II FSK 2075/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. S., W. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 166/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. S. i W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 166/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skargę G. S. i W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 listopada 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 lutego 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uiszczenia wpisu należnego od skargi w kwocie 2.000 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wraz z pouczeniem, że w wypadku, gdy strona nie uiści należnego wpisu lub nie usunie braków formalnych skargi w zakreślonym terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, nastąpi odrzucenie skargi Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że oba wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 3 marca 2010 r. Z notatki służbowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. wynika, iż w dniach od 3 marca 2010 r. do 7 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżących nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że pomimo wezwania pełnomocnika skarżących do usunięcia braku formalnego skargi i do uiszczenia należnego wpisu sądowego w zakreślonym terminie 7 dni, strona nie zastosowała się do wezwań Sądu i pouczeń w nich zawartych. Termin do uregulowania należnego wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi, upłynął z końcem 10 marca 2010 r. W związku z tym Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. W skardze kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art.220 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej przesądziła zasadnicza ułomność zarzutu skargi kasacyjnej, wyrażająca się powołaniem przez jej autora niepełnej podstawy kasacyjnej. Poprzestał on mianowicie na wskazaniu naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji art. 220 p.p.s.a. Przede wszystkim wbrew wymogom wynikającym z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej, nie wskazał, która jednostka redakcyjna art. 220 p.p.s.a. została, w jego ocenie, naruszona. Zabrakło także uzasadnienia tego zarzutu i wskazania w jaki sposób został naruszony przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Należy w związku z tym zaakcentować, że dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w art. 176 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/00, publ. OSNC 2001 r. nr 3, poz. 39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, niepublikowane). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.