II SA/Ke 593/09

SENTENCJA Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 4 listopada 2009 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE T. D. złożyła w dniu 26 października 2009 r. formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni mieszka w jednym domu z dwoma dorosłymi synami, synową i małoletnią wnuczką. Synowie prowadzą odrębne gospodarstwa domowe i nie przekazują skarżącej żadnych pieniędzy. Dom stanowi własność starszego syna, a wnioskodawczyni ma prawo dożywotniego użytkowania jednego pomieszczenia. Skarżąca nie wykazała żadnego własnego majątku. Jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w wysokości 695 zł netto miesięcznie, którą w całości przeznacza na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych, w tym zakup lekarstw. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie oceniając sytuację majątkową wnioskodawczyni, przede wszystkim niski dochód, który wystarcza jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych, w tym zakup lekarstw oraz brak majątku uznano, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 1 i 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.