III SAB/Łd 35/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. w przedmiocie zaniechania wykonania obowiązków służbowych postanawia odrzucić skargę R.A. UZASADNIENIE III SAB/Łd 35/09 Uzasadnienie W dniu 8 lipca 2009 r. Z. S., według swojego oświadczenia – pełnomocnik i opiekun J. T., występujący także jako kupiec ½ części domu od T. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. zarzucając mu zaniechanie wykonywania obowiązków służbowych. Z treści skargi i załączonych do niej pism wynikało, że skarżący występował do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z żądaniami przeprowadzenia kontroli stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. A. w związku z zagrożeniem pożarowym istniejącym, jego zdaniem, w przedmiotowym budynku. Z. S. w odpowiedzi na wezwanie, czy skargę złożył tylko w imieniu własnym, czy tylko jako pełnomocnik J. T. w jej imieniu, czy też skargę złożył zarówno we własnym imieniu jak i w imieniu J. T. wyjaśnił, że skargę wniósł w imieniu własnym. W odpowiedzi na skargę, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] wskazując, że kierowane do Straży Pożarnej żądania kontroli stanu technicznego budynku mieszkalnego zostały przekazane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., jako organu właściwego w sprawie. Organ podkreślił też, że zawarte w pismach skarżącego żądanie kontroli stanu technicznego budynku mieszkalnego, z uwagi na zamiar jego zakupu, nie jest sprawą indywidualną pozostającą we właściwości Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, a tym samym nie podlega załatwieniu w trybie przepisów k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Warunkiem skutecznego złożenia skargi jest między innymi wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] służy legitymacja do jej wniesienia. Zgodnie z treścią powoływanego art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (szerzej zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2004). Na gruncie niniejszej sprawy skarżącego zaliczyć należy do pierwszej kategorii podmiotów, tj. tych, których legitymacja do wniesienia skargi jest zależna od posiadania w sprawie interesu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, iż interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa). O istnieniu interesu prawnego rozstrzygają przepisy prawa materialnego, powszechnie obowiązującego. Z takich przepisów mogą wynikać konkretne prawa podmiotowe obywatela, których konkretyzacja następuje w drodze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, ze skarżący takiego interesu prawnego nie posiada, a zatem nie mógł skutecznie wnieść skargi. Z treści przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący jest jedynie zainteresowany ewentualnym zakupem udziału w przedmiotowej nieruchomości. Podniesione wyżej okoliczności wskazują więc na interes faktyczny skarżącego (jako ewentualnego nabywcy nieruchomości), nie zaś na interes prawny (z którym mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby skarżący był właścicielem nieruchomości). Brak jest także jakichkolwiek innych podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącego wynika z przepisów prawa materialnego. Z. S. nie należy więc do kręgu podmiotów, które mogą wykazać się interesem prawnym w niniejszej sprawie. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. W przypadku stwierdzenia jej braku u skarżącego skarga podlega – co do zasady – oddaleniu w wyroku, nie zaś jej odrzuceniu w postanowieniu. Nie dotyczy to jednak sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. (patrz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 227-228). Tym samym skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Podzielić należy także ocenę przedstawioną w odpowiedzi na skargę, że żądanie kontroli stanu technicznego budynku mieszkalnego nie jest sprawą rozstrzyganą przez Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie podlega zaskarżeniu w trybie przepisów k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. R.A.