X Ka 1036/18

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> X Ka 1036/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 23 listopada 2018 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie, X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Piotr Schab</strong> </p> <p>Protokolant: prot. sąd. Anna Laskowska</p> <p>przy udziale Prokuratora Roberta Makowskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">M. W.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 18 maja 2018 roku, sygn. akt XIV K 350/16</p> <p> <strong> <!-- -->orzeka</strong>:</p> <p>1.  Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>2.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> kwotę 420 (czterystu dwudziestu) złotych, powiększoną o podatek od towarów i usług z tytułu pełnienia obowiązków obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  Zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów postępowania odwoławczego, wydatki tego postępowania przejmując na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->X Ka 1036/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W wyroku z dnia 18 maja 2018 roku Sąd Rejonowy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> uznał <span class="anon-block">M. W.</span> za winnego tego, że:</p> <p>w okresie od 26 lipca 2013 roku do 25 lutego 2015 roku w <span class="anon-block">W.</span> przy ul. <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">mieszkaniu (...)</span> znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją matką <span class="anon-block">H. W.</span> w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których stosował wobec niej przemoc fizyczną w postaci bicia rękami po całym ciele, popychania, szarpania, kopania, wykręcania rąk, zakłócania snu, niszczenia wyposażenia mieszkania oraz kierował wobec niej groźby pozbawienia życia, które wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, a nadto wymuszał przekazywanie środków pieniężnych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia22 grudnia 2009 roku sygn. akt XIV K 686/09 za przestępstwo podobne, którą odbywał od dnia 30 sierpnia 2010 roku do dnia 8 grudnia 2012 roku, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 par. 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 par. 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 par. 1 kk</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 par. 1 kk</a> wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>W dniu 25 lutego 2015 roku w <span class="anon-block">W.</span> przy ul. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">mieszkaniu (...)</span> groził <span class="anon-block">P. M.</span> popełnieniem na jego szkodę przestępstwa co najmniej naruszenia nietykalności cielesnej, kierując w jego stronę słowa „obiję ci mordę” co wzbudziło u pokrzywdzonego uzasadnioną okolicznościami obawę, że groźba zostanie spełniona, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 roku sygn. akt XIV K 686/ 09 za przestępstwo podobne, którą odbywał od dnia 30 sierpnia 2010 r. do dnia 8 grudnia 2012 r., tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190 m;art. 190 m § 1)">art. 190m par. 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 par. 1 kk</a> i za to, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190)">art. 190</a> part. 1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 par. 1 kk</a> wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 par. 1 kk</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 par. 1 kk</a> połączono kary pozbawienia wolności, orzeczone w punktach: I i II i wymierzono oskarżonemu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 par. 1 kk</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 par. 1 kk</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu zatrzymanie od dnia 26 lutego 2015 r. do dnia 27 lutego 2015 r. zaokrąglając w górę do pełnego dnia przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11)">art. 618 par. 1 pkt 11 kpk</a> zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">Ł. Ł.</span> kwotę 1008 zł. Plus podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu oraz kwotę 28,73 zł. tytułem zwrotu kosztów dojazdu. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 par. 1 kpk</a> zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obrońca, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 par. 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 2, 3 i 4 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść wyrażający się w nieprawidłowym ustaleniu sfery motywacyjnej oskarżonego i uznaniu, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim znęcania się nad pokrzywdzoną <span class="anon-block">H. W.</span> w sytuacji, gdy taka okoliczność nie została wykazana zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności zeznaniami świadków, które sąd I instancji uznał za wiarygodne, co miało jednoznaczny wpływ na wynik rozstrzygnięcia;</p> <p>2/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków <span class="anon-block">W. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Ś.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span>, którzy nie byli naocznymi świadkami zdarzeń, jakie były objęte aktem oskarżenia, jak również z uwagi na upływa czasu w ich zeznaniach zachodziły istotne rozbieżności w szczególności w zakresie okresu popełniania czynów, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia;</p> <p>3/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci opinii sądowo – psychiatrycznej i wywiedzenie z tej opinii wniosków, które z tej opinii nie wynikały, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia;</p> <p>4/ rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu tj. 8 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy postawa oskarżonego w czasie trwania postępowania oraz odbycie przez oskarżonego kary pozbawienia wolności za podobny czyn wskazuje, że wystarczającą karą dla oskarżonego jest kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, o którą wnioskował oskarżony i jego obrońca.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie – o zmianę wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.</p> <p>Sąd odwoławczy zważył, co następuje.</p> <p>Apelacja jest całkowicie bezzasadna. Sąd rejonowy zgromadził i poddał bowiem należytej ocenie, spełniającej wymogi przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 kpk</a> całość materiału dowodowego, co wynika jasno ze szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Brak również uchybień, podlegających uwzględnieniu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Przechodząc do poszczególnych zarzutów apelacji należy podkreślić wadliwość zarzutu zawartego w punkcie 1. środka odwoławczego. Nie jest mianowicie prawdą, że kwestionowana przez obrońcę ocena sfery motywacyjnej oskarżonego w ramach przypisanych mu przestępstw stanowić może błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Podważając stanowisko sądu i instancji, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim znęcania się nad pokrzywdzoną obrońca pomija oczywiste uwarunkowania działań oskarżonego względem <span class="anon-block">H. W.</span>. Nie budzi wszak wątpliwości stan zależności pokrzywdzonej od oskarżonego w sytuacji, w której zajmowali oni wspólne mieszkanie, zaś nie istniała w praktyce możność przeciwstawienia się matki agresji ze strony syna. Założenie, że oskarżony podejmował przez długi czas naganne zachowania wobec pokrzywdzonej bez rozeznania ich charakteru i konsekwencji jest całkowicie pozbawione podstaw. Rozważania sądu rejonowego dotyczące znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 par. 1 kk</a> w działaniach <span class="anon-block">M. W.</span> zasługują zaś na pełną aprobatę.</p> <p>Argumentacja zarzutu pierwszego wiąże się ściśle z kolejnym, w którym autor apelacji podważa sądową ocenę zeznań świadków, dających podstawę ustaleń faktycznych w ramach przestępstwa, wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 par. 1 kk</a>. Motywem tej krytyki jest natomiast w szczególności to, że świadkowie: <span class="anon-block">W. Z.</span>, <span class="anon-block">M. Ś.</span>, <span class="anon-block">A. K.</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span> nie byli obserwatorami działań podejmowanych przez oskarżonego na szkodę <span class="anon-block">H. W.</span>. Argument ten nie może prowadzić do zakwestionowania zaskarżonego wyroku. Jest bowiem jasne, że w sytuacji, w której pokrzywdzona odmówiła zeznań weryfikacja zarzutów oskarżenia wymagała szczególnie wnikliwej analizy relacji osób, dysponujących informacjami przekazywanymi przez <span class="anon-block">H. W.</span>. Nadto wymienieni świadkowie, jako m. in. sąsiedzi oskarżonego i pokrzywdzonej słyszeli po wielokroć odgłosy awantur dochodzące z mieszkania oskarżonego i jego matki. Znamienne, że obrońca stawiając ów zarzut pomija wypowiedzi świadka <span class="anon-block">M. K.</span>, która zapewnia, że często obserwowała akty agresji <span class="anon-block">M. W.</span> względem <span class="anon-block">H. W.</span>, a zeznania te korelują z depozycjami osób, wymienionych wyżej, co sąd I instancji poddał precyzyjnej, trafnej analizie na stronach: 8-11 motywów wyroku. Dodać trzeba dowody z zeznań funkcjonariuszy policji, podejmujących liczne interwencje w mieszkaniu pokrzywdzonej w związku z agresją oskarżonego: <span class="anon-block">G. K.</span>, <span class="anon-block">Ł. R.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span> i innych, które słusznie uznano za dopełnienie relacji, wspomnianych powyżej podobnie, jak słowa kuratora sądowego <span class="anon-block">A. K.</span>. Dowody te zdaniem sądu I instancji, które należy podzielić dają pełna płaszczyznę ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a ich właściwa ocena przedstawiona została w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Nie sposób nadto uznać, że pewne – drugorzędne – rozbieżności w odniesieniu do czasu poszczególnych wypadków, relacjonowanych przez świadków mogą prowadzić do podważenia ich wiarygodności. Jest przecież oczywiste, że wielość wydarzeń, składających się na przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 par. 1 kk</a> oraz znaczna rozpiętość czasowa między nimi wyklucza, by każdy ze świadków podawał w tej mierze tożsame informacje. Zbieżność taka nie może być uznana za przesłankę dania wiary świadkom.</p> <p>Zupełnie chybiony jest zarzut 3. apelacji. Nie jest bowiem prawdą, że sąd rejonowy, dokonując oceny opinii sądowo – psychiatrycznej znajdującej się na kartach: 183-184 akt uznał, by „alkohol był bezpośrednią przyczyną podejmowania przez oskarżonego działań, które mogły być oceniane jako niezgodne z prawem” (str. 6 środka odwoławczego). Konkluzji takiej nie wyraził również sąd I instancji stwierdzając w ślad za powyższą opinią, że zdiagnozowano u <span class="anon-block">M. W.</span> szkodliwe używanie alkoholu (str. 20 uzasadnienia). Nie sformułowano zatem żadnych wniosków, które – jak chce skarżący – miałyby wykraczać poza treść tej opinii.</p> <p>Nie może zostać uznany za skuteczny zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności wymierzonej <span class="anon-block">M. W.</span>, odniesiony zarówno do kary łącznej, jak i kar cząstkowych. Należy wszak uwzględnić, że oskarżony działał w warunkach recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 par. 1 kk</a> i jest osobą wielokrotnie karaną (k. 776 akt). Kara za przestępstwo, wyczerpujące dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 par. 1 kk</a> jest mimo to sankcją, nieodległą od dolnej granicy zagrożenia. Podkreślić należy bardzo szczegółowe motywy rozstrzygnięcia w przedmiocie tej kary, zawarte w uzasadnieniu wyroku. Trafnie wzięto pod uwagę długi czas, w którym oskarżony znęcał się nad matką i nasilenie jego agresji przy braku jakiejkolwiek możliwości pokrzywdzonej samodzielnego przeciwstawienia się tym zachowaniom. Słuszna jest więc konkluzja sądu rejonowego o znacznym stopniu społecznej szkodliwości powyższego przestępstwa. Nie sposób również uznać za surową kary, wymierzonej za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 par. 1 kk</a>, która bliska jest przecież dolnej granicy zagrożenia i odpowiada w pełni warunkom przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>. Kara łączna ustalona zaś została według całkowitej absorpcji, a zatem przez pełne uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść sprawcy. Nie ulega wątpliwości, że dotychczasowa linia życiowa oskarżonego, wyrażająca się w poprzedniej karalności oraz charakter przypisanego mu działania nie daje żadnych podstaw do zastosowania wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary, co obszernie i trafnie umotywował sąd I instancji na stronach: 29-30 uzasadnienia. W tej sytuacji argument środka odwoławczego, iż rażąca surowość sankcji karnej wyraża się w odstąpieniu od warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej jest całkowicie bezzasadny. Nie znajduje też żadnych podstaw przekonanie obrońcy, iż racją tego dobrodziejstwa winno być uprzednie wykonanie wobec <span class="anon-block">M. W.</span> kary pozbawienia wolności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 par. 1 kk</a>, skoro okoliczność ta nie zmienia konieczności dostosowania wymiaru kary do przesłanek przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kodeksu karnego</a>.</p> <p>Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w części dyspozytywnej.</p> </div>