżej (w tzw. części historycznej) zostało wskazane – przytaczając niemal in extenso cały (jedyny) sformułowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut (vide pierwszy akapit na str. 2 skargi kasacyjnej) – z treści skargi kasacyjnej (tj. ani z petitum skargi ani też z jej uzasadnienia) nie wynika nawet to, czy ów zarzut (zarzuty?) został podniesiony w ramach pierwszej, czy też drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a.). Fakt, że na samym wstępie tego zarzutu wskazano na "naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c..." p.p.s.a., mógłby wskazywać, że zarzut ten został podniesiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. że kasator zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania (tzn. artykułów 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), jednakże dalszy fragment, w którym kasator odwołuje się do treści art. 155 k.p.a. (wskazując, że "niemożliwa jest zmiana podmiotu decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy WSA podzielił pogląd NSA..., iż w sprawie niniejszej nie dochodzi do przekształcenia podmiotu w podmiot, a do przekształcenia stosunku zobowiązaniowego w podmiot...") oraz do treści "art. 32 p.f. (ust. 2, zmiana podmiotu odpowiedzialnego)", z kolei mógłby wskazywać, że zarzut ten w istocie dotyczy naruszenia prawa materialnego i należałoby go rozpatrywać w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W związku z tym należy zauważyć, że formułując zarzut oparty na drugiej podstawie kasacyjnej (z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), należy wykazać nie tylko to, że w ogóle doszło do naruszenia określonych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, ale również i to, że owo uchybienie mogło mieć (choćby potencjalnie) "istotny wpływ na wynik sprawy". Natomiast formułując zarzut oparty na pierwszej podstawie kasacyjnej (z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), należy wskazać, czy doszło do naruszenia prawa materialnego przez "błędną jego wykładnię", czy też przez "niewłaściwe zastosowanie"; są to bowiem dwa samodzielne zarzuty, które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, z rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie wynika jasno nawet to, czy sformułowany w niej (jedyny) zarzut został podniesiony w ramach pierwszej, czy drugiej podstawy kasacyjnej. Trzeba też podkreślić, że w skardze kasacyjnej należy nie tylko przytoczyć podstawy kasacyjne (tzn. w sposób jasny i jednoznaczny określić podstawy kasacyjne), ale też przedstawić ich stosowne uzasadnienie (vide art. 176 p.p.s.a.), tzn. umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z 19.02. 2009 r. sygn. akt II FSK). W przypadku rozpoznawanej skargi kasacyjnej jest to całkowicie niemożliwe. Treść sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu (zwłaszcza jeśli chodzi o wskazane na początku "naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c" p.p.s.a. w ogóle nie koresponduje z treścią uzasadnienia, w którym autor skargi kasacyjnej (nawet jednym zdaniem nie nawiązuje do treści przepisów art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie mówiąc o tym, że nie wykazuje, aby ich naruszenie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy) koncentruje się na zupełnie innych kwestiach, a mianowicie, czy "w trybie art. 155 k.p.a. można zmieniać decyzję ostateczną poprzez dodanie oznaczenia "Sp.j" (co notabene Sąd I instancji jednoznacznie i w sposób obszerny wyjaśnił, a czego kasator skutecznie nie zakwestionował), wywodząc, że "gdyby jednak było inaczej i zmiana decyzji ostatecznej polegającej na dodaniu oznaczenia "Sp.j" była możliwa tylko na podstawie przepisu art. 31 ustawy Prawo farmaceutyczne, to (...) przepisy tejże ustawy są niekonstytucyjne w takim zakresie, w jakim przewidują obowiązek uiszczenia opłat, w przypadku zmiany danych podmiotu odpowiedzialnego, wynikającej z przymusowego przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną", konkludując, że " naruszony może być tu przepis art. 2 i 32 ust. 2 Konstytucji...". W sposób oczywisty sformułowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut (przytoczony wyżej niemal dosłownie), w szczególności w zestawieniu z treścią uzasadnienia, należało uznać za całkowicie nieuzasadniony. Jeśli natomiast chodzi o dodatkowo podniesiony (jedynie w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej) zarzut niekonstytucyjności art. 31 ustawy Prawo farmaceutyczne, tj. zarzut (ewentualnego) naruszenia ("...naruszony może być tu przepis...") art. 2 i 32 ust. 2 Konstytucji RP, przede wszystkim należy zauważyć, że poza ogólnikowym stwierdzeniem, że "naruszony może być tu przepis... art. 2 i 32 ust. 2 Konstytucji", w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnego argumentu, który mógłby świadczyć o niezgodności art. 31 ustawy Prawo farmaceutyczne (albo też art. 32 tej ustawy, który został wskazany w petitum skargi kasacyjnej zarzutu oraz na str. 3 jej uzasadnienia) z przepisami art. 2 i 32 ust. 2 Konstytucji RP. Ze skargi kasacyjnej nie wynika nawet to, czy zarzut "niekonstytucyjności" dotyczy art. 31 czy art. 32 Prawa farmaceutycznego, czy też wszystkich przepisów "tejże ustawy" – na co mogłaby wskazywać treść ostatniego akapitu na ostatniej stronie skargi. Wskazany przez kasatora art. 2 Konstytucji RP stanowi, że "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Natomiast art. 32 ust. 2 Konstytucji stanowi, że "Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny". Ogólnikowość (hasłowość) tego zarzutu i brak jasnego wyjaśnienia, na czym miałoby polegać naruszenie tych przepisów Konstytucji, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie jego prawidłowej merytorycznej kontroli. Można jedynie przypuszczać, że strona skarżąca, "będąca producentem około 120 produktów", jako dyskryminujące ją (art. 32 ust. 2 Konstytucji) i naruszające zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji) uważa to, że w przypadku zmiany danych podmiotu odpowiedzialnego – wynikającej z "przymusowego przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną" – w trybie art. 31 Prawa farmaceutycznego (a nie w trybie art. 155 k.p.a., jak chciała skarżąca), "musiałaby dokonać wpłaty kilkuset tysięcy złotych na rzecz Skarbu Państwa" (vide str. 5, ostatnia, skargi kasacyjnej). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca wadliwie rozumie wynikające z art. 2 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości społecznej i niedyskryminacji, a przy tym pomija, że owo "przymusowe przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną", związane jest, mówiąc w znacznym uproszczeniu, z rozmiarem prowadzonej przez spółkę działalności. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.