I FSK 1116/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Janusz Ruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 1076/06 w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 9 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I FSK 1116/07 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 02 marca 2007 r. w sprawie III SA/Gl 1076/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 09 czerwca 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 21 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego i zarządził od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz J. M. sto złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego niespornego stanu faktycznego: J. M. pismem z dnia 20 lutego 2006 r. wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki A., rok produkcji 1998. Uzasadniając wniosek podniosła, że wprowadzony przepisami krajowymi obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, naruszył zasadę niedyskryminacji towarów sprowadzanych z państw Unii Europejskiej, wynikającą z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej TWE). Zarówno Naczelnik Urzędu Celnego, jak i Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniach swoich decyzji odmawiających stwierdzenia nadpłaty wyjaśnili, że zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i § 3 Ordynacji podatkowej instytucja nadpłaty powstaje w wyniku wykazania w deklaracji nienależnego zobowiązania podatkowego lub w wysokości większej od należnej albo wykazania kwoty nadpłaty w wysokości mniejszej od należnej. Natomiast w rozpatrywanej sprawie takie przesłanki nie występują, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego. Organ odwoławczy zaakcentował, że w momencie powstania obowiązku podatkowego istniała podstawa prawna do uiszczenia należności publicznoprawnych tj. podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, a to zaś prowadzi do wniosku, że należało wydać decyzję o odmowie zwrotu akcyzy. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. nie można mówić o dyskryminacji towaru nabywanego wewnątrzwspólnotowo, gdyż przepisy krajowe dotyczące opodatkowania podatkiem akcyzowym odnoszą się w ten sam sposób do towarów krajowych, jak i nabywanych wewnątrzwspólnotowo. Jego zdaniem oznacza to, że opodatkowanie podatkiem akcyzowym samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją następuje według analogicznych stawek procentowych uzależnionych między innymi od wieku samochodu. Wskazano też, że podatek ten jest podatkiem płatnym jednorazowo, czyli jeżeli nabywca zapłaci podatek od samochodu przed zarejestrowaniem, to po zarejestrowaniu nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu dalszej odsprzedaży. Przyjmując, że w razie konfliktu pomiędzy normą prawa krajowego, a przepisem wspólnotowym, zachodzi pierwszeństwo prawa wspólnotowego, organ uznał, że chodzi tu wyłącznie o pierwszeństwo w stosowaniu. Organ podkreślił przy tym, że istnienie w prawie krajowym przepisu sprzecznego z normą wspólnotową nie powoduje automatycznie nieważności przepisu krajowego. Ponadto wskazano, że w istniejącym porządku prawnym nie ma instytucji prawnych pozwalających organom administracji publicznej na dokonywanie ocen zgodności z prawem wspólnotowym, co oznacza, zdaniem organu, że mają one obowiązek stosować ustanowione przepisy prawa, niezależnie od wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją RP, czy też z prawem wspólnotowym. Tym samym uznano, że organy podatkowe, jako organy władzy wykonawczej, nie mogą odmówić stosowania i egzekwowania przepisów podatkowych dopóki uprawnione do tego instytucje nie stwierdzą niezgodności danego aktu z Konstytucją RP, czy też z prawem wspólnotowym. Odnosząc to do ustawy o podatku akcyzowym wskazano, że w tym zakresie nie orzekał ani Trybunał Konstytucyjny ani Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Niesporne jest też to, że J. M. zapłaciła podatek akcyzowy według stawki 65% oraz, że nabyty przez nią samochód osobowy posiadał silnik o pojemności powyżej 2000 cm3. Rozpatrując skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że: 1. od 01 maja 2004 r. Rzeczpospolita Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich w tym Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, aktami przyjętymi przez instytucje Wspólnoty i wykładnią oraz stosowaniem prawa wspólnotowego wynikającą z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Oznacza to, że pod pojęciem prawa należy rozumieć nie tylko prawo krajowe, ale też prawo wspólnotowe, 2. postanowienia prawa wspólnotowego wiążą nie tylko państwa członkowskie, ale także ich obywateli. Z zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wynika, że krajowy organ władzy stosując prawo jest zobowiązany pominąć normę krajową, w zakresie w jakim jest na sprzeczna z normą wspólnotowa, 3. zastosowanie prawa wspólnotowego w sprawach podatkowych nie jest obowiązkiem tylko sądów administracyjnych, ale i organów podatkowych. Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania podatkiem akcyzowym czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał na wykładnię art. 25, art. 28. art. 90 TWE i art. 3 ust. 1 i 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyroków objętych podatkiem akcyzowym dokonaną przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. – C-313/05. Sąd I instancji stwierdził, że wysokość podatku jest uzależniona od wielkości podstawy opodatkowania i kwoty stawki mającej zastosowanie do danej podstawy opodatkowania. Podstawa opodatkowania nie jest kwestionowana przez strony postępowania i wynika z deklaracji. Natomiast spór dotyczy wysokości podatku, czyli odnosi się pośrednio do stawek podatku akcyzowego, które zostały określone w ten sposób, że w art. 75 ust. 1 u.p.a., odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, wymieniona została stawka maksymalna wynosząca 65 %, a obniżone stawki akcyzy miały zostać określone w przepisach wykonawczych. Wielkość obniżonych stawek została uregulowana w § 7 rozporządzenia z 2004 r. Przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2004 r., stanowił, że w przypadku sprzedaży samochodów osobowych, dostawy wewnątrzwspólnotowej, nabycia wewnątrzwspólnotowego lub ich importu dokonywanych po upływie 2 lat kalendarzowych od ich produkcji, wliczając w to rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy, stosuje się oprocentowanie stawki akcyzy, obliczone według wzoru. Zgodnie z pozycją 30 załącznika nr 1, dotyczącego wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju, dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3 stawka podatku akcyzowego wynosiła 13,6 % podstawy opodatkowania, a dla pozostałych samochodów - 3,1 % podstawy opodatkowania. Podobnie i w pozycji 23 załącznika nr 2, dotyczącego między innymi nabycia wewnątrzwspólnotowego, w stosunku do pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (innych niż z pozycji nr 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi: - o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3, stawka podatku akcyzowego wynosiła 13,6 % podstawy opodatkowania, a dla pozostałych - 3,1 % podstawy opodatkowania. Zdaniem Sądu analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że wzrost stawki podatku akcyzowego mógł dotyczyć tylko używanych samochodów osobowych nabywanych po więcej niż dwóch latach od daty ich produkcji, a nie sprzedaży w kraju pojazdów używanych zarejestrowanych w Polsce jako nowe. Wynika to z tego, że samochody osobowe krajowe aby mogły być używane musiały być zarejestrowane, a tym samym musiały już podlegać opodatkowaniu podatkiem akcyzowym przed pierwszą rejestracją w kraju. Biorąc pod uwagę jednokrotność opodatkowania podatkiem akcyzowym, na co zwrócił uwagę ETS, a co wynika z art. 4 ust. 5 u.p.a., jeżeli w stosunki do danych czynności powstał już obowiązek podatkowy, to nie może powstać taki obowiązek na podstawie następnej czynności. Tym samym przy sprzedaży samochodów osobowych w kraju po pierwszej rejestracji nie był naliczany podatek akcyzowy, ponieważ został naliczony przy pierwszej transakcji nabycia nowego samochodu. W związku z tym nabycie używanego samochodu osobowego, po upływie dwóch lat od produkcji, zarejestrowanego za granicą i sprowadzonego do kraju, podlegałoby wyższemu podatkowi akcyzowemu, wyliczonemu według podanego wzoru w § 7 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r., niż podatek rezydualny zawarty w wartości pojazdu używanego i zarejestrowanego w kraju jako nowy, czyli według stawki 3,1 % lub 13,6 % podstawy opodatkowania w zależności od pojemności silnika. W związku z tym uiszczony podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego używanego samochodu osobowego starszego niż dwa lata, wykazany w deklaracji AKC-U w wysokości większej niż podatek wyliczony przy zastosowaniu stawki 3,1 % i 13,6 % podstawy opodatkowania, będzie podlegał zwrotowi, jako nadpłata, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 22 ust. 3 u.p.a. W niniejszej sprawie będzie to różnica między zadeklarowanym i wpłaconym podatkiem akcyzowym, wyliczonym w oparciu o przyjętą stawkę 65 %, a takim podatkiem obliczonym przy zastosowaniu należnej stawki 13,6 % ze względu na pojemność silnika przedmiotowego samochodu osobowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w K. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 90 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) ( Dz.U z 2004 r. Nr 90, poz. 864) i wiążącej Sąd wykładni przepisów wspólnotowych art. 90 TWE dokonanej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie : M. Brzeziński C-313/05 , w związku z art. 80 ust.2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U Nr 29,póz. 257 ze zm.), oraz art. 72 pkt 1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U.z 2005 r. Nr 8 póz. 60) przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Dyrektor Izby Celnej wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że sposób wyliczenia wartości nadpłaty jaki Sąd zastosował w uzasadnieniu wyroku jest niekonsekwentny w świetle wniosków wyprowadzonych z wnikliwej analizy zastosowanych w sprawie przepisów krajowych, stanowiących podstawę uchylonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. oraz przywołanego wyżej orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Orzeczenie to, co stwierdza w uzasadnieniu Sąd, ustaliło zadanie wobec tego sądu jako warunek niezbędny rozstrzygnięcia, czy nałożony na stronę podatek miał w istocie dyskryminujący, niezgodny z prawem wspólnotowym skutek, poprzez zbadanie jaka jest w rzeczywistości wysokość "rezydualnego podatku, zawartego w wartości podobnych, używanych samochodów osobowych, zarejestrowanych wcześniej w kraju". "Podobnymi produktami krajowymi" w rozumieniu art. 90 ust. 1 TWE są używane samochody, wcześniej zarejestrowane w Polsce jako nowe, o podobnych parametrach (wiek i pojemność silnika) co samochód opodatkowany sporną akcyzą. Sąd natomiast, zakładając, że podstawa opodatkowania akcyzą w niniejszej sprawie jest poza sporem, nie wskazał organowi podatkowemu obowiązku ustalenia owej ,,rezydualnej" kwoty podatku, zawartej w cenie nabycia (sprzedaży) podobnych samochodów osobowych , zarejestrowanych wcześniej na terenie kraju. Ustalenia takie będą stanowić podstawę dla organu podatkowego dla określenia właściwej proporcji "rezydualnej " kwoty podatku , stanowiącego udział w wartości podobnych używanych w kraju samochodów osobowych. Nadpłata, z obowiązkiem jej zwrotu stronie na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej będzie więc miała miejsce wtedy , gdy według tych ustaleń okaże się , że ten "rezydualny" podatek jest niższy niż akcyza zapłacona przez stronę przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym, ponieważ będzie niezgodna z prawem wspólnotowym. Sąd, ustalając w zaskarżonym wyroku zasady wyliczenia nadpłaty, nie uwzględniające, że zwrotowi podlega jedynie kwota podatku akcyzowego przewyższająca "rezydualną" "kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które podatek nałożyło, narusza przepisy przywołane na wstępie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że skarga zawiera oczywiste błędy wynikające z przyjęcia przez autora skargi kasacyjnej jako niesporne faktów, które niespornymi nie są. Na stronie 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, iż nadpłatą będzie "różnica między zadeklarowanym i wpłaconym podatkiem akcyzowym wyliczonym w oparciu o przyjętą stawkę 37,6%, a takim podatkiem obliczonym przy zastosowaniu należnej stawki 3,1%". Błąd polega na tym, że stawka 3,1% w żadnym wypadku nie mogła ulec zwiększeniu do 37,6%, gdyż zwiększenie następowało o równe 12% z każdym kolejnym rokiem ale przede wszystkim na tym, że powyższego stwierdzenia nie zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Podatniczka zapłaciła podatek akcyzowy według stawki 65% a nie 37,6%, a Sąd uznał, że właściwą jest stawka 13,6%, a nie 3,1%. Przechodząc do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny metodę obliczenia właściwego podatku przez pomnożenie podstawowej stawki podatkowej (3,1% lub 13,6%) i ceny nabycia samochodu osobowego. Autor skargi kasacyjnej kwestionuje również podstawę opodatkowania wskazując, że organy podatkowe powinny ustalić wysokość podatku "zawartego" w wartości podobnego samochodu ze względu na datę produkcji i pojemność silnika zarejestrowanego, jako nowy w kraju i opodatkować sporny samochód podatkiem w tej samej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny w całości akceptuje argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącą prymatu prawa wspólnotowego. Mając na uwadze treść wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. – C – 313/05 należy stwierdzić, że wyrok ten nie sprzeciwia się co do zasady obowiązywaniu w Polsce podatku akcyzowego w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia używanych samochodów osobowych starszych niż dwuletnie. Podatek taki jest dopuszczalny w świetle treści art. 90 akapit TWE, pod warunkiem, że zostanie nałożony według określonych w wyroku ETS reguł. Kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w Państwie Członkowskim innym niż Polska, nie może przewyższać rezydualnej kwoty tego podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Polsce. Miarodajna ocena polskich uregulowań podatkowych, z punktu widzenia zasady niedyskryminacji podatkowej wyrażonej w art. 90 akapit 1 TWE, może odbyć się dzięki porównaniu dwóch podstawowych elementów konstrukcji podatku, które wpływają na wysokość zobowiązania podatkowego, a zatem nie tylko stawki podatkowej, ale również podstawy opodatkowania. Skoro więc nabywcy używanych samochodów osobowych starszych niż dwuletnie na terenie kraju nie są zobowiązani do uiszczenia podatku według podwyższonej, na podstawie §7 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. (w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2006 r.), stawki to zwiększona stawka podatkowa, sięgająca nawet 65% podstawy opodatkowania, nie może również znaleźć zastosowania do używanych samochodów osobowych starszych niż dwuletnie nabywanych w innych Państwach Członkowskich Wspólnoty Europejskiej. W konsekwencji, wobec używanych samochodów osobowych nabywanych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dopuszczalne jest stosowanie wyłącznie stawki w wysokości 13,6% dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 cm3 i 3,1% dla pozostałych samochodów osobowych. Zrównanie stawki podatku na samochody osobowe nabywane w kraju i w innych Państwach Członkowskich nie daje jednak jeszcze gwarancji zgodności opodatkowania z zasadą niedyskryminacji podatkowej. Zgodnie z powołanym powyżej orzeczeniem ETS istota problemu sprowadza się do oceny, czy "kwota podatku zawarta w wartości rynkowej podobnych pojazdów" jest taka sama. Spełnienie tego warunku opisanego w wyroku ETS jest możliwe dopiero po ujednoliceniu podstaw opodatkowania samochodów osobowych nabywanych w Polsce i w innych Państwach Członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Należy jednak podkreślić, że polska ustawa nie posługuje się pojęciem "wartości rynkowej" pojazdu ani w odniesieniu do samochodów nabywanych w kraju, ani tym bardziej do samochodów nabywanych w innych Państwach Członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Wyrok ETS nie może więc stanowić podstawy prawnej dla organów podatkowych do weryfikowania podstawy opodatkowania i zrównania jej z wartością rynkową samochodu. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest kwota należna z tytułu sprzedaży na terytorium kraju wyrobów akcyzowych pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy, należne od tych wyrobów. Natomiast na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Określając podstawę opodatkowania polski ustawodawca, zarówno w przypadku nabycia krajowego, jak i nabycia wewnątrzwspólnotowego, nie stosuje obiektywnego kryterium "wartości rynkowej" towaru, lecz posługuje się kryterium subiektywnym "kwoty należnej z tytułu sprzedaży na terytorium kraju wyrobów akcyzowych pomniejszonej o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy, należne od tych wyrobów" i "kwoty, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić". Przez "wartość rynkową podobnych pojazdów", do której nawiązuje ETS w drugim punkcie sentencji wyroku należy więc rozumieć odpowiednio kwotę należną z tytułu sprzedaży na terytorium kraju wyrobów akcyzowych pomniejszoną o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy, należne od tych wyrobów i kwotę, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż nie sposób z wyroku ETS wywnioskować niezgodność podstaw opodatkowania, określonych w polskiej ustawie o podatku akcyzowym z jakimkolwiek przepisem prawa wspólnotowego. Wniosek taki jest zasadny w świetle orzeczenia ETS, gdyż w opisywanym wyroku ETS zakwestionował jedynie uregulowania dotyczące samochodów starszych niż dwuletnie, a elementem, który różni opodatkowanie samochodów nowych (nie starszych niż dwuletnie) i używanych (starszych niż dwuletnie) jest ukształtowanie stawki podatkowej, a nie podstawy opodatkowania. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że omawiany wyrok ETS zakazuje stosowania wyższej stawki na używane samochody osobowe nabywane w innych Państwach Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, niż na podobne pojazdy nabywane w Polsce. Wyrok ten nie rozstrzyga kwestii możliwości weryfikacji podstawy opodatkowania, gdyż ten element konstrukcji podatku nie wpływa na dyskryminację podatkową samochodów nabywanych w innych Państwach Członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Mając na uwadze powyższe rozważania należało stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie przyjął, że organy podatkowe rozpatrując ponownie wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym pobranym od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych są zobowiązane do zastosowania jednolitej stawki podatkowej bez względu na wiek nabytego w innym Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej samochodu osobowego oraz, że podstawą opodatkowania powinna stanowić kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, a więc rzeczywista cena uiszczona w związku z nabyciem samochodu, czego jednak nie należy rozumieć jako możliwości weryfikowania podstawy opodatkowania do wartości rynkowej pojazdu. Skoro więc polskie przepisy podatkowe w dacie sprowadzenia samochodu do Polski zawierały elementy dyskryminujące obrót wewnątrzwspólnotowy w porównaniu do obrotu krajowego poprzez zróżnicowanie stawek podatkowych, a nie dyskryminowały tych obrotów ze względu na tą samą podstawę opodatkowania należało uznać, że Sąd I instancji nie naruszył prawa materialnego i skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).