I SA/Bd 375/09

SENTENCJA I SA/Bd 375/09 POSTANOWIENIE Dnia 09 września 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 09 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia 1)zwolnić skarżącego od kosztów sądowych 2)ustanowić doradcę podatkowego UZASADNIENIE I SA/Bd 375/09 UZASADNIENIE W treści skargi na wskazane powyżej postanowienie W.W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący oświadczył, że znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z danymi zawartymi w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymując się ze świadczenia rentowego w wysokości 564 zł miesięcznie. Wnioskodawca wyjaśnił także, że nie posiada majątku, a rachunki bankowe oraz dochód zostały zajęte przez organ podatkowy. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego może być przyznane na wniosek strony będącej osobą fizyczną, jeżeli ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W sądowym orzecznictwie wskazuje się, iż omawiana instytucja dotyczy stron, które nie są w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Stosownie do przepisów p.p.s.a zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania sądowego (art. 199), natomiast odstępstwem od niej jest przyznanie prawa pomocy. Stosuje się ją wobec tego tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, do których zalicza się bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby, które pozbawione są środków do życia bądź których środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko niezbędne potrzeby egzystencjalnie. Wprawdzie skarżący pozostawił bez odpowiedzi wezwanie Sądu z dnia 14 lipca 2009 r., lecz referendarz przyznaje prawo pomocy w nie tylko w oparciu o dostarczone przez stronę dane, lecz również o okoliczności znane z urzędu, a więc inne toczące się przed Sądem postępowania. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić trzeba, że wnioskującemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym w sprawach zawisłych przez tut. Sądem oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Nastąpiło to w efekcie poczynionych ustaleń, z których wynika, że skarżący będąc osobą całkowicie niezdolną do pracy utrzymuje się ze świadczenia rentowego, które podlega częściowemu zajęciu w trybie egzekucji administracyjnej, a rzeczywisty miesięczny dochód strony wynosi 564 zł. Ponadto, treść oświadczeń złożonych w formularzu PPF świadczy o tym, że wnioskujący nie zgromadził także żadnych zasobów pieniężnych, jak i nie posiada majątku oraz samodzielnie gospodaruje. To oznacza, zgodnie z regułami racjonalnego myślenia, że nie jest on w stanie opłacić kosztów zainicjowanego postępowania sądowego, gdyż jego niewielkie dochody wystarczają zaledwie na niezbędne utrzymanie. Ubocznie zauważyć należy, że sytuację ekonomiczną skarżącego również obrazują akta administracyjne sprawy, co należało uwzględnić. Z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.