II W 1176/25

<p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 13 listopada 2025 roku około godziny 15.51 funkcjonariusze Komendy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">R.</span>: <span class="anon-block">P. Ł.</span> i <span class="anon-block">W. R.</span>, pełniąc służbę oznakowanym radiowozem na terenie powiatu <span class="anon-block">(...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">B.</span>, na drodze wojewódzkiej numer <span class="anon-block">(...)</span> (relacji <span class="anon-block">W.</span> - <span class="anon-block">H.</span>), dokonywali kontroli pojazdów. Radiowóz był ustawiony na obszarze zabudowanym (pojazdy zmierzające w kierunku <span class="anon-block">H.</span> wjeżdżając do <span class="anon-block">B.</span> mijały znak drogowy pionowy <span class="anon-block">(...)</span>, oznaczający wjazd na obszar zabudowany).</p> <p>(zeznania świadka <span class="anon-block">P. Ł.</span> k. 50-51, 17-18; notatka urzędowa k. 7-8; wiadomość notoryjna)</p> <p>W tym czasie od strony <span class="anon-block">W.</span> w kierunku miejscowości <span class="anon-block">X.</span> i <span class="anon-block">H.</span> jechał samochód marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o numerze rejestracyjnym <span class="anon-block">(...)</span>, kierowany przez <span class="anon-block">R. X.</span>. Na drodze w miejscu kontroli – w odległości kilkunastu metrów (na przeciwnym pasie ruchu) znajdował się wówczas pojazd jadący w stronę <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>(zeznania świadka <span class="anon-block">P. Ł.</span> k. 50-51, 17-18; notatka urzędowa k. 7-8; częściowo wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">R. X.</span> k. 49, 15)</p> <p>Stojący na zewnątrz radiowozu <span class="anon-block">P. Ł.</span> (po uprzednim wykonaniu testów: stałej odległości, prawidłowości działania przyrządów celowniczych oraz prędkości zerowej), posługując się legalizowanym laserowym przyrządem do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym typu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, o numerze fabrycznym <span class="anon-block">(...)</span>, dokonał pomiaru prędkości wskazanego pojazdu marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o numerze rejestracyjnym <span class="anon-block">(...)</span> (gdy znajdował się on w odległości 159,60 m od radiowozu).</p> <p>Policjant w chwili wykonywania owej czynności ustawił promień lasera radaru na przedniej tablicy rejestracyjnej przedmiotowego <span class="anon-block">A.</span>.</p> <p>Następnie zaś funkcjonariusz zatrzymał ów samochód.</p> <p>Wskazana przez urządzenie pomiarowe prędkość samochodu, którym poruszał się <span class="anon-block">R. X.</span>, wynosiła 75 km/h.</p> <p>Kierujący <span class="anon-block">A.</span> odmówił przyjęcia mandatu.</p> <p>(zeznania świadka <span class="anon-block">P. Ł.</span> k. 50-51, 17-18; notatka urzędowa k. 7-8; świadectwo legalizacji ponownej k. 20; certyfikat kalibracji k. 19; instrukcja obsługi <span class="anon-block">(...)</span> 20/20 k. 45)</p> <p> <span class="anon-block">P. Ł.</span> przed przystąpieniem do kontroli samochodu prowadzonego przez <span class="anon-block">R. X.</span> przedstawił się kierowcy oraz podał przyczynę zatrzymania pojazdu i okazał wynik pomiaru prędkości.</p> <p> <span class="anon-block">P. Ł.</span> odbył kursy specjalistyczne w zakresie ruchu drogowego (część ogólna i szczególna).</p> <p>(zeznania świadka <span class="anon-block">P. Ł.</span> k. 50-51, 17-18; świadectwa ukończenia kursów specjalistycznych k. 43, 44)</p> <p> <span class="anon-block">R. X.</span> jest rozwiedziony. <span class="anon-block">W.</span> na utrzymaniu <span class="anon-block">(...)</span> dziecko. Z zawodu jest rolnikiem. Jest bezrobotny. Ubiega się o rentę chorobową z uwagi na przewlekły stan zapalny nerek.</p> <p>(oświadczenie obwinionego k. 48-49)</p> <p> <span class="anon-block">R. X.</span> był jeden raz karany za wykroczenie drogowe (przekroczenie dopuszczalnej prędkości).</p> <p>(informacja o karalności za wykroczenia drogowe k. 11)</p> <p>Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Oświadczył, iż w dniu zdarzenia nie poruszał się z prędkością wyższą aniżeli 50 km/h.</p> <p>(wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">R. X.</span> k. 49-50, 14-15)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się zasadniczo na zeznaniach przesłuchanego w sprawie świadka – funkcjonariusza Policji <span class="anon-block">P. Ł.</span>, posiłkując się przy tym nieosobowymi źródłami dowodowymi, w tym notatką urzędową (k. 7-8) oraz świadectwem legalizacji ponownej (k. 20).</p> <p>Odnosząc się do oceny zeznań wskazanego naocznego świadka zdarzenia będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, iż przedstawił on przebieg zdarzenia w sposób spójny i logiczny. Jego zeznania w pełni korespondują z dowodami nieosobowymi, w tym notatką urzędową (posiadają zatem przymiot wiarygodności). Z zeznań tych wyłania się jednoznaczny obraz zdarzenia, które miało miejsce na oczach świadka. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż <span class="anon-block">P. Ł.</span> nie jest w żaden sposób zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przed zdarzeniem obwiniony nie był znany świadkowi. Brak jest zatem – w ocenie Sądu – racjonalnych powodów, które mogłyby przemawiać za tym, że obwiniony jest przez wskazanego funkcjonariusza policji (który przecież w przypadku niezasadności zarzutu mógłby ponieść ewentualnie odpowiedzialność dyscyplinarną lub karną) niesłusznie pomawiany o popełnienie przedmiotowego czynu.</p> <p>Rzeczą zasadniczą w niniejszej sprawie stało się ustalenie, czy <span class="anon-block">P. Ł.</span> dokonał pomiaru prędkości samochodu marki <span class="anon-block">A.</span>, jakim w dniu 13 listopada 2025 roku poruszał się obwiniony. W tej kwestii przesłuchany w sprawie policjant nie miał żadnych wątpliwości.</p> <p>Zwrócić przy tym należy uwagę na okoliczność, iż przedmiotowy radar w dniu osądzanego zdarzenia posiadał aktualną legalizację.</p> <p>Z kolei wyjaśnienia <span class="anon-block">R. X.</span> nie znalazły potwierdzenia zarówno w zeznaniach przesłuchanego w sprawie świadka, jak również w zgromadzonych w sprawie dowodach rzeczowych, w tym w szczególności w notatce urzędowej (k. 7-8).</p> <p>Zwrócić trzeba uwagę na okoliczność, że z zeznań funkcjonariusza policji wynika, iż w sprawie nie mogło dojść do żadnej pomyłki, co próbował wykazać obwiniony.</p> <p>W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż w sprawie brak jest zatem jakichkolwiek powodów, które mogłyby podważyć wiarygodność twierdzeń <span class="anon-block">P. Ł.</span>, tym bardziej, iż zeznania te pozostają w korelacji ze wskazanymi powyżej dowodami nieosobowymi. Za ich wiarygodnością przemawiają również zasady logiki i doświadczenia życiowego, co – w ocenie Sądu – wynika z przedstawionych powyżej rozważań.</p> <p>Na wiarę zasługują również zabrane w sprawie nieosobowe źródła dowodowe, do których Sąd odwołał się w swych ustaleniach.</p> <p>Brak jest natomiast przesłanek mogących stanowić podstawę do uznania za wiarygodne wyjaśnień obwinionego, poza pewnymi jego twierdzeniami, które znalazły odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a mianowicie odnośnie tego, iż w czasie i miejscu przedmiotowego zdarzenia kierował on samochodem marki <span class="anon-block">A.</span>. Generalnie jednak twierdzenia <span class="anon-block">R. X.</span> nie były miarodajnym źródłem ustaleń faktycznych czynionych w sprawie, gdyż nie znalazły potwierdzenia w zebranych dowodach, które w ocenie Sądu ze wskazanych powyżej przyczyn posiadają przymiot wiarygodności. Przeczą im nadto zasady logiki i doświadczenia życiowego. Stanowisko takie Sąd wywiódł w oparciu o wszechstronną analizę całego dostępnego materiału dowodowego, po przesłuchaniu obwinionego na rozprawie. W ocenie Sądu wyjaśnienia <span class="anon-block">R. X.</span> stanowią jedynie uzewnętrznienie jego linii obrony.</p> <p>Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd doszedł do przekonania, że <span class="anon-block">R. X.</span> czynem swym wypełnił znamiona wykroczenia z art. 92a § 1 kw. W dniu 13 listopada 2025 roku około godziny 15.51 w miejscowości <span class="anon-block">B.</span>, gmina <span class="anon-block">U.</span>, województwo <span class="anon-block">(...)</span>, na drodze wojewódzkiej o numerze <span class="anon-block">(...)</span> jechał jako kierujący samochodem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> o numerze rejestracyjnym <span class="anon-block">(...)</span> i przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym o 22 km/h, jadąc z prędkością 72 km/h.</p> <p>Zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 20;art. 20 ust. 1)">art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> – według stanu na dzień osądzanego zdarzenia - prędkość dopuszczalna pojazdu (…) na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h.</p> <p>Sąd, doprecyzowując opis czynu zgodnie ze znamionami wykroczenia wskazanymi w przepisach ustawy wziął pod uwagę treść § 21 pkt 2 ppkt a) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1081 ze zm.), z którego wynika, iż wartość dopuszczalnych błędów granicznych przyrządu pomiarowego podczas badań i sprawdzeń poza laboratorium wynosi +/- 3 km/h - dla prędkości do 100 km/h. Przyjmując, że wymagana ustawowo prawna kontrola metrologiczna urządzeń pomiarowych przeprowadzana przez Główny Urząd Miar odbywa się w warunkach laboratoryjnych, a nie poza laboratorium, uznać należało, że w czasie wykonywania pomiaru prędkości samochodu <span class="anon-block">A.</span> kierowanego prze <span class="anon-block">R. X.</span>, poruszał się on z prędkością 72 km/h. Sąd miał w tej mierze na uwadze również dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> kpsw.</p> <p>Podkreślić należy w tym miejscu, iż wykroczenie z art. 92a kw może być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, co wynika z interpretacji treści tego przepisu w powiązaniu z dyspozycją art. 5 kw.</p> <p>Zachowanie <span class="anon-block">R. X.</span> nosi cechy zawinienia. Nic nie ograniczało bowiem swobody obwinionego w zakresie dania posłuchu normie prawnej. W niniejszej sprawie nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające jego winę.</p> <p>Przy wymiarze kary na korzyść obwinionego poczytano prowadzenie przezeń ustabilizowanego trybu życia.</p> <p>Istotną okolicznością obciążającą sprawcę było naruszenie przezeń skodyfikowanej zasady obowiązującej w ruchu drogowym, nakazującej nieprzekraczanie prędkości dopuszczalnej (w osądzanym przypadku doszło do przekroczenie owej prędkości o blisko 50%). Na niekorzyść obwinionego przemawiało również to, iż w przeszłości był on jednokrotnie karany za dopuszczenie się wykroczenia drogowego podobnego do osądzanego w niniejszej sprawie. Nie bez znaczenia z omawianego punktu widzenia było także to, iż tego rodzaju zdarzenia, jak przedmiotowe, są zjawiskiem powszechnym na obszarze właściwości tutejszego Sądu i na terenie kraju, co z pewnością jest faktem znanym obwinionemu. Istotnym jest, iż naruszenie tego rodzaju przepisów, jak uczynił to sprawca, niejednokrotnie już doprowadziło do tragedii w ruchu drogowym i dlatego takie wykroczenia jak przedmiotowe winny być poddawane stosownej represji. Tego rodzaju kierowcy jak <span class="anon-block">R. X.</span> stanowią bowiem istotne i realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego.</p> <p>W ocenie Sądu czyn, jakiego dopuścił się obwiniony, cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości. Popełniając go <span class="anon-block">R. X.</span> naruszył skodyfikowaną zasadę porządku obowiązującą w ruchu drogowym, nakazującą stosować się do prędkości dopuszczalnej. W przekonaniu Sądu obwiniony powinien mieć świadomość tego, jak duże zagrożenie dla ładu społecznego stanowi zachowanie, jakiego się dopuścił. W ocenie Sądu porządek i bezpieczeństwo na drogach w niemałym stopniu zależą od stosowania właściwej represji, która powinna stanowić jeden z istotnych elementów zwalczania wykroczeń drogowych i zapobiegania im. Zachowaniem swym sprawca okazał bowiem rażące lekceważenie obowiązujących w ruchu drogowym zasad porządku i bezpieczeństwa.</p> <p>Przy uwzględnieniu wskazanych faktów, Sąd wyraża przekonanie, iż wymierzona obwinionemu kara grzywny (na poziomie absolutnego minimum) w dolnych granicach ustawowego zagrożenia spełni swe zadania w zakresie oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego względem niego oraz uczyni zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Podstawą obciążenia <span class="anon-block">R. X.</span> kosztami sądowymi (które w szczególności tworzą wydatki w postaci zryczałtowanej - 120 złotych) był <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 3)">art. 118 § 1 i 3</a> kpsw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a>. Wysokość opłaty określono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 ze zmianami).</p> <p>Zarządzenie 2.04.2026</p> <p>Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obwinionemu.</p> </div>