I SA/Wa 1558/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E. T. i B. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz E. T. i B. S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie przez B. S. i E. T. (dalej powoływani jako skarżący) terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty P. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ul.[...], stanowiącej część działek nr [...] i [...] (obręb [...]) oraz część działki nr [...] (obręb [...]), będących częścią dawnej działki nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia został przedstawiony następujący stan faktyczny i prawny: Starosta P. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. orzekł o odmowie zwrotu opisanej powyżej nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji – datowane na dzień 26 lutego 2007 roku - wnieśli skarżący. Wojewoda [...] zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdził, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego złożenia, ponieważ z pieczęci Kancelarii Starostwa wynika, że odwołanie zostało wniesione po terminie tj. w dniu 5 marca 2007 r. Na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując że odwołanie zostało wniesione w terminie tj. w dniu 26 lutego 2007 r. na dowód czego załączyli potwierdzenie nadania odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] wydane zostało na podstawie art. 134 kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Podkreślić należy, że warunkiem skuteczności czynności procesowej jaką jest wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. W przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, iż skarżący wnieśli odwołanie w dniu 26 lutego 2007 r. – co potwierdza załączony do skargi dowód nadania przesyłki pocztowej nr [...]. Również Starosta przekazując odwołanie w piśmie z dnia 13 marca 2007 r. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Całkowicie chybione było zatem przyjęcie przez Wojewodę, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Data prezentaty na odwołaniu nie jest w tym przypadku datą tożsamą z datą wniesienia odwołania. W związku z powyższym należy w całości podzielić zarzut skargi i stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 57 § 5 pkt 2, art. 129 oraz art. 134 kpa w stopniu, które wpłynęło w oczywisty sposób na wynik postępowania, pozbawiając skarżących prawa do rozpatrzenia odwołania wniesionego w terminie. Oznacza to, że rozpoznając ponownie sprawę organ powinien merytorycznie rozpoznać wniesione przez skarżących odwołanie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na przepisie art. 200 w/w ustawy procesowej.