II FSK 987/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska, WSA del. Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Centrali Produkcyjno-Usługowej "T." spółki z o.o. z siedzibą w K.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Op 24/07 w sprawie ze skargi Centrali Produkcyjno-Usługowej "T." spółki z o.o. z siedzibą w K.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 21 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Centrali Produkcyjno-Usługowej "T." spółki z o.o. z siedzibą w Kędzierzynie-Koźlu na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Op 24/07, oddalił skargę "T" Spółka z o.o., zwana dalej Spółką, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej jako p.p.s.a. Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyroku wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości 38.998,00 zł, podczas gdy w zeznaniu CIT- 8 za 2000 r., wykazano zobowiązanie w wysokości 4.817,00 zł. Różnica w kwocie 34.181,00 zł wynika z dokonanej decyzją korekty zarówno przychodów, jak i kosztów ich uzyskania. Stwierdzono, iż Spółka zaniżyła przychody o kwotę 15.375,00 zł w związku z otrzymaniem nieodpłatnie świadczenia w postaci udzielenia Spółce przez jej wspólników nieoprocentowanej pożyczki w kwocie 205.000,00 zł, a nadto zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 100.570,30 zł. Ponadto zaskarżoną decyzją zaliczono w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwotę podatku naliczonego VAT w wysokości 2.367,00 zł, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ( tekst. jedn. Dz.U. z 2000 roku, nr 54, poz. 654, ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.p. Skorygowano również dochód Spółki o wyłączoną wcześniej z kosztów uzyskania przychodów kwotę 2000 zł dotyczącą darowizny przekazanej na klub sportowy. W odwołaniu, Spółka wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, nie zakwestionowała opisanych powyżej korekt zarówno przychodów jak i kosztów ich uzyskania. Przedmiotem sporu, jak wynikało z pisma z dnia 14.04.2003 r. precyzującego zakres odwołania, była wyłącznie odmowa zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych kwoty 468.463,61 zł, którą Spółka sama uprzednio zaliczyła do kosztów inwestycji. Wnosząc odwołanie, zarzucono decyzji naruszenie art.15 ust. 1 w zw. z art.16 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że wydatki błędnie przez Spółkę zakwalifikowane jako wydatki inwestycyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Pierwotnie w zastrzeżeniach do protokołu z kontroli z dnia 28.11.2002 r., Spółka żądała uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków na działalność eksploatacyjną w wysokości 325.996,94 zł. Wskazała, że w dniu 31.12.2000 r. dokonała błędnego księgowania, na podstawie wewnętrznych dowodów księgowych na sumę 340.147,97 zł i na kwotę 14.151,03 zł, operacji gospodarczych nie znajdujących odzwierciedlenia w dowodach źródłowych oraz ewidencji księgowej. Powyższą kwotę 340.147,97 zł przeksięgowała z kosztów działalności eksploatacyjnej na koszty inwestycji, natomiast kwotę 14.151,03 zł przeniosła z kosztów inwestycyjnych na koszty działalności. Spowodowało to, że koszty bieżącej działalności uległy zmniejszeniu o saldo tych wielkości, czyli o kwotę 325.996,94 zł. Ponadto wniosła o zaliczenie w koszty podatkowe wynagrodzeń ekipy remontowo-budowlanej w kwocie 170.725,11 zł. Stwierdziła bowiem, że wynagrodzenia związane z inwestycją wynoszą tylko 85.721,01 zł, a nie jak sama zaksięgowała 256.446,12 zł. Powyższe kwestie były przedmiotem sporu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, który wyrokiem z dnia 5.10.2005 r., sygn. akt I SA/Op 2/05, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29.10.2004 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że skarga zasługuje jedynie na częściowe uwzględnienie. Wskazał, że Spółka dążąc do ujęcia spornych wydatków do kosztów podatkowych, błędnie jej zdaniem księgowanych do grupy wydatków inwestycyjnych, obowiązana była do równoczesnego przedłożenia dowodów mogących potwierdzić ich związek przyczynowy z uzyskanym przychodem z prowadzonej działalności podstawowej. Ponieważ takie dowody nie zostały przez Spółkę wykazane, a nadto nie była ona w stanie podać nawet dokładnej analitycznej specyfikacji kwot zaksięgowanych dokonanymi w dniu 31.12.2000 r. operacjami księgowymi objętymi notami, brak było podstaw do uznania spornych wydatków za koszty uzyskania przychodów. Dyrektor Izby Skarbowej, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., rozpatrując sprawę w ponownym postępowaniu odwoławczym, zobowiązany był kierować się wskazaniami Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku. Spółka twierdziła, że tylko wynagrodzenia w wysokości 85.721,01 zł, a nie 256.446,12 zł dotyczą inwestycji, a więc różnica w wysokości 170.725,11 zł stanowi koszty działalności podstawowej i powinna być włączona do kosztów uzyskania przychodów. Jako dowód Spółka w pierwotnym postępowaniu przedłożyła przy piśmie z dnia 4.04.2002 r. zestawienia wynagrodzeń związanych z prowadzoną inwestycją na powyższą kwotę. Te same zestawienia, zawierające nazwisko pracownika i kwoty wynagrodzeń, Spółka dołączyła też do pisma z dnia 14.04.2002 r. i z dnia 7.07.2006 r. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej podkreślał, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż Spółka dokonywała błędnej bieżącej kwalifikacji wynagrodzeń na związane z działalnością inwestycyjna i pozostałą, ani też na ustalenie, zgodnie ze wskazaniami cytowanego wyroku WSA, jakie faktycznie wynagrodzenia ekipy remontowo-budowlanej dotyczyły działalności inwestycyjnej, a jakie podstawowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, dalej określanym jako WSA, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazała na naruszenie przez organy skarbowe przepisów prawa procesowego tj. art. 122 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej podawanej jako o.p., poprzez pominięcie dowodu z ksiąg rachunkowych, a w szczególności zapisów na kontach zespołu "4" oraz dokumentów źródłowych, z których wynikały koszty działalności gospodarczej za 2000 r. w kwocie 1.272.074,71 zł. Wskazała również skarżąca na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez utrzymywanie, że wydatki skarżącej z tytułu wynagrodzeń na prowadzoną w 2000 r. działalność gospodarczą mylnie zakwalifikowane i księgowane w ciężar kosztów prowadzonej działalności inwestycyjnej, faktycznie nie stanowią kosztów uzyskania przychodów tego okresu. W uzasadnieniu skarżąca w zasadzie podnosiła argumenty tożsame ze wskazanymi wcześniej na etapie postępowania przed organami skarbowymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. WSA w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę między innymi podkreślał, że mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., prawidłowo organ ponownie badał sprawę wyłącznie w zakresie jednoznacznie wskazanym przez Sąd. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego bardzo skrupulatnie przez organy skarbowe wynika w ocenie WSA, że nie ma możliwości ustalenia zakresu robót wykonanych w 2000 r. w ramach inwestycji, a w szczególności określenia roboczogodzin i wysokości wynagrodzeń związanych z tą inwestycją. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tejże ustawy. Zdaniem WSA słusznie przyjęły organy podatkowe, że skarżąca Spółka nie przedstawiła dostatecznych dowodów na okoliczność, że roboty wykonane przy budowie pawilonu faktycznie poniesione zostały na działalność podstawową i miały wpływ na uzyskane przychody te zaś, które podlegały ocenie organów prowadzących postępowanie, nie zawierały wiarygodnych i obiektywnych danych o zaistnieniu przesłanek koniecznych do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Nie było zatem podstaw w ocenie WSA, do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył podatnik (reprezentowany przez adwokata), zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono: 1. naruszenie przepisów art. 153 p.p.s.a., które ma decydujący wpływ na treść orzeczenia; 2. naruszenie przepisów art. 122 i 187 § 1 o.p., poprzez pominięcie dowodu z ksiąg rachunkowych w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów, 3. naruszenie przepisów art.15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Wnoszono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślano, że doszło do nieprawidłowej interpretacji oraz błędnego zastosowania przepisów art. 153 p.p.s.a. Izba Skarbowa starając się bowiem wykonać zalecenia sądu przeprowadziła postępowanie, które doprowadziło ją do wniosku, że rzekomo nie da się wykonać zaleceń Sądu - tj. ustalić faktycznie, ile kosztów wynagrodzeń skarżąca poniosła w ramach realizacji inwestycji, a ile kosztów osobowych poniosła w ramach działalności eksploatacyjnej. Dokonując wykładni art. 153 p.p.s.a., w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy, autor skargi kasacyjnej wskazywał na samoograniczenie się Sądu, co w rezultacie przesądziło o niekorzystnym wyroku dla skarżącej. Mówiąc o naruszeniu przepisów art. 122 i 187 § 1 o.p., podkreślano, że w tak niewielkim przedsiębiorstwie nie ewidencjonowano z dokładnością co do godziny, czasu pracy poszczególnych pracowników. Jednak rozliczenia były robione do każdej listy płac i istnieją. Natomiast polepszenia wyniku finansowego spółki (koszt własny przerachowano na inwestycje), by nie stracić zaufania kontrahentów i możliwości kredytowania się. Wskazując na naruszenie przepisów art.15 ust. 1 u.p.d.o.p., podkreślano, że logika rozumowania nakazuje przyjąć, że skoro niemożliwe jest ustalenie kosztów według kart godzinowych, to trzeba było przyjąć to, co Spółka księgowała na bieżąco. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku. Zgodnie zaś z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Natomiast unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Oceniając pod tym względem skargę kasacyjną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż odpowiada ona wymaganiom ustawowym. W literaturze przedmiotu, jak również w orzecznictwie NSA wskazuje się, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński, Postępowanie kasacyjne na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Materiały na konferencję Sędziów NSA, Warszawa 2004, publikacja powołana w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 542 oraz wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120 ). W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje wywiedziony na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia unormowań postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym, słusznie przyjął WSA, że prawidłowo organ podatkowy ponownie badał sprawę - wyłącznie w zakresie jednoznacznie wskazanym przez Sąd. Jednak skoro nie było możliwości faktycznego ustalenia, ile kosztów wynagrodzeń skarżąca poniosła w ramach realizacji inwestycji, a ile kosztów osobowych poniosła w ramach działalności eksploatacyjnej, to właściwie WSA ocenił, że organ podatkowy ponownie badał sprawę, wyłącznie w zakresie jednoznacznie wskazanym przez Sąd. W takiej sytuacji, w żadnym razie nie można dopatrzyć się samoograniczania się Sądu, przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Za absolutnie nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 122 i 187 § 1 o.p., poprzez pominięcie dowodu z ksiąg rachunkowych w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów. Należy bowiem zwrócić uwagę, że WSA wydając zaskarżone orzeczenie nie stosował unormowań o.p., lecz oparł je o przepisy p.p.s.a. W ustawie p.p.s.a. można podać przykłady wielu przepisów, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Najczęściej jednak zarzut naruszenia przepisów postępowania opiera się na niewłaściwym zastosowaniu przez sąd administracyjny I instancji przepisów o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.) , zamiast uwzględniających skargę (art. 145-150 p.p.s.a.). Niewątpliwie w taki sposób przygotowana skarga kasacyjna, powinna również zawierać właściwe powiązanie powołanych regulacji o.p. z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. (zob. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 357.). W rozpatrywanej sprawie należało zatem zakwestionować ustalenia stanu faktycznego sprawy dokonane przez organy podatkowe, uzasadniając naruszenie, na przykład art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122 i 187 § 1 o.p. Innych zarzutów naruszenia unormowań p.p.s.a., poza wskazywanym powyżej przepisem art. 153 p.p.s.a., nie przytoczono. Dlatego też, brak skutecznego podważenia dokonanych ustaleń faktycznych w rozpatrywanej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany przyjętym przez WSA stanem faktycznym. Z kolei nie podważenie stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, nie może prowadzić do stwierdzenia, że WSA niewłaściwie zastosował przepisy art.15 ust. 1 u.p.d.o.p. Należy także zauważyć, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze przywołane wyżej przepisy prawa, jak też inne utrwalone reguły postępowania, koszt poniesiony przez podatnika z poszczególnego źródła, powinien być rozważany jako element kształtujący dochód, jeżeli łącznie spełnione są cztery przesłanki: 1.) koszt służy osiągnięciu przychodu, czyli został poniesiony w celu jego osiągnięcia lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, 2.) koszt został faktycznie poniesiony przez podatnika, 3.) koszt nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 omawianej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czyli nie został wyłączony z katalogu kosztów uzyskania przychodu, 4.) koszt został rzetelnie udokumentowany przez podatnika ( ciężar dowodu ). W doktrynie prawa podatkowego wskazuje się, iż dany wydatek nie może mieć charakteru wydatku zbędnego, ale wydatku podporządkowanego osiągnięciu przychodu (zob. A. Gomułowicz, Koszty uzyskania przychodów w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - wybrane aspekty, w: Regulacje prawno-finansowe i rozwiązania finansowe pro publico bono, Księga Jubileuszowa profesora Jana Głuchowskiego, Toruń 2002, s. 79.). Ponadto należy badać, czy dany rodzaj wydatku pozostaje w związku z działalnością przedsiębiorstwa i nie stanowi wydatków ponoszonych na cele osobiste podmiotów zarządzających przedsiębiorstwem lub osób trzecich. Takie rozumienie kosztów uzyskania, oparte na ich istocie ekonomicznej, dominuje we współczesnych ustawodawstwach podatkowych (zob. R. Mastalski, Glosa do wyroku SN z 26.09.1995 r. sygn. akt III ARN 32/95, opublikowane w: OSP, 1997 r., Nr 1, poz. 21). Przy uznaniu określonego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, szczególnego znaczenia nabiera ocena zaistnienia przesłanki określonej w powyższym pkt "4". Za dominujący w literaturze przedmiotu należy uznać pogląd, że w sprawach podatkowych "...ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia." (zob. A. Hanusz, Strona postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004 r., Nr 9, s. 54.). Podkreśla się, że mimo nie obowiązywania przepisu art. 6 k.c. w postępowaniu podatkowym, to wynikająca z tego przepisu logiczna zasada ma charakter uniwersalny (podstawowa "idea" dowodowa), pod rygorem zaistnienia (lub nie zaistnienia) określonych skutków przez twierdzącego (por. K. J. Stanik, Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, Jurysdykcja podatkowa, 2007 r., Nr 4, s. 30.). Również w orzecznictwie NSA wskazuje się, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu, odnosi ewidentne korzyści, gdyż o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania; na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu (np. wyrok z 19 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 787/06, opublikowany w: Lex nr 261525; wyrok z 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 359/04, opublikowany w: Lex nr 133954 ). W orzeczeniu z 16 czerwca 2005 r. NSA zwracał uwagę, że wprawdzie art. 187 § 1 o.p. nakłada na organy podatkowe ciężar dowodzenia określonych faktów, w tym zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co jednak nie zwalnia strony we współudziale w realizacji tego obowiązku. To podatnik bowiem dokonując rozliczenia podatku i kwalifikując określone wydatki do kosztów uzyskania przychodów najlepiej orientuje się, na podstawie jakich dokumentów i faktur dokonał ich prawnej kwalifikacji oraz w razie sporu powinien przedłożyć je organowi podatkowemu (sygn. akt II FSK 279/05, opublikowany w: Lex nr 173044.). Mając na uwadze powyższe wywody oraz powoływane orzecznictwo sądu administracyjnego należy uznać, że właściwie WSA dokonał oceny ustaleń organów, że skarżąca Spółka nie przedstawiła dostatecznych dowodów na okoliczność, że roboty wykonane przy budowie pawilonu faktycznie poniesione zostały na działalność podstawową i miały wpływ na uzyskane przychody. Te zaś, które podlegały ocenie organów prowadzących postępowanie, nie zawierały wiarygodnych i obiektywnych danych o zaistnieniu przesłanek koniecznych do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tejże ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.