II GSK 1232/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1230/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w P. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Rz 1230/14 oddalił skargę V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w R. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: P. Oddział Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w R. (dalej: POWNFZ) rozstrzygnął postępowanie konkursowe w przedmiocie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w zakresie: świadczenia w pielęgniarskiej opiece długoterminowej na obszarze p., dokonując wyboru 4 spośród 6 składających oferty, do zawarcia umowy w przedmiotowym rodzaju i zakresie. Odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania, w trybie art. 154 ust. 1 w zw. z art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.; zwanej dalej w skrócie "ustawa"), wniosła niewybrana w konkursie V. sp. z o.o. (dalej skarżąca), podnosząc, że w ogłoszeniu o rozstrzygnięciu postępowania nie zawarto informacji o uzyskanych przez poszczególnych oferentach wynikach ani o minimalnych wymaganiach punktowych. Uznając, iż najprawdopodobniej na wynikach konkursu zaważyła okoliczność, że spółka jest podmiotem rozpoczynającym działalność w dziedzinie ochrony zdrowia, wskazała, że posiada wykwalifikowany personel oraz infrastrukturę dającą gwarancję należytego wykonywania umowy, a zatem odmowa wyboru tejże spółki z uwagi na brak ciągłości świadczenia usług medycznych narusza zasadę uczciwej konkurencji oraz równego traktowania. Dyrektor POWNFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. oddalając odwołanie wskazał, że w toku postępowania wniesione oferty mogły uzyskać maksymalnie 70 punktów, w tym 20 punktów za cenę oraz 50 punktów za kryteria niecenowe. Do realizacji świadczeń zostali wybrani oferenci, którzy uzyskali łączną liczbę punktów w przedziale od 60 do 43,846, przy zastosowaniu jednolitych dla wszystkich oferentów kryteriów. Analiza oferty skarżącej wykazała, że komisja konkursowa w sposób należyty oceniła jej ofertę, przyznając łącznie 40,769 punktów, a zatem zarzuty odwołania nie znalazły uzasadnienia. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., wydaną na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm. – zwanej dalej k.p.a.), Dyrektor POWNFZ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2014 r. Uznał, że analiza przeprowadzonego postępowania konkursowego nie wykazała uchybień lub naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie odwołania. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców zostały ustalone przez Prezesa NFZ. W toku całego postępowania były one jawne i nie podlegały żadnym zmianom, zaś treść odwołania wskazuje jasno, że skarżąca nie zapoznała się szczegółowo z warunkami prowadzonego postępowania - zarządzeniem Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. nr 3/2014/DSOZ w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a w szczególności załącznikiem nr 1 – Tabela nr 14. Dyrektor POWNFZ wskazał również, że oferta odwołującej spółki nie została wybrana, gdyż kwoty wynegocjowanych kontraktów z oferentami znajdującymi się w pozycji od 1 do 4 w rankingu wyczerpały środki finansowe przeznaczone przez POWNFZ na finansowanie świadczeń w przedmiotowym postępowaniu – nie więcej niż 557.752,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę V. Sp. z o.o. na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania miały zastosowanie przepisy Działu VI ustawy, rozporządzeń: Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzieleniu świadczeń z opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. nr 273, poz. 2719), Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1480), a także zarządzeń Prezesa NFZ – Nr 57/2013/DSOZ z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Nr 3/2014/DSOZ z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Nr 87/2013/DSOZ z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej (wszystkie zarządzenia dostępne na stronie internetowej NFZ). Powyżej wymienione akty prawne wskazane zostały w ogłoszeniu Nr [...] o konkursie ofert na udzielanie świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w zakresie: świadczenia w pielęgniarskiej opiece długoterminowej domowej, na obszarze :1814 – p. W ogłoszeniu tym wskazano również, że wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 557.752,00 zł na okres rozliczeniowy od 1.07.2014 –do 31.12.2014, zaś okresem obowiązywania umowy jest okres 1.07.2014 – 30.06.2017. Sąd I instancji przypomniał, że skarżąca złożyła ofertę w tym konkursie wraz z 5 innymi podmiotami. Komisja konkursowa, po przeprowadzeniu w siedzibie V. sp. z o.o. kontroli w dniu 28.04.2014 r. oraz po stwierdzeniu spełnienia przez ofertę tej spółki warunków formalnych, zakwalifikowała ją do części niejawnej. Do tej części konkursu zakwalifikowane zostały wszystkie zgłoszone oferty. Z wszystkimi oferentami przystąpiono też do negocjacji w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń i ceny za te świadczenia. W rankingu końcowym oferta skarżącej uzyskała łącznie 40,769 punktów, uplasowała się na ostatnim miejscu i nie została wybrana do zawarcia umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych. Wybrano 4 inne oferty poprzedzające w rankingu ofertę skarżącej spółki. Zasadniczym zarzutem skargi było naruszenie przepisów k.p.a. – art. 7, 77 § 1, 81 i 107 § 3, wyrażające się w braku przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w zakresie konfrontacji ofert uczestników postępowania konkursowego oraz brak przedstawienia oceny zebranego materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że k.p.a. ma zastosowanie w takich sprawach jak omawiana, z wyłączeniem tych jego przepisów, które dotyczą kwestii odmiennie uregulowanych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej. W świetle tego stanowiska i treści art. 152 ust. 1 ustawy uzasadnione jest zatem stwierdzenie, że do obowiązków dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu na etapie prowadzonego przezeń postępowania administracyjnego należy zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu świadczeniodawcy, a następnie ocena czy ewentualnie ujawnione naruszenia spowodowały uszczerbek jego interesu prawnego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że dyrektor nie dokonuje ponownego ustalenia stanu faktycznego, lecz obowiązany jest wyjaśnić i uzasadnić werdykt komisji konkursowej, stosując przy tym przepisy k.p.a. W ocenie Sądu w prowadzonym postępowaniu organ nie naruszył przepisów k.p.a. Rzeczą organu było wszechstronne zbadanie sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału w sprawie, w skład którego powinny wchodzić m.in. oferty wszystkich podmiotów biorących udział. Akta sprawy są kompletne, zawierają oferty wszystkich oferentów i pozwoliły na weryfikację pracy komisji konkursowej. Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 13 czerwca 2014 r. Dyrektor POWNFZ w tabeli przedstawił punktację uzyskaną w konkursie. W punktacji szczegółowej w kategorii "cena" oferta skarżącej spółki uzyskała 15,769 pkt, łącznie za kryteria "niecenowe" – 25 punktów tj. "ciągłość" - 0 pkt (wobec braku realizowania wcześniej umowy z Funduszem) i "jakość" – 25 pkt - , co daje w sumie w łączną liczbę punktów – 40,769 pkt. Taka sam szczegółowa punktacja została przedstawiona wobec każdego z oferentów, tj. poczynając pod 1 miejsca w tabeli : "L." s.c., "N" B.N., M.M. oraz "D." sp. jawna. Jako poz. 6 w tabeli wymieniono oferenta "C." sp. z o.o. w Ł., który uzyskał łączną punktację – 50 pkt, ale z uwagi na brak uzgodnienia stanowiska w trakcie negocjacji co do ilości świadczeń, nie została z nim zawarta umowa na udzielanie świadczeń zdrowotnych. W ocenie Sądu organ trafnie wskazuje, że wszystkie kryteria oceny ofert i poszczególne składniki tej oceny zostały wymienione w zarządzeniu Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. nr 3/2014/DSOZ w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a w szczególności w odniesieniu do świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w załączniku nr 1 – Tabela nr 14. Komisja konkursowa dokonała oceny wszystkich ofert w oparciu o te same kryteria punktowe, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że Fundusz naruszył zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skarżący nie wykazał na czym miałoby polegać naruszenie tych zasad, a w szczególności zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców (art. 134 ustawy), a z akt postępowania również takie naruszenie nie wynika. Sąd I instancji stwierdził, że organ nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a. – zostały bowiem wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, uwzględniając specyfikę postępowania administracyjnego w zakresie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a przede wszystkim organ odniósł się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadnienie decyzji Dyrektora POWNFZ z dnia [...] czerwca 2014 r., również zawiera szczegółowe odniesienie do zarzutów odwołania. V. Sp. z o.o. w P. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając ten wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: I) przepisów prawa procesowego, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269, dalej jako p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu wydanej niezgodnie z prawem, w oparciu o postępowanie wyjaśniające przeprowadzone bez właściwego postępowania dowodowego w zakresie konfrontacji ocen końcowych z treścią i zawartością ofert uczestników postępowania konkursowego oraz niedokonania porównania ofert między sobą; 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia wyroku, niezawierającego wyczerpującego i całościowego odniesienia się do sygnalizowanych przez skarżącą nieprawidłowości i wywołania przez to stanu niemożliwości weryfikacji wniosków Sądu I instancji odnośnie ustaleń poczynionych w zakresie sprawy; 3. art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu wydanej niezgodnie z prawem, bowiem organ zaniechał przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznał za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły faktyczną podstawę poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego, informacji o dowodach którym organ nie dał wiary, a ponadto zaniechania przedstawienia oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona została możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. II. prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 146 w zw. z art. 145 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że oferta skarżącej nie została wybrana wyłącznie ze względu na wyczerpanie środków finansowych, w sytuacji gdy przepisy ustawy nie przewidują takiej przesłanki negatywnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. Oddział Wojewódzki NFZ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Z kolei w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Wywołane zatem skargą kasacyjną postępowanie nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli orzeczenia Sądu I instancji w zakresie wskazanym w zarzutach sformułowanych w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga z kolei ich prawidłowego określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołanie podstaw kasacyjnych nie może zatem być gołosłowne, lecz wymaga uzasadnienia. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej. Należy jednak przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu i właściwą jego subsumcję, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego – także wykazać, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., z tym, że w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym dotyczących wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wadliwego uzasadnienia decyzji, a także sporządzenia niepełnego uzasadnienia wyroku, niezawierającego wyczerpującego i całościowego odniesienia się do sygnalizowanych przez skarżącą nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej zarzucając w pierwszej kolejności Sądowi I instancji dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji podaje, że Sąd utrzymał w mocy decyzję zawierającą błędy, niedokonano bowiem konfrontacji ocen końcowych z treścią i zawartością ofert uczestników postępowania konkursowego oraz niedokonano porównania ofert między sobą. Jako naruszone wskazał art. 77§ 1 i art. 81 k.p.a. Kasator powołuje się w tym zakresie na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrok z dnia 8 maja 2013r., sygn. akt II GSK 255/12, zgodnie z którym," Jeżeli zatem np. organ ma za zadanie skontrolować zgodność rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania to musi nie tylko porównać oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontować te oceny z samymi ofertami. W takim wypadku zarówno oceny poszczególnych ofert, jak i oferty powinny być włączone do akt kontrolnego postępowania administracyjnego." Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z tym zarzutem. Po pierwsze brak podstaw do przyjęcia, że zarzucane uchybienie miało w ogóle miejsce. Prawidłowo wskazał Sąd I instancji, że rzeczą organu było wszechstronne zbadanie sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału w skład którego powinny wchodzić oferty wszystkich podmiotów biorących udział w konkursie. I tak też jest w niniejszej sprawie – akt sprawy są bowiem kompletne, zawierają wszystkie oferty zgłoszone do konkursu, co pozwoliło na weryfikację pracy komisji konkursowej, a w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 czerwca 2014r. Dyrektor POWNFZ zestawił te oferty w tabeli, umożliwiającej porównanie uzyskanej przez poszczególne oferty oceny, w tym punktacji za wymagane kryteria. Należy podkreślić, że autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje żadnej z tych ocen konkretnie, nie twierdzi, że np. błędnie zawyżono ilość punktów ofercie, którą wybrano w konkursie, a zbyt nisko oceniono jakieś kryterium w przypadku skarżącej kasacyjnie, co wpłynęło na wynik konkursu, lecz ogólnie formułuje zarzut naruszenia przepisów postępowania – bez odniesienia do realiów sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie podaje też na czym w szczególności miało polegać naruszenie art. 81 k.p.a., zgodnie z którym okoliczność faktyczna może zostać uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności , o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Z żadnych wypowiedzi kasatora nie wynika, aby skarżąca Spółka została w postępowaniu administracyjnym pozbawiona możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie przeprowadzonych dowodów. Wreszcie – w zakresie omawianego zarzutu – próżno w skardze kasacyjnej szukać jakiegokolwiek uzasadnienia – jak zarzucane uchybienie mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Zarzut ten nie mógł zatem zostać uznany za trafny, podobnie, jak kolejny, ( pkt I, 3 petitum skargi kasacyjnej) w którym skarżąca kasacyjnie twierdzi, że zaskarżonym wyrokiem utrzymano w mocy decyzję wadliwą w zakresie uzasadnienia, w którym organ zaniechał przytoczenia: faktów, które uznał za udowodnione, informacji o dowodach, które stawiły podstawę faktyczną poczynionych ustaleń, informacji o dowodach, którym nie dał wiary, przytoczenia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wraz z wykładnią stosowanych przepisów. W postawionym w ten ogólny sposób zarzucie ( podobnie jak przy poprzednim), przytoczono w zasadzie wiernie treść art. 107 § 3 k.p.a., oraz abstrakcyjnie – orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące uzasadniania orzeczeń, bez konkretnego odniesienia go do niniejszej sprawy i wskazania – jakie to szczególne i właściwe dla rozpatrywanej sprawy usterki uzasadnienia decyzji ograniczyły "możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, które doprowadziły do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia." Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że kwestionowana w postępowaniu sądowym decyzja, nie zawierał wad, powodujących naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie w toku kontroli sądowej. Organ wskazywał dowody – na których oparł się rozpoznając sprawę i były to wszystkie oferty złożone w postępowaniu (str. 7 uzasadnienia decyzji), na żadnym etapie strona nie zgłaszała nowych dowodów ani okoliczności, które wymagałyby zbadania z urzędu nowych dowodów, organ nie odmówił też wiarygodności żadnemu z dowodów, nie mógł zatem wymienić dowodów, którym nie dał wiary. Wreszcie, zarówno w decyzji z dnia 22 lipca 2014r., jak i decyzji z 13 czerwca 2014r. wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia - z przytoczeniem przepisów prawa. Usprawiedliwienia nie znajduje wreszcie ostatni zarzut o charakterze procesowym - naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku Zarzut ten skarżąca Spółka wiąże z brakiem odniesienia się do wszystkich twierdzeń podniesionych w jej skardze do WSA. W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zasadnie przyjmuje się, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwala NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Taki stan rzeczy w sprawie nie występuje. Ponadto w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli uchybienie to mogło mieć - i to istotny - wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju wpływu w skardze kasacyjnej nie wykazano. Omawiany zarzut skarżąca spółka wiąże z brakiem " konkretnego i szczegółowego" odniesienia się do jej zarzutów podniesionych w skardze. Sama jednak nie precyzuje jakie to zarzuty pozostawiono bez szczegółowego odniesienia, co uniemożliwia – na etapie kontroli kasacyjnej – stwierdzenie nie tylko istotnego, ale – jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia prawa materialnego, który autor skargi kasacyjnej wiąże z uchybieniem treści art. 146 i 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, uznać trzeba, że i on nie okazał się skuteczny. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że art. 146 ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie składał się z trzech jednostek redakcyjnych (ustępów) i dotyczył w ustępie 1 - kompetencji Prezesa Funduszu do określania przedmiotu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteriów oceny ofert oraz warunków wymaganych od świadczeniodawców, w ustępie - 2 i 3 opinii właściwych konsultantów krajowych, której Prezes Funduszu miał obowiązek zasięgnąć. Kastor nie sprecyzował, której z tych norm dotyczy zarzut. Z wyże wspomnianej zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika obowiązek właściwego precyzowania zarzutów skargi; w wypadku jeśli przepis stanowiący podstawę kasacyjną składa się z kilku jednostek redakcyjnych autor skargi kasacyjnej – dla skutecznego postawienia zarzutu - jest obowiązany wskazać właściwą jednostkę (paragraf, ustęp). Niedopełnienie tego obowiązku – uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę zarzutu opartego na tym przepisie. Z kolei naruszenie art. 148 ustawy o świadczeniach kasator opiera na twierdzeniu, że oferta skarżącej nie została wybrana wyłącznie ze względu na wyczerpanie środków finansowych, w sytuacji, gdy takiej przesłanki negatywnej nie przewiduje art. 148 ustawy. Istotnie, zgodnie z art. 148 ustawy w ówczesnym brzmieniu porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. Jednak nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy oraz przyjętym, a niezakwestionowanym skargą kasacyjną stanie faktycznym, twierdzenie, że oferty skarżącej nie wybrano i nie zawarto z nią umowy wyłącznie ze względu na wyczerpanie środków pieniężnych. Oferta ta uzyskała bowiem w poszczególnych kryteriach – określoną ilość punktów, szczegółowo przedstawioną w decyzjach wydanych w sprawie, w sumie uzyskała w końcowej ocenie mniejszą ilość punktów, niż oferty innych podmiotów, przy zastosowaniu tożsamych kryteriów, co spowodowało uplasowanie jej na ostatnim miejscu w rankingu końcowym. Konkursowy charakter postępowania w sprawie zawarcia umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych polega na eliminowaniu ofert, z którymi Fundusz nie zawrze umowy, powoduje więc ten skutek, że przy określonej puli środków na zakup poszczególnych świadczeń, do zawarcia umów wybierane są podmioty, które uzyskują w tym konkursie najwyższą, a nie najniższą ilość punktów. To właśnie uzyskanie najsłabszej punktacji, przy tożsamych – dla uczestników konkursu - kryteriach spowodowało niewybranie oferty skarżącej, a nie zarzucane przez nią przyczyny. Wobec tego, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się skuteczny, skarga kasacyjna, na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. O kosztach postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.