VII SA/Wa 1875/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r, znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], zgłaszającej sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych obejmujących wykonanie budynku altany, na działce położonej w S., nr ewid. gruntów [...], objętych zgłoszeniem B. K. z dnia [...] stycznia 2008 r., - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ opisał charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji oraz przywołał treść art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Ponadto wskazał, iż w postępowaniu dotyczącym zgłoszenia wykonania robót budowlanych obejmujących wykonanie budynku altany Starosta K., postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...], wezwał B. K. do usunięcia braków zgłoszenia poprzez dostarczenie prawomocnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla inwestycji obejmującej wykonanie budynku altany lub zaświadczenia z Urzędu Gminy P. o przeznaczeniu tego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego gminy. Wskazał także, że w dniu [...] lutego 2008 r. B. K. uzupełnił zgłoszenie przedstawiając zaświadczenie z Urzędu Gminy w P., z którego wynikało, iż na terenie, na którym znajduje się działka inwestora obowiązuje Uchwała Rady Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w P. w części obejmującej wsie: P., T., D., T., M., S. i K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r., Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z wymienioną uchwałą działka nr [...] położona w m. S. pod B. zlokalizowana jest w jednostce bilansowej o symbolu [...] - tereny zalesień, z zaleceniem zalesienia drzewami różnych gatunków z uwzględnieniem warunków klimatycznych i gruntowo-wodnych. Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za właściwe rozstrzygniecie Starosty K. wyrażone w decyzji z dnia 10 marca 2008 r. zgłaszającej sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących wykonanie budynku altany. Organ, nie podzielił natomiast stanowiska zawartego w uzasadnieniu tej decyzji, że przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż na terenie Gminy P. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem planowana inwestycja musi być w zgodzie z w/w planem. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr [...], poz. [...] z późn. zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. A zatem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wydawana tylko w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Argumentując swe rozstrzygnięcie z dnia [...] marca 2009 r. organ zauważył, że z dołączonych do zgłoszenia szkiców i rysunków wynika, iż powierzchnia projektowanego budynku wynosi 35 m2. Z miejscowego planu jak również z przedstawionej przez inwestora mapy wynika natomiast, że działka nr [...] położona w S., nie jest położona na terenie rodzinnych ogrodów działkowych. Zatem przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymagań określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 w zw. z art. 30 ustawy Prawo budowlane i wymagała zatwierdzenia w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż weryfikowana decyzja Starosty K. z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], nie narusza w sposób oczywisty przepisów prawa, ani nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., dlatego należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], którą organ odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył B. K. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: * błędne zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez przyjęcie, że dopuszczalny jest sprzeciw właściwego organu w sytuacji gdy to rolnik wznosi budowę na swoich gruntach altany/budynku gospodarczego o powierzchni 35 m2 i tym samym przez przyjęcie, że rolnik wznoszący budowę na swoich gruntach altany/budynku gospodarczego o powierzchni 35 m2 musi uzyskać właściwego rzeczowo organu budownictwa zgodę na wzniesienie przedmiotowej altany/budynku gospodarczego; * nie zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt. 1 lit. a w/w ustawy w sytuacji gdy rolnik wznosi budowę na swoich gruntach altany/budynku gospodarczego o powierzchni 35 m2; * błędne zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt.2 i pkt. 4 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że przywołane przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie; - błędne przyjęcie, że na terenie Gminy P. obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego; - błędne przyjęcie, ze w niniejszej sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie prawa i tym samym przyjęcie, że nie ma zastosowania art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Wskazać należy, iż wymieniona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji -przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji należy bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była zarówno przez Wojewodę [...] jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Starosty K. z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], zgłaszająca sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych obejmujących wykonanie budynku altany, na działce położonej w S., nr ewid. [...], objętych zgłoszeniem B. K. z dnia [...] stycznia 2008 r. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę albo gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W niniejszej sprawie pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. B. K. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych obejmujących wykonanie budynku altany, na działce położonej w S., nr ewid. gruntów [...]. Z dołączonych do zgłoszenia szkiców i rysunków wynika, że powierzchnia projektowanego budynku wynosi 35 m2. Z miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2003 r, nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w P. w części obejmującej wsie: P., T., D., T., M., S. i K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r., Nr [...], poz. [...]) wynika, iż działka objęta w/w zgłoszeniem zlokalizowana jest w jednostce bilansowej o symbolu [...] - tereny zalesień, z zaleceniem zalesienia drzewami różnych gatunków z uwzględnieniem warunków klimatycznych ; gruntowo-wodnych. Mając na uwadze powyższe, zgodzić należy się z oceną organów orzekających w niniejszej sprawie w trybie nadzwyczajnym jak również organów orzekających w przedmiocie złożonego zgłoszenia, iż projektowany przez B. K. budynek altany, nie spełnia wymagań określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 w zw. z art. 30 ustawy Prawo budowlane, gdyż przekracza powierzchnię zabudowy 25 m2 oraz nie został zaprojektowany na terenie rodzinnych ogrodów działkowych. Zatem inwestycja ta wymagała zatwierdzenia w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, zasadnie więc zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jak Wojewoda [...] uznał, że weryfikowana decyzja Starosty K. z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], nie narusza w sposób oczywisty przepisów prawa, ani nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm).