II GSK 806/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 31 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1456/18 w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1456/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO / Kolegium) z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. SKO w Warszawie, działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności, udzielonego na wniosek A. T. przez Prezydenta W. w dniu [...] grudnia 2013 r., zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] przy ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 18 m2 w okresie od 15 grudnia 2013 r. do 14 grudnia 2014 r. Kolegium podkreśliło, że w pkt 8 zezwolenia Prezydent pouczył stronę, że w przypadku rezygnacji z zajmowania pasa drogowego należy go opuścić pod rygorem naliczenia kar, zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.; dalej: u.d.p.) oraz w pkt 9, że należy niezwłocznie powiadomić o tym fakcie zarządcę drogi na piśmie. Strona nie dochowała tych warunków, a mimo zwieszenia działalności gospodarczej, nie poinformowała o tym organu i nie dokonała zmian w zawartej przez siebie z właścicielką kiosku umowie najmu. W ocenie Kolegium, strona wniosła o stwierdzenie nieważności zezwolenia na swoją niekorzyść, bo gdyby organ stwierdził jego nieważność, oznaczałoby to, że strona zajmowała nielegalnie pas drogowy przez cały okres wskazany w zezwoleniu. W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przed planowanym zajęciem składa zajmujący pas drogowy. Przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy ww. rozporządzenia pozwalają na wyprowadzenie wniosku, że postępowanie w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wszczyna się na wniosek zajmującego pas drogowy, przy czym nie precyzują one kto może być zajmującym pas drogowy. Wobec tego, że ustawa i przepisy wykonawcze nie określają kategorii osób uprawnionych do złożenia wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, to decyzja wydana na rzecz podmiotu, który złożył wniosek w tym zakresie i skierowana do niego, nie może być zakwalifikowana jako skierowana do osoby niebędącej stroną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. SKO uznało również, że brak było podstaw do stwierdzenia trwałej niewykonalności zezwolenia (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.). Jak wyjaśniło Kolegium, wnosząc o stwierdzenie nieważności zezwolenia strona podnosiła argumenty odnośnie do decyzji nakładającej na nią karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Nie miały one jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem prawidłowo zostało ustalone, że strona, jako zajmująca pas drogowy, była podmiotem mającym obowiązek zgłoszenia ewentualnej rezygnacji z jego zajmowania i pouczonym o konsekwencjach braku poinformowania o rezygnacji z zajmowania powyższego pasa drogowego. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ bada jedynie przesłanki nieważności i nie rozstrzyga istoty sprawy będącej przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Sąd wskazał, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, jako najemca znajdującego się w jego obrębie pawilonu handlowego. Okoliczność wstąpienia w stosunek najmu nie wyklucza możliwości uzyskania przez najemcę zgody na zajęcie pasa drogowego, gdyż przepisy ustawy o drogach publicznych wydania takiej zgody, przez zarządcę drogi, nie uzależniają w szczególności od potwierdzenia prawa własności do danego obiektu usytuowanego w pasie drogowym. Sąd zauważył, że skarżąca nie kwestionowała faktu prowadzenia działalności w obiekcie usytuowanym w pasie drogowym i nałożonej na nią opłaty z tego tytułu. Ponadto nie poinformowała organu o zakończeniu działalności przed upływem terminu udzielonego jej zezwolenia. W ocenie Sądu, powyższe wskazuje na to, że nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Nie można stwierdzić, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego było niewykonalne w dniu wydania, skoro na jego podstawie skarżąca przez prawie rok użytkowała fragment pasa drogowego na prowadzoną przez siebie działalność. Jak stwierdził Sąd, okoliczność, że skarżąca jako najemca nie mogła bez zgody właściciela obiektu znajdującego się w pasie drogowym dokonać jego usunięcia, nie może mieć istotnego znaczenia dla ważności zezwolenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy obiekt ten istniał w obrębie pasa drogowego przed wejściem skarżącej w stosunek najmu. Sąd stwierdził również, że przy wydaniu zezwolenia nie doszło do rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż okoliczności wydania spornej decyzji, w tym wskazane w uzupełnieniu skargi, a także przedłożone dowody, które WSA uwzględnił, nie pozwoliły na uznanie wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Argumentacja skarżącej w tym zakresie znajduje zastosowanie do decyzji nakładającej na nią karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Skargą kasacyjną A. T. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia nieważności zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z [...] grudnia 2013 r., ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części. Strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 15 u.d.p. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "zajmującym pas drogowy" oraz adresatem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i wynikających z niego obowiązków jest najemca kiosku handlowego wykorzystujący go do prowadzenia działalności niezwiązanej z funkcjonowaniem pasa drogowego (podmiot władający danym obiektem, faktycznie go użytkujący), który złożył wniosek o wydanie zezwolenia, niezależnie od tego, czy zgodnie z umową najmu najemca może dowolnie dysponować obiektem zlokalizowanym w pasie drogowym i tym samym spełnić obowiązki wynikające z takiego zezwolenia, w szczególności czy może decydować o lokalizacji tego obiektu w pasie drogowym i usunąć ten obiekt (zwolnić przestrzeń pasa drogowego) oraz zwrócić zajmowany przez ten obiekt teren zarządcy drogi (przywrócić stan pierwotny sprzed zajęcia pasa drogowego), a w konsekwencji wadliwe oddalenie skargi, podczas gdy prawidłowo wykładając ww. przepisy Sąd I instancji winien był przyjąć, że najemca kiosku handlowego, który z powodu sposobu ukształtowania jego praw i obowiązków w ramach stosunku najmu łączącego go z właścicielem tego obiektu może jedynie zachować status quo tego obiektu, nie jest podmiotem "zajmującym pas drogowy" ani nie jest tym samym podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i nie może być adresatem takiego zezwolenia, co w niniejszej sprawie powinno prowadzić do przyjęcia, że skarżąca nie była legitymowana do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i nie mogła być adresatem decyzji z [...].12.2013 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, która z tego względu jest obarczona kwalifikowaną wadliwością, a tym samym w zaskarżonej decyzji organ wadliwie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...].12.2013 r., a w konsekwencji złożona przez skarżącą skarga powinna zostać uwzględniona przez Sąd I instancji; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek wadliwego przyjęcia przez Sąd I instancji, że wydając zaskarżoną decyzję organ prawidłowo wyjaśnił, czy spełnione są przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z [...].12.2013 r., podczas gdy Sąd I instancji powinien był przyjąć, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem ww. przepisów procedury administracyjnej, w szczególności, że organ wadliwie zaniechał ustalenia, że skarżąca dysponowała kioskiem handlowym wyłącznie w takim zakresie, w jakim zezwalała jej na to umowa najmu zawarta z właścicielką kiosku, a w konsekwencji – jako najemca kiosku – skarżąca była uprawniona jedynie do używania tego kiosku, nie była natomiast uprawniona do dysponowania tym obiektem i dokonywania jakichkolwiek zmian w lokalizacji tego obiektu w pasie drogowym, w szczególności do usunięcia tego obiektu (zwolnienia przestrzeni pasa drogowego) i zwrotu zajmowanego przez ten obiekt terenu zarządcy drogi (przywrócenia stanu pierwotnego), a tym samym, że w zaskarżonej decyzji organ wadliwie przyjął, że decyzja z [...].12.2013 r. nie jest obarczona kwalifikowanymi wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.a. w sytuacji gdy decyzja z [...].12.2013 r. (i) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), (ii.) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), względnie (iii.) została wydana z rażącym naruszeniem prawa (co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.); 3. prawa materialnego, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja prawidłowo odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji z [...].12.2013 r. i w konsekwencji wadliwe oddalenie skargi, podczas gdy Sąd I instancji winien był przyjąć, że skarga powinna zostać uwzględniona, ponieważ wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył ww. przepisy i wadliwie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...].12.2013 r. SKO nie udzieliło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji uznał za zgodną z prawem decyzję SKO w Warszawie, odmawiającą skarżącej stwierdzenia nieważności zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z powodu braku wystąpienia przesłanek nieważności tego zezwolenia, określonych w art. 156 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Sąd nie zgodził się również z zarzutem skargi, że zezwolenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami wyznaczonymi przez zarzuty skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), stwierdza, że dokonana przez Sąd I instancji ocena prawna jest prawidłowa, zaś kontrolowany wyrok nie został wydany w warunkach nieważności postępowania sądowego (art. 183 § 2 p.p.s.a.). Zarzuty skargi kasacyjnej A. T., postawione w ramach obu podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. nie są usprawiedliwione przede wszystkim dlatego, że stanowią nieuprawnioną polemikę ze stanem faktycznym sprawy, ustalonym w postępowaniu administracyjnym o wydanie zezwolenia. Podkreślić należy, że ustalony przez Prezydenta W. stan faktyczny sprawy, który legł u podstaw udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, nie mógł podlegać żadnym modyfikacjom, względnie ponownemu ustaleniu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tego zezwolenia, do czego konsekwentnie zmierzała strona na wszystkich etapach postępowania: przed SKO w Warszawie, przed WSA w Warszawie i w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji różni się od "zwyczajnego" postępowania administracyjnego, nakierowanego na załatwienie określonej sprawy administracyjnej w sposób władczy (najczęściej decyzją) i rządzi się specyficznymi regułami. W postępowaniu nieważnościowym nie dokonuje się oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań, lecz ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Dokonywana przez organ ocena dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., zatem przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już rozstrzygnięta. Decyzja przewidziana w art. 158 § 1 k.p.a. jest decyzją wydaną w sprawie administracyjnej, jednak sprawy tej nie rozstrzyga (por. Małgorzata Jaśkowska, komentarz do art. 156 k.p.a. [w:] Komentarz aktualizowany do K.p.a., System Informacji Prawnej LEX, 2019 i powołane tam orzecznictwo oraz poglądy piśmiennictwa). Wskazane w punkcie 2. petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.a., odnoszące się do istoty sprawy administracyjnej, a konkretnie do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia wniosku A. T. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, należało uznać za chybione. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że prowadzący postępowanie nieważnościowe organ nie rozstrzygał wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i dlatego nie prowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, w szczególności nie wnikał w treść stosunku najmu łączącego skarżącą z właścicielem ustawionego w pasie drogowym kiosku handlowego oraz nie oceniał, do czego nie miał podstaw, prawidłowości warunku przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego (pod rygorem nałożenia kary pieniężnej; pkt 8. zezwolenia). Ustanowienie w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego tego warunku nie jest równoznaczne, jak oczekiwała strona, z wydaniem zezwolenia z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), skierowaniem zezwolenia do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) czy też z trwałą niewykonalnością zezwolenia (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Sąd I instancji zasadnie nie podzielił zarzutów skarżącej w tej kwestii. Za nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w punktach 1. i 3. petitum skargi kasacyjnej. Sąd dokonał prawidłowej wykładni art. 28 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 15 ustawy o drogach publicznych w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i doszedł do słusznej konkluzji, że skarżąca była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie, na swoją rzecz, zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jako najemca obiektu budowlanego znajdującego się w tym pasie. Udzielenie takiego zezwolenia przez organ administracji publicznej, na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., najemcy obiektu budowlanego znajdującego się w pasie drogowym nie stanowi, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, naruszenia wskazanych przepisów ustawy o drogach publicznych, a tym bardziej nie może uzasadniać zarzutu rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Okoliczność, że tytuł prawny do ww. obiektu, czyli umowa najmu łącząca skarżącą z jego właścicielem (najem na czas określony) nie ma cechy trwałości tak jak ma to miejsce w odniesieniu do własności, nie ogranicza uprawnienia najemcy do ubiegania się o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez taki obiekt, w szczególności, gdy wystąpienie o takie zezwolenie jest uzasadnione interesem najemcy, np. prowadzącego w tym obiekcie działalność gospodarczą na swój rachunek i ryzyko. W tym zakresie ustawa o drogach publicznych nie przewiduje ograniczeń dla najemcy. Natomiast co się tyczy warunków zajęcia pasa drogowego, organ nakłada je na adresata zezwolenia i może kontrolować ich przestrzeganie Ocena, czy konkretny warunek zezwolenia jest lub może być przez najemcę wykonalny powinna być dokonywana w każdym przypadku indywidualnie w postępowaniu o wydanie zezwolenia, w którym określa się jego warunki, jak też w późniejszym, ewentualnym, postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wymierzenia stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (patrz: art. 40 ust. 12 pkt 1, 2 lub 3 u.d.p.). Z kolei w sytuacji, gdy – tak jak w analizowanej sprawie – skarżąca ustalonych zezwoleniem warunków nie kwestionowała (nie odwoływała się od zezwolenia), zaś zezwolenie wykorzystała (pawilon handlowy funkcjonował w pasie drogowym w terminie wyznaczonym w zezwoleniu), podnoszony przez nią zarzut nieważności zezwolenia ze względu na niemożność przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego, jest niezasadny. Powody, dla których strona nie mogła wykonać wspomnianego wyżej warunku powinny być przez nią najpóźniej podniesione, a przez organ ocenione, w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Z załączonych do pisma uzupełniającego skargę, uwierzytelnionych kopii decyzji z dnia [...] marca 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., wynika, że skarżącej wymierzono karę pieniężną w wysokości 9648 zł za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu (na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p.). Treść rozpoznawanej skargi kasacyjnej świadczy natomiast o tym, że strona nie występowała ze skargą do sądu administracyjnego o kontrolę ww. decyzji, nie starała się więc podważyć, niewykonalnego jej zdaniem, warunku z pkt 8. zezwolenia. Niewątpliwie zatem nie pomylił się Sąd I instancji, gdy stwierdził, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, adresowane do strony skarżącej, nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ani tym bardziej, że nie zostało ono skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Stroną w sprawie o wydanie zezwolenia (art. 28 k.p.a.) była skarżąca, jako wnioskująca o jego wydanie. Podobnie, jeśli idzie o wykonalność zezwolenia, czyli przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. – zezwolenie nie było obciążone cechą niewykonalności. Jak już wyżej powiedziano, a co należy powtórzyć, okoliczność, że warunek z pkt 8. zezwolenia mógł być dla skarżącej niewykonalny, nie uzasadniała stwierdzenia nieważności zezwolenia, które skarżąca przecież wykonała, co oznacza, że pas drogowy w terminie wyznaczonym w zezwoleniu był zajęty. Wątpliwy zaś, zdaniem strony, warunek mógł być podważany w innym postępowaniu lub negocjowany z organem jeszcze na etapie rozpatrywania wniosku o wydanie zezwolenia, tak aby nie pozostawał w oderwaniu od rzeczywistości i nadawał się do wykonania przez adresata zezwolenia. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.