I SA/Ol 799/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki oddala skargę UZASADNIENIE I SA/Ol 799/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O., po rozpatrzeniu odwołania W. N. (zwanego dalej: "skarżącym", "stroną"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika "[...]" Urzędu Skarbowego w O. z dnia "[...]", orzekającą o odpowiedzialności skarżącego, jako byłego Prezesa Zarządu "A." Sp. z o.o. w B., a następnie "B." Sp. z o.o. z upadłości likwidacyjnej w P., solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę (liczonymi do dnia ogłoszenia upadłości, tj. do 11 stycznia 2013r.) za miesiące od listopada 2011r. do lutego 2012r. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku rozpatrzenia odwołania od opisanej decyzji organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w O. decyzją z dnia "[...]" utrzymał ją w mocy. Stwierdził, że zgromadzone dowody oraz dokonane ustalenia w sposób dostateczny potwierdziły, że strona, jako członek zarządu, ponosi winę w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, a zatem ponosi odpowiedzialność za zobowiązania Spółki powstałe w czasie, gdy pełnił on obowiązki Prezesa Zarządu. Brak było podstaw do przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz strony. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 8 lutego 2017r., sygn. akt I SA/Ol 869/16, uchylił tę decyzję. Sąd stwierdził, że na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi dotyczący niedostatecznego zbadania okoliczności wyłączających winę strony w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Na skutek niedopuszczenia wnioskowanych dowodów (przesłuchania strony i świadków – Z.M. i księgowej) doszło do zaniechania pełnego wyjaśnienia i rozważenia tej kwestii. Sąd wskazał natomiast, że strona pozostawała w składzie Zarządu Spółki w czasie gdy upływał termin płatności zobowiązania z tytułu VAT za miesiące od listopada 2011r. do lutego 2012r. oraz, że nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Prawidłowo także, zdaniem Sądu, organy ustaliły, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien zostać złożony najpóźniej do dnia 10 września 2010r., czyli w terminie 14 dni od dnia 27 sierpnia 2010r. Za chybiony uznał Sąd wniosek strony o powołanie biegłego rewidenta dla oceny, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie. W motywach zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy powołał treść art. 107 § 1 i 2, art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r., dalej jako "O.p.", wskazując na pozytywne i negatywne przesłanki odpowiedzialności członków zarządu osób prawnych za zaległości podatkowe. Organ wskazał, że w dniu 11 grudnia 2009 r., na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr "[...]", zawarto umowę Spółki z o.o. pod firmą B. Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 27 sierpnia 2010 r. do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu powołano W. N., jednocześnie zmieniając nazwę Spółki na A. Sp. z o.o. w B.. Pismem z dnia 13 kwietnia 2012 r. strona złożyła rezygnację z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu, a 16 kwietnia 2012 r. na Prezesa Zarządu powołano Z. M., pełniącego poprzednio tę funkcję w okresie od zawiązania Spółki do dnia 26 sierpnia 2010 r. W dniu 14 maja 2012 r. Z.M. złożył do Sądu Rejonowego w O. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu. Postanowieniem z dnia "[...]", o sygn. akt "[...]", Sąd Rejonowy w O. ogłosił upadłość Spółki z możliwością zawarcia układu, ustanowił zarząd własny dłużnika oraz jednocześnie wyznaczył nadzorcę sądowego. Na podstawie uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 1 października 2012 r. dokonano ponownej zmiany firmy Spółki na B. Sp. z o.o. w upadłości układowej w P.. Postanowieniem z "[...]", sygn. akt "[...]", Sąd Rejonowy w O. zmienił postanowienie o ogłoszeniu upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości Spółki poprzez likwidację majątku dłużnika. Organ zaznaczył, że Spółka posiada nieuregulowane zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2011r. – luty 2012r. określone ostateczną decyzją Naczelnika "[...]" Urzędu Skarbowego w O. z dnia "[...]". Zaległości za okres od listopada 2011r. do stycznia 2012r. powstały na skutek zaniżenia zobowiązania podatkowego, a za luty 2012r. – z tytułu zawyżonego zwrotu podatku od towarów i usług w rozumieniu art.52 §1 pkt 2 O.p. W piśmie z dnia 14 stycznia 2016r. Syndyk Masy Upadłości podał, że w Sądzie został złożony plan podziału obejmujący wierzycieli kategorii I i częściowo II, przy czym wierzytelności z tytułu podatku od towarów i usług (w łącznej kwocie 298.438 zł) zostały zgłoszone w kategorii III i uznane w uzupełniającej liście wierzytelności. Postanowieniem z dnia "[...]"., sygn. akt "[...]", Sąd Rejonowy w O. stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego – syndyk masy upadłości wykonał ostateczny plan podziału w całości. W dniu 12 stycznia 2017r. Spółka została wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców. Organ dodał, że z tytułu należności podatkowych dotyczących VAT nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne, gdyż stosownie do art. 146 ust. 4 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r. poz. 233), niedopuszczalne jest wszczęcie egzekucji świadczeń pieniężnych z masy upadłości. Plan podziału obejmował wierzytelności kategorii l i częściowo II, natomiast wierzytelności z tytułu VAT zostały zgłoszone do masy upadłości w kategorii Ill i nie zostały zaspokojone. Tym samym spełniona została przesłanka pozytywna warunkująca orzeczenie odpowiedzialności osób trzecich, jaką jest bezskuteczność egzekucji. Nadto strona nie wskazała mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Oceniając, czy strona, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu, powinna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, organ II instancji wskazał na treść art. 10, art. 11 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze i stwierdził, że punktem wyjścia rozważań dotyczących właściwego czasu, w jakim członkowie zarządu powinni zgłosić do sądu wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub doprowadzić do wszczęcia postępowania układowego jest analiza sytuacji finansowej spółki. W wyniku analizy sprawozdań finansowych Spółki, organ odwoławczy stwierdził, że ogólna wartość majątku Spółki na dzień 31 grudnia 2010 r. wynosiła 2.479.696,47 zł, a na dzień 31 grudnia 2011 r. – 1.908.426,08 zł. Spadek wartości majątku nastąpił przede wszystkim w aktywach obrotowych, które zmniejszyły się o kwotę 497.885,71 zł oraz w aktywach trwałych o kwotę 73.425,71 zł. Z kolei zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w 2010 r. wynosiły 3.370.165,60 zł, a w 2011 r. wzrosły do kwoty 4.985.120,31 zł. Tym samym w 2010 r. Spółka wykazywała ujemny kapitał własny w kwocie 890.469,13 zł, który w 2011 r. wzrósł do kwoty 3.076.694,23 zł. Oznacza to, iż zobowiązania przekroczyły wartość majątku Spółki i nie była ona w stanie ich uregulować. W dniu złożenia wniosku o upadłość Spółka posiadała zaległości wobec 199 wierzycieli na łączną kwotę 3.905.195,41 zł. Ze spisu wierzycieli wynika, iż zaprzestała wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych już od dnia 31 maja 2010 r., co przedstawiono w tabeli na s. 7 – 8 decyzji. Poza zobowiązaniami cywilnoprawnymi na kwotę 37.583,50 zł oraz zaległościami podatkowymi na kwotę 298.436 zł Spółka posiadała również zobowiązania wobec PFRON na kwotę 3.519 zł oraz wobec ZUS na kwotę 503.674,36 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ uznał, że Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań od dnia 31 maja 2010 r. wraz z upływem terminu płatności należności względem C. s.c. z siedzibą w O. na kwotę 3.289.60 zł. Z trudnościami finansowymi zmagała się więc już w momencie objęcia przez stronę w dniu 27 sierpnia 2010 r. funkcji Prezesa Zarządu. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki strona powinna zatem złożyć w terminie 14 dni od dnia 27 sierpnia 2010 r., czyli najpóźniej do 10 września 2010 r., co potwierdził Sąd w wyroku w tej sprawie. Obejmując stanowisko, w interesie strony było zapoznanie się z sytuacją Spółki, aby podjąć odpowiednie działania. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją, iż czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości został określony w momencie, kiedy Spółka posiadała tylko zobowiązania wobec jednego wierzyciela. Wskazał, że w dniu 16 czerwca 2010 r. upływał termin zapłaty zobowiązania w kwocie 6.039 zł wobec Przedsiębiorstwa "D." w W.. Za chybiony uznał organ wniosek strony o powołanie biegłego rewidenta dla oceny, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie. W ocenie Sądu, ograny – wskazując, że w czasie gdy strona pełniał funkcję Prezesa Zarządu wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości – prawidłowo oparły się na dokumentach księgowych i danych ekonomicznych firmy. Wykonując zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 8 lutego 2017r., sygn. akt I SA/Ol 869/16, organ wezwał pełnomocnika strony do przedłożenia aktualnego adresu Z.M. i danych osobowych oraz adresowych księgowej firmy, a także wskazania jakie okoliczności winno obejmować ich przesłuchanie. Pełnomocnik strony wskazał jedynie adres Z.M. i podał, że świadkowie mają być przesłuchani na okoliczność ustalenia przyczyn niewypłacalności firmy, rzeczywistej możliwości kierowania przez stronę Spółką i ustalenia osoby, która decydowała o finansach Spółki. Strona wezwana do osobistego zgłoszenia się w celu przesłuchania w charakterze świadka, nie stawiła się w wyznaczonym terminie, a jej pełnomocnik w piśmie z dnia 16 sierpnia 2017r. wniósł o ponowne przesłuchanie strony oraz umożliwienie jej udzielenia odpowiedzi na piśmie, wyjaśniając, że strona przebywa długotrwale za granicą. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku. Zaznaczył, że w wezwaniu do osobistego zgłoszenia się poinformowano stronę, że w przypadku niestawienia się organ potraktuje tę okoliczność jako odmowę wyrażenia zgody na przesłuchanie, chyba że strona we wskazanym w wezwaniu terminie pisemnie wyrazi wolę złożenia zeznań. O powyższym poinformowano pełnomocnika strony. Zarówno strona, jak i jej pełnomocnik nie poinformowali organu o fakcie przebywania strony za granicą. Z.M. zeznał natomiast, że zdecydował się na ponowne objęcie funkcji Prezesa Zarządu, gdyż poprosił go o to właściciel Spółki, by sprawdzić jej sytuację finansową. Po przejrzeniu dokumentów okazało się, że stan faktyczny był dużo gorszy niż wynikało to z przedstawionych dokumentów. Poprzednia księgowa przestała pełnić swoje obowiązku, świadek powołał na to stanowisko nową księgową, uzyskał wiarygodne informacje o kondycji ekonomicznej Spółki co doprowadziło do złożenia wniosku o jej upadłość. Zeznał, że nie pamięta momentu objęcia stanowiska Prezesa przez stronę oraz, że trudno ocenić sytuację Spółki w tamtym czasie – Spółka dopiero przygotowywała się do rozpoczęcia produkcji. Stwierdził, że w ewidencjach istniał majątek, którego faktycznie nie było w Spółce. W momencie ponownego objęcia funkcji Prezesa Zarządu zastał Spółkę w bardzo złej sytuacji ekonomicznej, była w stanie zapaści finansowej. Organ wskazał na bierną postawę strony oraz jej pełnomocnika w trakcie prowadzonego postępowania w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego. Organ podtrzymał stanowisko, że strona ponosi winę w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Prezes Zarządu Spółki, która od początku objęcia przez niego funkcji znajdowała się w pogarszającej się sytuacji finansowej, w momencie powzięcia informacji o trudnościach w regulowaniu zobowiązań, winien dokonać analizy jej sytuacji ekonomicznej pod kątem perspektyw jej dalszego prowadzenia, a w przypadku negatywnej oceny podjąć decyzję o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Od członków zarządu spółki kapitałowej wymagany jest profesjonalizm oraz podwyższona staranność. Z akt sprawy wynika, że strona jako Prezes Zarządu Spółki czynnie uczestniczyła w prowadzeniu jej wszystkich spraw, podpisywała szereg dokumentów, w tym również finansowych, tj. sprawozdanie finansowe za 2010 r., bilans za 2010 r., dodatkowe informacje i objaśnienia do bilansu. Posiadała wiedzę na temat sytuacji finansowej Spółki, a zatem musiała liczyć się z tym, że bierze na siebie ryzyko związane ze skutkami ewentualnej niewypłacalności tego podmiotu. Organ nie uznał podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania za zasadne. Stan faktyczny został ustalony w sposób kompletny, dokonano jego analizy i oceny w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. Stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu. W decyzji wskazano, na podstawie jakich przepisów i w oparciu o jakie przesłanki dokonano rozstrzygnięcia w sprawie. Zgromadzone w sprawie dowody oraz dokonane ustalenia, tj. bezskuteczność egzekucji oraz pełnienie przez stronę funkcji członka zarządu Spółki w okresie, kiedy upływał termin płatności przedmiotowych należności w sposób dostateczny potwierdziły, że strona jako członek zarządu Spółki ponosi winę za niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie jej upadłości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.199 O.p. w związku z art.153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na braku przeprowadzenia dowodu z zeznań strony pomimo, iż strona wyraziła wolę złożenia zeznań na piśmie. Zgodnie z wytycznymi Sądu organ zobowiązany był do przesłuchania strony. W ocenie skarżącego, organ winien umożliwić mu złożenie zeznań na piśmie, z powodu stałego pobytu za granicą. Wniosek strony nie został w tym zakresie w ogóle rozpoznany. Nie można się zgodzić z organem, że strona odmówiła złożenia zeznań albo, że mogła sama złożyć wyjaśnienia na piśmie, skoro organ jej tego nie umożliwił, gdyż nie przygotował pytań. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, po uchyleniu poprzedniej decyzji organu odwoławczego wyrokiem tutejszego Sadu z dnia 8 lutego 2017r., sygn. akt I SA/Ol 869/16. W konsekwencji powyższego w sprawie zastosowanie znajdzie art.153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W powołanym wyroku, Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości niewykonanie opisanych zobowiązań przez Spółkę, jak również bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. Podzielił również stanowisko organów, że w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań z tytułu VAT za okres do listopada 2011r do lutego 2012r. skarżący pozostawał w składzie zarządu Spółki. Nie jest też kwestionowana okoliczność, że strona nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki strona powinna złożyć najpóźniej do dnia 10 września 2010r., czyli w terminie 14 dni od dnia objęcia funkcji Prezesa Spółki (27 sierpnia 2010r.), bowiem od dnia 31 maja 2010r. Spółka zaprzestała wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Za chybiony uznał także wniosek strony o powołanie biegłego rewidenta dla oceny, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie. Opisaną oceną prawną związany jest zatem Sąd rozpoznając skargę od kolejnej decyzji organu odwoławczego wydanej w tej sprawie. Wyłączną podstawą uchylenia decyzji organu odwoławczego z dnia "[...]" było stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania: art.122, art.187 § 1, art.,188 i art.191 O.p., w wyniku zaniechania pełnego wyjaśnienia i rozważenia istotnych okoliczności dotyczących ustalenia w kwestii braku winy skarżącego w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym terminie. We wskazaniach co do dalszego postępowania, Sąd nakazał uzupełnić materiał dowodowy poprzez przesłuchanie strony oraz świadków wnioskowanych przez stronę (Z.M. i księgową) na okoliczność, czy zachodziła przesłanka uwalniająca skarżącego od odpowiedzialności za wskazane zaległości Spółki. Na obecnym etapie postępowania nie ma sporu co do braku możliwości przesłuchania księgowej Spółki, gdyż mimo wezwania do wskazania jej danych personalnych i adresowych, danych tych skarżący nie podał. Z kolei drugi ze wskazanych przez stronę świadków został przez organ przesłuchany. Z zeznań Z.M. wynika, że od powstania Spółki, przez około pół roku był jej Prezesem i jego kompetencje polegały na uruchomieniu zakładu. Później funkcję tę pełnił skarżący. Świadek ponownie objął funkcję Prezesa zarządu Spółki na prośbę właściciela, by sprawdzić jej sytuację finansową. Sytuacja Spółki okazała się gorsza niż przedstawiana przez poprzedni Zarząd. Uzyskanie wiarygodnych informacji o kondycji ekonomicznej Spółki skutkowało złożeniem wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Według świadka trudno ocenić sytuację Spółki w okresie objęcia funkcji Prezesa przez stronę, gdyż przygotowywano się dopiero do rozpoczęcia produkcji. Stwierdził jednak, że zobowiązania przekraczały wówczas kapitał, w ewidencjach istniał majątek, którego faktycznie nie było w Spółce, a skarżący znał sytuację finansową Spółki. W momencie ponownego objęcia funkcji Prezesa przez świadka, sytuacja ekonomiczna Spółki była bardzo zła. Wywiązując się z nałożonego przez Sąd obowiązku przesłuchania strony, organ wezwał ją, pismem z dnia 28 czerwca 2017r., do osobistego stawiennictwa w dniu 26 lipca 2017r. w celu przesłuchania, informując o powyższym jej pełnomocnika. W treści wezwania pouczono stronę, że ma prawo do odmowy wyrażenia zgody na przesłuchanie i w związku z tym możliwość niestawienia się na wezwanie. Jednocześnie zaznaczono, że w przypadku niestawienia się strony organ potraktuje tę okoliczność jako odmowę wyrażenia zgody na przesłuchanie, chyba że strona we wskazanym w wezwaniu terminie pisemnie wyrazi wolę złożenia zeznań. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, strona ani jej pełnomocnik nie stawili się w wyznaczonym terminie, ani nie wyrazili woli złożenia pisemnych wyjaśnień. Dopiero w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 28 lipca 2017r., o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, pełnomocnik skarżącego wniósł o ponowne jego przesłuchanie, poprzez sformułowanie pytań na piśmie i umożliwienie stronie udzielenia na nie odpowiedzi. Jednocześnie wyjaśnił, że strona nie może stawić się osobiście na przesłuchanie, gdyż przebywa długotrwale za granicą. Zgodzić należy się z organem, że skoro skarżący został zawiadomiony o terminie przesłuchania w dniu 3 lipca 2017r. i w tym samym dniu zawiadomienie o powyższym doręczone zostało również jego pełnomocnikowi, to do wyznaczonego w wezwaniu dnia, tj. do 26 lipca 2017r. strona, czy też jej pełnomocnik mogli wyrazić wolę złożenie zeznań, czy też wnieść o umożliwienie pisemnej odpowiedzi na zadane pytania. Tym bardziej, że o powyższym strona była pouczana i informowana. Nic nie stało także na przeszkodzie, by skarżący sam, bez wezwania, czy pytań sformułowanych przez organ, wypowiedział się w formie pisemnej w kwestii braku jego winy w niezłożeniu w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki i przedstawił swoją argumentację w tym zakresie. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie uchybił zatem przepisom procesowym, w szczególności nie naruszył art.199 O.p. w związku z art.153 p.p.s.a.. Podkreślić przy tym należy, że w interesie skarżącego, pełniącego funkcję członka jednoosobowego zarządu od dnia 27 sierpnia 2010 r. było dołożenie należytej staranności dbania o sprawy Spółki, w tym regulowania w prawidłowej wysokości zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2011r. do lutego 2012r. Skarżący jako Prezes Zarządu Spółki odpowiada za wszystkie decyzje podejmowane w Spółce i za jej właściwą reprezentację. Nie ma znaczenia, czy skarżący interesował się sprawami Spółki, na ile szczegółowo znał jej sytuację, czy miał dostęp do jej wszystkich dokumentów. Okoliczności te są prawnie obojętne, gdyż odpowiedzialność podatkowa ma charakter obiektywny, niezależny od woli, czy świadomości podatnika. Członek zarządu zobowiązany jest do prowadzenia spraw spółki, dbania o jej interesy, monitorowania jej stanu finansowego. To on bowiem podejmuje ryzyko odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki i powinien liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji spółki, sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową. W konsekwencji, za prawidłowe uznał Sąd ustalenie organu, że skarżący nie wykazał w toku postępowania zaistnienia okoliczności wyłączających jego winę w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Nie stwierdzając zatem, aby organy naruszyły prawo materialne, bądź procedurę podatkową w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a..