II OSK 1295/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 705/08 o odrzuceniu skargi [...] S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części postanawia: - oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 705/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wniesioną przez [...] S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że skarga została złożona przez pełnomocnika skarżącej Spółki – radcę prawnego, przy czym podlegała opłacie stałej, którą należy uiścić bez wezwania, w terminie otwartym do złożenia tej skargi. Wpis sądowy w kwocie 200 zł został uiszczony w dniu 20 maja 2008r., tj. po terminie, który przysługiwał stronie do złożenia skargi (który upłynął w dniu 28 marca 2008r.). Od powyższego postanowienia [...] S.A. w P. złożyła skargę kasacyjną (błędnie nazwaną zażaleniem) w której zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności skarżąca Spółka podniosła, że przepisy ww. ustawy nie określają terminów dokonywania opłat. W ocenie skarżącej Spółki obowiązek pełnomocnika w kwestii uiszczenia wpisu od skargi powstaje z momentem, gdy może się on dowiedzieć o fakcie wpływu sprawy do sądu i nadania jej sygnatury. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Należy przypomnieć, że § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowił, iż wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi, utracił moc obowiązującą od dnia 17 marca 2006r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r., sygn. akt SK 11/05 (Dz.U. Nr 45, poz. 322). Tym samym w dniu złożenia skargi (26 marca 2008r.), nie istniał przepis, który przewidywał wyjątek od jednoznacznej zasady określonej w art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl powołanego przepisu, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie regulacja ta została prawidłowo zastosowana przez Sąd I instancji, bowiem zaistniały określone nią przesłanki obligujące Sąd do odrzucenia nieopłaconej skargi. W nawiązaniu do zarzutów skargi kasacyjnej należy podnieść, że nie ma znaczenia okoliczność, czy wpis jest uiszczany przed czy po nadaniu sprawie sygnatury akt. Zauważyć bowiem należy, iż z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r., sygn. akt SK 11/05, w odpowiednim zakresie także § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. stracił swój sens, zwłaszcza w części dotyczącej wymogu wskazania sygnatury akt sądowych przy dokonywaniu wpisu. Wymóg ten miał i ma nadal charakter instrukcyjny, zatem nie ulega wątpliwości, iż obowiązek uiszczenia wpisu powstaje – w myśl regulacji art. 219 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – równocześnie ze złożeniem skargi, a zatem przed nadaniem sprawie sygnatury akt sądowych. Nie został także naruszony przepis art. 54 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako, że nie był on stosowany w niniejszej sprawie i nie reguluje on kwestii związanych z opłatami sądowymi. Jedynie ubocznie należy zauważyć, iż wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, uwzględnienie w całości skargi przez organ nie uchyla obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy. Skorzystanie z powyższego przepisu może doprowadzić do umorzenia postępowania sądowego, co nie wyklucza orzeczenia o kosztach postępowania przez Sąd w drodze postanowienia. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.