I SA/Wa 1011/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Anna Fyda-Kawula, Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi T. M., K. L. i U. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki decyzją z 28 lutego 2022 r. nr 487/2022 uchylił w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 4 grudnia 2018 r. nr [...] orzekającą o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w tym zakresie. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] B objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. 21 listopada 1945 r. grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy m.st. Warszawy, a od 1950 r. na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) na własność Skarbu Państwa. Dawnym właścicielem przedmiotowej nieruchomości była, zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w [...] z 9 kwietnia 1948 r. nr [...], J. G.. S. G. (pełnomocnik J. G.) wnioskiem z 10 kwietnia 1948 r. wystąpił o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości warszawskiej na rzecz dawnej właścicielki. Prezydium Rady Narodowej [...] orzeczeniem administracyjnym z 15 lipca 1968 r. nr [...] odmówiło przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. T. M., U. M. i K. L. (następczynie prawne J. G.) 8 listopada 2016 r. wystąpiły z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za ww. nieruchomość. Grunt nieruchomości położony przy ul. [...] ozn. nr hip. [...] B stanowi obecnie cześć działki ewidencyjnej nr [...] oraz część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Z dniem 27 maja 1990 r. nieruchomość stała się własnością Dzielnicy-Gminy [...], co zostało potwierdzone decyzjami Wojewody Warszawskiego z 24 lutego 1992 r. nr [...] i nr [...]. Obecnie przedmiotowa nieruchomość stanowi, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o ustroju m.st. Warszawy własność [...], co potwierdza wpis w dziale II KW nr [...] oraz KW nr [...]. Nieruchomość jest w części zabudowana budynkiem [...] przy ul. [...], a w części stanowi ogrodzony dziedziniec i parking wspólny dla sąsiednich budynków, tj. [...] i [...]. Prezydent m.st. Warszawy decyzją 4 grudnia 2018 r. odmówił ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, wskazując, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nieruchomość w dniu wejścia w życie dekretu była niezabudowana. Oceniając spełnienie pierwszej z przesłanek wymaganych do przyznania odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dalej u.g.n., czyli przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne organ I instancji uznał, że ww. nieruchomość mogła być przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. Zgodnie bowiem z ogólnym planem zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r., obowiązującym w dacie wejścia w życie dekretu, przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod zabudowę zwartą o 5 kondygnacjach i 70 % zabudowania. W kwestii drugiej przesłanki wymaganej do przyznania odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 u.g.n., czyli możliwości władania działką po dniu 5 kwietnia 1958 r., organ I instancji stwierdził, że dawni właściciele utracili faktyczną możliwość władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r., gdyż w 1948 r. rozpoczęły się na niej prace w związku z budową siedziby [...]. T. M., U. M. oraz K. L. wniosły odwołanie od powyższej decyzji. Wojewoda Mazowiecki decyzją 30 stycznia 2019 r. nr 446/2019 uchylił decyzję z 4 grudnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie na skutek odwołania od ww. decyzji z 4 grudnia 2018 r. wniesionego pismem z 11 lutego 2019 r. przez Prokuratura Prokuratury Regionalnej w [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z 29 lipca 2021 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z 30 stycznia 2019 r. W tej sytuacji Wojewoda Mazowiecki rozpoznając sprawę wskazał, że prawo do odszkodowania za przejęte przez Skarb Państwa grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. wygasło z mocy art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z dniem 1 sierpnia 1985 r., tj. z dniem wejścia w życie tej ustawy. Stosownie do art. 241 pkt 1 u.g.n. powyższa ustawa utraciła moc i aktualnie sprawa odszkodowań za nieruchomości warszawskie objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. jest uregulowana przepisem art. 215 u.g.n. Przepis ten wyróżnia trzy zasadnicze typy nieruchomości podlegających rekompensacie - gospodarstwa rolne, domy jednorodzinne oraz działki. Dla każdej z nieruchomości, o których mowa w art. 215 u.g.n., ustawodawca wprowadził odmienne przesłanki statuujące prawo do odszkodowania. Zgodnie z art. 215 ust. 1 u.g.n. odszkodowanie może być przyznane za gospodarstwo rolne, jeżeli poprzedni właściciele lub ich następcy prawni zostali pozbawieni faktycznego władania tym gospodarstwem po 5 kwietnia 1958 r. Z kolei stosownie do art. 215 ust. 2 u.g.n. odszkodowanie może być przyznane za dom jednorodzinny, jeżeli przeszedł on na własność Państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r. lub działkę, która przed dniem wejścia w życie dekretu (tj. przed dniem 21 listopada 1945 r.) mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli były właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. Stwierdzenie braku spełnienia jednej z przesłanek uniemożliwia ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Wojewoda Mazowiecki zaznaczył, że z dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. wszelkie grunty, położone na obszarze m.st. Warszawy przeszły na własność gminy m.st. Warszawy (art. 1). Na podstawie art. 7 ust. 1 ww. dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu względnie osoby prawa ich reprezentujący mogli w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez Gminę [...] złożyć wniosek o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy za czynszem symbolicznym (obecnie prawa wieczystego użytkowania) lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 5 dekretu, w razie niezgłoszenia takiego wniosku, lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy, gmina obowiązana była uiścić odszkodowanie w myśl art. 9. Wojewoda wskazał, że z analizy akt wynika, że Prezydium Rady Narodowej [...] decyzją z 28 lutego 1969 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. P. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] B, pozostawiło wniosek bez uwzględnienia. Decyzja z 28 lutego 1969 r. została wydana na podstawie art. 53 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 Nr 10, poz. 64). Przepis ten ukształtował normę prawną, na podstawie której poprzedni właściciel nieruchomości lub jego następca prawny mógł ubiegać się o odszkodowanie za nieruchomość przejętą w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. Wyróżniał trzy zasadnicze typy nieruchomości podlegających rekompensacie - gospodarstwo rolne, dom jednorodzinny i działkę przeznaczoną pod budownictwo jednorodzinne, które przechodziły po wejściu w życie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. na własność Państwa na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że z akt własnościowych wynika, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], została zakwalifikowana przez organ wydający decyzję odszkodowawczą jako grunt niezabudowany. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ badał, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. warunkujące możliwość przyznania odszkodowania za działkę, jeżeli przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r., była przeznaczona pod budowę domu jednorodzinnego. Organ ustalił, że grunt położony przy ul. [...] nie był przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną i nie uwzględnił wniosku o odszkodowanie. Oznacza to, że organ pomimo pozostawienia wniosku bez uwzględnienia zbadał sprawę merytorycznie. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że w doktrynie i judykaturze przyjęta została zasada, że jeżeli wniosek o ustalenie odszkodowania w trybie art. 215 u.g.n. dotyczy sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną i prawomocną, wydanie w takiej sytuacji kolejnej decyzji rozstrzygającej sprawę, naruszyłoby ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzecz osądzonej (res iudicata). Postępowanie z wniosku o odszkodowanie w powyższym przypadku wymaga wówczas umorzenia w trybie art. 105 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego analiza treści podstaw prawnych, tj. art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. oraz art. 215 ust. 2 u.g.n. prowadzi do konkluzji, że mimo literalnej zmiany przepisu art. 53 ust. 2 ww. ustawy w stosunku do treści art. 215 ust. 2 u.g.n. - regulacja ich nie uległa zmianie. Wojewoda Mazowiecki zaznaczył, że na ciągłość regulacji dotyczących odszkodowania zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 13 czerwca 2011 r. sygn. akt SK 41/09, gdzie stwierdzono, że rozwiązania zawarte w art. 214 i 215 u.g.n. aktualnie regulujące kwestię odszkodowania za nieruchomości przejęte na własność państwa na mocy dekretu warszawskiego, stanowią kontynuację rozwiązania przyjętego w ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a także pośrednio w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Z argumentacji Trybunału, wynika, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie tylko nie rozszerzyła uprawnień byłych właścicieli do odszkodowania, lecz znacznie je ograniczyła ze względu na wprowadzenie dodatkowej przesłanki, niewystępującej w art. 53 ust. 2 ustawy z 12 marca 1958 r., uzależniającej odszkodowanie od dokonania oceny, czy działka budowlana mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne przed wejściem dekretu warszawskiego. Podobne stanowisko wyraził WSA w Warszawie w wyroku z 21 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1143/18. Zatem mimo zmian przepisów dotyczących gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz terenowych jednostek samorządu, została zachowana ciągłość regulacji prawnej dotyczącej odszkodowań za przejęte przez Państwo nieruchomości na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy. Organ odwoławczy przytoczył stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne i zaznaczył, że decyzja Prezydium Rady Narodowej [...] z 28 lutego 1969 r. orzekająca w sprawie odszkodowania za nieruchomość, jak i wniosek skarżących z 8 listopada 2016 r. o przyznanie odszkodowania, dotyczą ustalenia odszkodowania za nieruchomość, stanowiącą dawną własność J. G., dotyczą tej samej nieruchomości i tego samego roszczenia spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości, tj. ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejętą na podstawie dekretu warszawskiego. W ocenie organu odwoławczego orzeczenie w zakresie odszkodowania za grunt na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. wyklucza ponowne odszkodowanie za ten grunt na podstawie art. 215 ust. 2 u.g.n. Sprawa w przedmiocie ustalenia odszkodowania, prowadzona w 1969 r. oraz zainicjowana wnioskiem z 8 listopada 2016 r. są tożsame. Nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania w przedmiocie przyznania T. M., U. M. i K. L. odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, z uwagi na zachodzący w sprawie stan powagi rzeczy osądzonej. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że skoro na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości rozstrzygnięcie dotyczące odszkodowania za podlegającą przepisom dekretu nieruchomość zostało już ustalone ostateczną decyzją administracyjną, to poprzednim właścicielom takiej nieruchomości nie przysługuje normalny tryb dochodzenia odszkodowania za tę samą nieruchomość na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dopiero wzruszenie ostatecznej decyzji rozstrzygającej o odszkodowaniu doprowadzić może do ponownego ustalenia odszkodowania. Tym samym, dopóki decyzja odszkodowawcza funkcjonuje w obrocie prawnym, wydanie kolejnej decyzji administracyjnej regulującej tożsamą pod względem przedmiotowym sprawę, powodowałoby konieczność stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jako wydanej w sprawie już poprzednia rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego w sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z 28 lutego 1969 r. oraz w sprawie zainicjowanej przez następców prawnych przeddekretowej właścicielki nieruchomości istnieje tożsamość materialnoprawnych podstaw dochodzonego odszkodowania i nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie zaistniał stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), a wiec stan, w którym istnieje tożsamość sprawy załatwionej ostateczną decyzją i sprawy objętej kolejnym postępowaniem. Brak było więc możliwości merytorycznego rozpoznania zgłoszonego przez strony żądania. Postępowanie zainicjowane wnioskiem z 8 listopada 2016 r. powinno więc zostać umorzone z powodu jego bezprzedmiotowości (art. 105 § 1 k.p.a.). W sprawie zaistniały zatem przesłanki do uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 4 grudnia 2018 r. i umorzenia postępowania przed organem I instancji. T. M., U. M. i K. L. wniosły skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji z 1969 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie odszkodowania bez uwzględnienia doprowadziło do rozstrzygnięcia o materialnoprawnych uprawnieniach poprzednika prawnego skarżących do domagania się odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i tym samym postępowanie stało się bezprzedmiotowe, podczas gdy pozostawienie wniosku "bez uwzględnienia" nie stanowi formy konkretyzacji normy prawa materialnego w sprawie administracyjnej, a zatem nie wywołało stanu res iudicata, w rezultacie czego skarżący mogli domagać się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy odszkodowania za ww. nieruchomość; - art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 ust. 2 z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, podczas gdy zastosowanie obecnie obowiązujących przepisów do ustalenia odszkodowania wymaga innych ustaleń stanu faktycznego od ustaleń, które podjął organ wydający decyzję w 1969 r., w tym sięgnięcia do stanu prawnego i faktycznego obowiązującego przed wejściem w życie dekretu z października 1945 r.; - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 215 ust. 2 u.g.n. i art 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybach wywłaszczania nieruchomości poprzez bezzasadne uznanie, że regulacja ta nie uległa zmianie i zachodzi tożsamość podstaw prawnych obu przepisów, podczas gdy zakres ww. uregulowań jest odmienny, tj. różnica między tymi uregulowaniami polega, jeśli chodzi o działkę gruntu, na zastąpieniu sformułowania "i jednej działki budowlanej pod budowę domu jednorodzinnego" wyrazami "oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne", jak również na wprowadzeniu dodatkowej przesłanki dotyczącej utraty możliwości faktycznego władania działką po 5 kwietnia 1958 r. - taka zmiana brzmienia przepisu, nie oznacza zmiany o charakterze redakcyjnym, ale prowadzi do ustanowienia odmiennej treści normatywnej przepisu. W uzasadnieniu skargi skarżące przytoczyły argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniosły uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona przez Sąd w oparciu o powołane kryterium wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki uchylił w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 4 grudnia 2018 r. orzekającą o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i umorzył postępowanie w pierwszej instancji, prawidłowo uznając, że w rozpoznawanej sprawie zaistniał stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), a tym samym zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania określone w art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Umorzenie postępowania jest więc orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (tak B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2019, s. 613). W realiach rozpoznawanej sprawy wymaga podkreślenia, że sprawa administracyjna - aby mogła być rozstrzygnięta co do istoty - nie może być wcześniej rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym - res iudicata. Wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy tożsamej jest okolicznością powodującą, że sprawa w danym zakresie przestała istnieć, w związku z czym organy nie mają podstaw do jej powtórnego merytorycznego rozstrzygania. Tożsamość ta istnieje o ile występuje po stronie podmiotowej, przedmiotowej oraz w tym samym stanie prawnym i faktycznym sprawy. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie kształtujące w sposób ostateczny prawa i obowiązki strony postępowania, kolejne postępowanie dotyczące tego samego zagadnienia jest bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość w przedstawionym powyżej rozumieniu. Sprawa zakończona decyzją z 28 lutego 1969 r. jest bowiem tożsama ze sprawą, która jest przedmiotem niniejszego postępowania pomimo, że została rozstrzygnięta w oparciu o inny przepis prawa materialnego. |W pełni odpowiada bowiem prawdzie stwierdzenie organu odwoławczego, wyrażone na tle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 czerwca | |2011r. sygn. SK 41/09, że art. 215 u.g.n. powtarza treść art. 83 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i | |wywłaszczaniu nieruchomości, który zastąpił z kolei art. 53 ustawy wywłaszczeniowej z 12 marca 1958r. oraz, że pomimo zamian aktów | |prawnych, w których przepisy te zostały zawarte – ich treść pozostaje tożsama, co oznacza, że zachowana została ciągłość regulacji | |dotyczącej odszkodowań za przejęte przez Państwo nieruchomości dekretowe. | |Zauważyć należy, że zgodnie z art. 215 ust. 2 u.g.n., stanowiącym materialnoprawną podstawę żądań wnioskodawców - przepisy u.g.n. | |dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność | |państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo | |jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 | |kwietnia 1958 r. (...) Natomiast stosownie do art. 53 ust. 2 ustawy z 1958 r. jej przepisy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone - | |nieruchomości stosowano odpowiednio do domów jednorodzinnych i jednej działki budowlanej pod budowę domu jednorodzinnego, które | |przejdą, po wejściu w życie ustawy, tj. po dniu 5 kwietnia 1958 r., na własność Państwa na podstawie dekretu. To oznacza, że u.g.n. | |ograniczyła uprawnienia dawnych właścicieli nieruchomości warszawskich do uzyskania za nie odszkodowania w porównaniu z wcześniejszymi | |regulacjami w tym przedmiocie, skoro wprowadziła nową przesłankę uzależniającą przyznanie odszkodowania od tego, czy dana działka | |mogła być przed wejściem w życie dekretu warszawskiego przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. | |Z uwagi na powyższe uznać należy, że w kontrolowanej sprawie jakkolwiek mamy do czynienia z dwoma wnioskami odszkodowawczymi za tą samą| |nieruchomość przejętą przepisami dekretu, wnioskodawcami pozostają następcy prawni jej poprzednich właścicieli oraz różne są akty | |prawne stanowiące podstawy prawne wypłaty odszkodowania, to decydujące jest, że, akty te zawierają identyczne przesłanki warunkujące | |przyznanie odszkodowania, co oznacza, że zaistniała tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy . | |Tym samym, skoro na podstawie przepisów ustawy wywłaszczeniowej z 12 marca 1958 r. wniosek o odszkodowanie za sporną nieruchomość | |został już rozpoznany to po stronie wnioskodawców brak jest obecnie prawa do dochodzenia odszkodowania za tę samą nieruchomość, ani na | |podstawie przepisów ustawy o gospodarce gruntami ani na podstawie tożsamych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. To oznacza,| |że organ zasadnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. | |Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia zawartego w niej stanowiska, że decyzja Prezydium Rady Narodowej [...] z 28| |lutego 1969 r. była orzeczeniem formalnym "pozostawiającym wniosek o odszkodowanie bez rozpoznania". Przeczy powyższemu jej literalna | |treść gdzie wprost wskazano pozostawienie wniosku odszkodowawczego "bez uwzględnienia" a zatem rozstrzygnięto wniosek merytorycznie. | |Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. |