II GSK 1392/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. J.– N. I. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1730/10 w sprawie ze skargi I. J. – N. I. J. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1) pozostawić skargę kasacyjną bez rozpatrzenia; 2) zwrócić I. J. – N. I. J. wpis sądowy w wysokości 100 zł (sto złotych). UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1730/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę I. J. – N. I. J. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis wyroku z dnia 21 września 2010 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 listopada 2010 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru, opatrzone podpisem i datą (k. 55 akt Sądu I instancji). Działając przez pełnomocnika – radcę prawnego skarżąca wniosła skargę kasacyjną poprzez nadanie jej listem poleconym w dniu 16 listopada 2010 r. w urzędzie pocztowym w W. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarga kasacyjna wpłynęła do adresata w dniu 19 listopada 2010 r., co potwierdza prezentata biura podawczego WSA w W. W dniu 22 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przesłał skargę kasacyjną wraz z załącznikami i aktami sądowymi, które wpłynęły do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 23 listopada 2010 r. W skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1730/10 I. J. – N. I. J. wniosła o uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Wyrokowi Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. Przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przepisów PO IG, w tym zwłaszcza 8.1. PO IG, przepisów prawa telekomunikacyjnego, a zwłaszcza art. 2 pkt 48 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne i Dyrektywy 77/388/WEG oraz art. 26 i 27 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w odniesieniu do definicji e-usługi i usługi aukcyjnej oraz telekomunikacyjnej, pominięciu zapisów wniosku i cen rynkowych sprzętu komputerowego, zastosowanie zapisów nie umieszczonych przez skarżącą we wniosku (e-czat) i błędną wykładnię na podstawie nieistniejących zapisów, interpretację zapisów skarżącej we wniosku w sposób przeciwstawny wzajemnie w ramach jednego wniosku i jednej oceny jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia, a także 2. Naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszenie art. 31 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przedłużenie terminu rozpatrywania sprawy ze względu na konieczność oceny eksperta, a następnie nieprzeprowadzenie tej oceny – tj. świadome wprowadzenie strony w błąd przez organ administracji oraz niedopuszczalne działanie rozszerzające organu administracji poza meritum odwołania oraz brak w uzasadnieniu rzetelnych podstaw prawnych w tym nieprzeprowadzenie dowodów żądanych przez skarżącego i brak uzasadnienia prawnego odrzucającego argumentację skarżącej. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne, wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od p.p.s.a. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju: "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy". Taki sposób opisania wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w cytowanym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. znajdują zastosowanie w postępowaniach sądowadministracyjnych w sprawach do jakich odnosi się ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mimo enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych p.p.s.a. względnie powodujące daleko idące modyfikacje. Mimo, że w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustawodawca nie wymienia jako niepodlegających stosowaniu przepisów działu IV p.p.s.a., w art. 30d ust. 1 zdanie pierwsze wprowadza inny niż w art. 177 § 1 p.p.s.a., czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczony od dnia doręczenia rozstrzygnięcia sądu I instancji. W zdaniu drugim nakazuje odpowiednio stosować art. 30c ust. 2 omawianej ustawy regulujący kompleksowo sposób wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (pierwszej instancji). Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju: "Skarga, o której mowa w ust. 1 (wnoszona do sądu I instancji), jest wnoszona przez wnioskodawcę (...) bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (...). Skarga podlega opłacie sądowej". Skoro w art. 30d ust. 2 zdanie drugie mowa o odpowiednim stosowaniu cytowanego przepisu, prawidłowo należy interpretować ten przepis następująco: "skarga kasacyjna jest wnoszona przez wnioskodawcę lub właściwą instytucję pośredniczącą lub zarządzającą bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna podlega opłacie sądowej". Modyfikacja sformułowań dotyczących skargi przez zastąpienie ich wymienionym w art. 30d ust. 1 określeniem środka odwoławczego jest oczywista. Zastosowane w art. 30c ust. 2 wskazanie podmiotu legitymowanego do wniesienia skargi do sądu I instancji nie może natomiast być przeniesione do regulacji dotyczących postępowania kasacyjnego. Łączy się ściśle z tokiem postępowania pierwszoinstancyjnego (legitymacją do wniesienia skargi) i nie może ograniczać praw innych podmiotów do wniesienia skargi kasacyjnej. W art. 30d ust. 1 omawianego aktu prawnego ustawodawca wyraźnie wskazał jakie podmioty są legitymowane do wniesienia skargi kasacyjnej, nie ma więc podstaw do odpowiedniego stosowania innych przepisów. Określenie sądu, do którego należy wnosić skargę kasacyjną bez pośrednictwa innych podmiotów jest wynikiem prostego zastąpienia opisu sądu I instancji wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za zastosowaniem takiego rozwiązania przemawia cel, odmiennej niż w ramach p.p.s.a., regulacji postępowania sądowoadministracyjnego, tj. skrócenie terminów do wniesienia skargi i skargi kasacyjnej, wyłączenie pośrednictwa i autokontroli organu oceniającego projekt wnioskodawcy, wprowadzenie terminu do rozpatrzenia skargi kasacyjnej, zmierzają do uzyskania efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. Wyłączenie udziału sądu I instancji w postępowaniu kasacyjnym sprzyja realizacji celu regulacji w zakresie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego w wymienionych w omawianej ustawie sprawach. Tak więc skargę kasacyjną w sprawach, o jakich mowa w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Art. 177 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. doręczono skarżącej w dniu 3 listopada 2010 r. Następnego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Mimo że skargę kasacyjną nadano w polskim urzędzie pocztowym w dniu 16 listopada 2010 r. kierując błędnie do WSA, mogłaby ona wywołać skutki prawne tylko wtedy, gdyby sąd ten przekazał ją Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przed upływem terminu do jej wniesienia. Omyłkowe skierowanie skargi kasacyjnej bezpośrednio do WSA nie usprawiedliwia opóźnienia terminu (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006 r., str. 407-408). Wobec tego za datę wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy dzień przekazania jej przez wojewódzki sąd administracyjny, co w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero 22 listopada 2010 r. Czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej został więc przekroczony. Zgodnie z art. 30d ust. 2 zdanie drugie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania kasacyjnego stosuje się odpowiednio art. 30c ust. 5 tejże ustawy, zgodnie z którym, między innymi, wniesienie skargi do sądu I instancji po terminie powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Odpowiednie stosowanie tego przepisu prowadzi do wniosku, że wniesienie skargi kasacyjnej po terminie wywołuje skutek w postaci pozostawienia jej bez rozpatrzenia. Art. 178 p.p.s.a. w ogóle nie ma zastosowania, skoro skargi kasacyjnej nie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego i nie jest możliwe dokonywanie przez ten sąd jakichkolwiek czynności w postępowaniu kasacyjnym. Zmodyfikowany art. 180 p.p.s.a. rozumiany może być jedynie w ten sposób, że stanowi podstawę do pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca została prawidłowo pouczona zarówno na rozprawie przed Sądem I instancji, jak i w piśmie doręczającym jej odpis zaskarżonego orzeczenia o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o trybie i terminie jej wniesienia (k. 33 i 53 akt Sądu I instancji). Z wymienionych przyczyn i na wskazanych podstawach prawnych pozostawiono skargę kasacyjną bez rozpatrzenia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.