I OSK 1030/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch del.WSA Jacek Fronczyk Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. C. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r. w sprawie ze skargi kasacyjnej S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 609/06 w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji przebiegu granic pomiędzy działkami o nr [...] i [...] obręb Ł., gmina M. oraz odmowy dokonania aktualizacji użytków gruntowych oddala wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1030/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 609/06, którym oddalono skargę S. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu z dnia [...] września 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji przebiegu granic pomiędzy działkami o numerach [...] i [...] obręb Ł., gmina M. oraz odmowy dokonania aktualizacji użytków gruntowych. Pismem z dnia 6 sierpnia 2008 r. skarżąca S. C. wniosła o uzupełnienie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez uwzględnienie przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej przepisów ust. 3 pkt 3 i ust. 5 pkt 2 oraz ust. 7 "załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą jest, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany wydanym przez siebie wyrokiem, a zatem nie może go uchylić lub zmienić, poza wypadkami przewidzianymi w ustawie. Wyjątki od tej zasady określone są w art. 156 - 159 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej P.p.s.a.), regulującymi tzw. rektyfikację orzeczeń sądowych. Instytucja rektyfikacji wyroków obejmuje ich sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię. Możliwość uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest konsekwencją reguły, że sąd administracyjny drugiej instancji ma orzec w pełnym zakresie określonym w skardze kasacyjnej. Jest obojętne, czy skarga kasacyjna została oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, czy też została uwzględniona. Wniosek o uzupełnienie wyroku powinien natomiast być odbiciem granic skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej obowiązuje zarówno na etapie rozpoznawania sprawy (art. 183 § 1 P.p.s.a.), jak i samego orzekania (art. 186 P.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ten jest związany wnioskiem skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, determinują kierunek kontroli sądu odwoławczego. Celem tej kontroli jest stwierdzenie ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, przy czym Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy ani kształtować podstaw kasacyjnych, ani też w jakikolwiek inny sposób ich korygować. Wobec takiego stanu rzeczy, wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jako Sądu drugiej instancji nie może być uzupełnieniem podstaw kasacyjnych. Może jedynie zawierać żądanie rozpoznania skargi kasacyjnej w pełnym jej zakresie, jeżeli Sąd nie rozpoznał sprawy w jej granicach. W niniejszej sprawie taka sytuacja procesowa nie wystąpiła. Kwestionowanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wobec uznania, że nie ma usprawiedliwionych podstaw, orzekł o całym żądaniu w niej zgłoszonym. Skarżąca zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości, wskazała jako podstawę kasacyjną naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 22 i 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisu § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Natomiast w swoim wniosku o uzupełnienie wyroku po raz pierwszy wskazuje jako ewentualną podstawę kasacyjną przepisy ust. 3 pkt 6 i ust. 5 pkt 2 oraz ust. 7 "załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków". Stwierdzić zatem należy, że wniosek o uzupełnienie wyroku jest chybiony i jako taki podlega oddaleniu.