II SA/Lu 588/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie zasiłku okresowego - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. UZASADNIENIE W dniu 28 lipca 2008r. Z. W. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie zasiłku okresowego doręczoną mu 14 maja 2008r ( data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji ), jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżący powołał się na opinię psychologiczną o jego stanie zdrowia sporządzoną w 2004r. na polecenie Sądu Rejonowego w Lublinie - IV Wydział Karny, prowadzącego przeciwko niemu postępowanie karne. W konkluzji opinii stwierdzono, że "Z. W. w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał całkowicie zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego zachowania i pokierowania swoim postępowaniem z powodu choroby psychicznej tj. zaburzeń urojeniowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej ppsa, stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przyczyną uchybienia terminowi może być choroba (również psychiczna),ale taka, której zaawansowanie uniemożliwia, a nie tylko utrudnia dokonanie czynności w terminie, istniejąca przez cały czas aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym przyjmuje się, że podstawą uwzględnienia takiego wniosku nie może być natomiast ani ogólnie zły stan zdrowia (por. postan. SN z dnia 29 stycznia 2002r., II UZ 90/01), ani nawet zwolnienie lekarskie od pracy (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998r., III SA 1243/97). W niniejszej sprawie skarżący powołując się na swoją chorobę psychiczną (zaburzenia psychiczne) nie uprawdopodobnił, że bez swojej winy nie był w stanie złożyć skargi z zachowaniem terminu. Powołana przez niego opinia psychologiczna dotyczy wcześniejszego okresu, obejmującego 2004r. i została sporządzona na potrzeby prowadzonego wówczas postępowania karnego. Na podstawie jej treści nie sposób wyprowadzić wniosku, że skarżący w terminie do wniesienia skargi tj. od 14 maja 2008r. do 14 czerwca 2008r., nie był w stanie rozpoznać znaczenia swojego zachowania czy też nie potrafił pokierować swoim postępowaniem, a tym samym, że niezachowanie terminu do wniesienia skargi na decyzję wydaną w dniu 28 kwietnia 2008r. nastąpiło bez jego winy. Powoływanie się przez skarżącego ogólnie na zaburzenia psychiczne opisane w przedstawionej opinii nie może być uznane jako wystarczające dla usprawiedliwienia wniosku , jeśli wnioskodawca nie wykazał, że ich charakter całkowicie uniemożliwił mu zachowanie terminu. Zauważyć ponadto należy, że skarżący mógł dochować terminu, korzystając z pomocy swojej żony, która zaskarżoną decyzję odebrała jako dorosły domownik ( por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004r. OZ 809/04 niepubl.). W konsekwencji, w ocenie Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do przekonania, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwił mu wniesienie skargi z zachowaniem wymaganego w art. 54 § 2 ppsa terminu, o którym skarżący był pouczony w zaskarżonej decyzji. Brak uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu uzasadniał zatem odmowę jego przywrócenia.