II FSK 1439/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku H. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 kwietnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. w sprawie ze skargi H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 672/07 postanawia oddalić wniosek. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt: I SA/Gd 672/07, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt: (...), w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. H. W. reprezentowany przez radcę prawnego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 kwietnia 2007 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 31 października 2006 r. Wniosek strony nie został uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek, pomimo tego, że został sporządzony przez radcę prawnego, od którego wymagana jest znajomość procedury obowiązującej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera liczne braki. Przede wszystkim nie zawiera uzasadnienia oraz nie wskazano w nim podstawy prawnej żądania. Mając powyższe na uwadze należy wyjaśnić, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – nie przewidują możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku. Przepis art. 61 p.p.s.a. stanowi jedynie o możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi kasacyjnej z racji jej suspensywności, powoduje wstrzymanie uprawomocnienia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, stąd wniosek pełnomocnika o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiały. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny uznał, iż przedmiotowy wniosek jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania w całości – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 kwietnia 2007 r. Przed przystąpieniem do oceny istnienia określonych w nim przesłanek rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przez organ albo sąd pierwszej instancji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, a więc zarówno wyroku wydanego po rozpoznaniu skargi (uwzględniającego albo oddalającego skargę), jak i postanowień o odrzuceniu skargi albo umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. W przypadku uwzględnienia skargi sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 152 p.p.s.a., ma obowiązek określić, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to, które niewątpliwie ma ten sam skutek, co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wobec powyższego należy uznać za niedopuszczalne, aby Naczelny Sąd Administracyjny przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej wypowiadał się w postępowaniu wpadkowym w kwestii, która została już przesądzona w zaskarżonym do tego Sądu wyroku sądu pierwszej instancji. Inaczej jest natomiast w przypadku rozstrzygnięć sądu pierwszej instancji negatywnych dla strony skarżącej np.: przy oddaleniu skargi. W takich okolicznościach brak możliwości odpowiedniego stosowania przepisów o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności pozbawiałoby skarżącego ochrony tymczasowej w toku całego postępowania kasacyjnego. Analiza systemowa omawianych przepisów pozwala przyjąć, że regulacja zawarta w art. 152 p.p.s.a. wyłącza możliwość odpowiedniego stosowania przepisów art. 61 § 3-5 p.p.s.a. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 193 p.p.s.a. tylko w odniesieniu do spraw, w których sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę i wypowiedział się, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. W pozostałych sytuacjach przepisy art. 61 § 3-5 p.p.s.a. mają przed Naczelnym Sądem Administracyjnym odpowiednie zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, a zatem dopuszczalne jest rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie ciąży obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tego wniosku powinno wskazywać konkretne zdarzenia, na podstawie których sąd będzie mógł wywieść, że wstrzymanie wykonania danego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jak wskazano wyżej w rozpoznawanej sprawie skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.