I GSK 705/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Gabriela Jyż Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. R. "A.-B." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 80/10 w sprawie ze skargi B. R. "A.-B." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. R. "A.-B." na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. P. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. o sygnaturze III SA/LU 80/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę B. R. - "A. – B." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 19 października 2004 r. uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty cła oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Sąd I instancji przyjął (po ponownym rozpoznaniu sprawy a uchylonej w związku z naruszeniem art. 18 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., albowiem w składzie Sądu rozpoznającego sprawę w I instancji brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy), że odmowa uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 – Ordynacji podatkowej była prawidłowa. Chodzi o wznowienie postępowania na wniosek strony, a więc wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał tę decyzję. Przesłankę wznowienia stanowiła informacja o unijnym pochodzeniu importowanego samochodu potwierdzona wystawionym retrospektywnym świadectwem przewozowym EUR.1 nr [...] z dnia 10 listopada 2004 r. Świadectwo to nie mogło być uznane za nowy dowód z uwagi na datę jego wystawienia i okoliczności faktyczne zawarte w jego treści znane organowi I instancji w dacie wydania decyzji z 19 października 2004 r. Okoliczność ta nie miała znamion nowości, a potwierdziła, że importowany samochód marki Ford Mondeo Kombi 1,8 TD ma preferencyjne pochodzenie z Unii Europejskiej. Identyczna informacja świadcząca o unijnym pochodzeniu towaru zawarta była już w deklaracji eksperta znajdującej się na rachunku z 1 lutego 2002 r. dotyczącym kupna tego pojazdu. Po weryfiakcji tego rachunku, holenderskie władze celne w piśmie z 28 czerwca 2004 r. potwierdziły, że samochód wyprodukowano w UE. W piśmie tym władze celne Holandii poinformowały, że dane dotyczące sprzedającego znajdujące się na rachunku, są fałszywe. W ocenie Sądu I instancji, nie miały zastosowania w sprawie przepisy rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. 92. 302.1). Dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej i dlatego w sprawie zastosowanie miały przepisy materialne i proceduralne obowiązujące do dnia 30 kwietnia 2004 r. Chodzi o przepisy ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), w tym art. 262. Obrót towarowy Polski z państwami Unii Europejskiej regulowała do dnia 30 kwietnia 2004 r. umowa międzynarodowa, a mianowicie Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), a która wygasła z dniem 1 maja 2004 r. W myśl art. 34 Protokołu nr 4, ustalone zostały zasady pochodzenia dla stosowania preferencji celnych przewidzianych w niniejszym układzie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 Protokołu 4 Układu Europejskiego (Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662), preferencyjne traktowanie przewidziane w Umowie dotyczy tylko produktów spełniających wymogi tego Protokołu. Stosownie do art. 16 produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR.1 lub deklaracji na fakturze. W myśl art. 32 ust. 1 i 2, w sytuacji gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentów wystawionych przez eksportera albo co do statusu pochodzenia sprawdzanych produktów, zwracają świadectwo przewozowe i fakturę, albo inne dokumenty z wnioskiem o ich weryfikację. Wyniki weryfikacji dokonane przez władze celne kraju importu muszą być takie, żeby umożliwiały wyraźne ustalenia – czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty. Zatem, prawnie skutecznym dowodem pochodzenia określonego towaru może być wyłącznie świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja na fakturze. Moc dowodowa dokumentów wskazujących na pochodzenie towarów może być obalona wyłącznie w drodze negatywnej weryfikacji dokonanej przez władze celne kraju eksportu. Istotne jest, że wyniki weryfikacji dowodów pochodzenia nie podlegają postępowaniu sprawdzającemu wdrożonemu przez władze celne kraju importu, gdyż są dla nich wiążące. Sąd I instancji przyjął, że negatywna weryfikacja dowodu pochodzenia i brak innego, prawidłowo wystawionego dowodu pochodzenia, powoduje w myśl art. 16 ust. 1 Protokołu 4, brak podlegania preferencyjnemu traktowaniu importowanego towaru do Polski. W konsekwencji do przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki zastosowania obniżonej stawki celnej. Bez znaczenia jest wówczas, że przedmiotowy towar pochodzi z kraju Unii Europejskiej. Powyższe oznaczało, że skarżąca nie dysponowała ważnym dowodem pochodzenia sprowadzonego pojazdu i nie mogła skorzystać z możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej. W piśmie z dnia 7 lipca 2006 r. władze holenderskie stwierdziły, że eksporterom, którzy wystąpili o wystawienie świadectw EUR.1 umożliwiono wydawanie dokumentów T2L jako dowodów na status wspólnotowy. Podmioty wskazane w świadectwach EUR.1 nie były możliwe do zidentyfikowania. Mimo że pojazdy są pochodzenia UE, świadectwa nie są ważne, gdyż w momencie ich wydawania holenderskie służby celne musiały być wprowadzone w błąd. Naruszenie zatem art. 25, 26, 36 i 39 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) nie mogło być uznane za trafne. Podobnie jak art. 13, 16 i 32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. W ocenie Sądu I instancji, obszerne uzasadnienie zawierające szczegółowy opis stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienie znaczenia zastosowanych przez organ przepisów prawa powoduje, że nie można zarzucić braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, wymaganego przez Ordynację podatkową. Sąd I instancji przyjął także, że nie są uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 2, 7 i 217 Konstytucji RP. Organy działały na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów. Nie nałożono zaskarżonym rozstrzygnięciem na skarżącą podatku ani innych danin publicznych. Powyższe oznaczało, że zarzuty skargi były nieuzasadnione i dlatego skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej B. R. zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie zastosowania art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia a następnie rozpoznania skargi. Wskazując naruszenie prawa materialnego, zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13, 16, 21, 31, 32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego (Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662); art. 2, 7, 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 79, poz. 483). Naruszenie przepisów postępowania w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 1, 3, 134, 135, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/, 145 § 1 pkt 2 i 3 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 25, 26, 36, 39 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 623), art. 210 § 1 pkt 6, § 4, 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 13, 65 § 4 pkt 2 lit. b/ i c/, 83, 85 § 1, 209, 222 § 1 i 4, 231 § 1 pkt 1, 242 § 2, 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.). W uzasadnieniu podała, że błędne jest odrzucenie deklaracji o pochodzeniu towaru, a w związku z tym brak możliwości korzystania z postanowień Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. Układ ten jest jedynie pomocniczym aktem prawnym służącym ustalaniu pochodzenia towaru. Daje on możliwość zastosowania stawki celnej 0%. W sprawie niniejszej udowodniono ponad wszelką wątpliwość zakup samochodu osobowego w Holandii. Oznacza to, że krajem pochodzenia pojazdu jest państwo członkowskie. Powyższą błędną oceną naruszono zasadę zaufania do państwa i prawa. Organy celne naruszyły przepisy przy ocenie zastosowanej stawki celnej. Nie wyjaśniły pojęcia prawidłowości formalnej i materialnej dokumentu potwierdzającego preferencyjne pochodzenie pojazdu. W sprawie nie znajdowały zastosowania przepisy Kodeksu celnego z 1997 r. Pominięto ocenę prawną i nie wyjaśniono motywów orzeczenia w stosunku do wszystkich zarzutów. Nie uchylono decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Zarzuty są w pełni uzasadnione i zasługują na uwzględnienie. Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że zarzuty są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania. Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania. Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. W przedmiotowej sprawie zarzuty prawa materialnego zostały połączone z zarzutami prawa procesowego i odwrotnie – procesowego z materialnymi. Wobec tego analiza ich podlega łącznej ocenie. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego są nieuzasadnione. Sąd I instancji nie dopuścił się uchybień, które zarzuca kasator. Kasator zarzuca w dużej mierze naruszenie przepisów, których Sąd I instancji nie stosował. W pierwszej kolejności należy podkreślić, co trafnie i szczegółowo wyjaśnił Sąd I instancji, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony zmierzający do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie przepisów wznowieniowych. Wniosek zatem strony zakreślił ramy tego postępowania. Podkreślić należy, że decyzja organu I instancji z dnia 19 października 2004 r. stała się ostateczna, gdyż strona nie wniosła od niej odwołania. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyjaśnił istotę postępowania wznowieniowego prowadzonego w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wyjaśniono przy tym, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały warunki, które mogłyby doprowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Dołączony przez stronę dokument EUR.1 wystawiony retrospektywnie nie mógł zostać uznany za nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej, gdyż decyzja wydana została w dniu 19 października 2004 r. a dokument ten wystawiony został w dniu 10 listopada 2004 r. Ponadto informacja wynikająca z tego dokumentu nie stanowiła okoliczności faktycznej, noszącej znamiona nowości dla organu. Informacja o unijnym pochodzeniu towaru zawarta była w deklaracji eksportera na rachunku z dnia 11 lutego 2002 r. Zestawienie zatem powyższego z przedstawionymi przez kasatora zarzutami wskazuje na nietrafność sformułowanych zarzutów. Z powyższego wynika, że Sąd I instancji oceniając wznowienie postępowania prawidłowo przyjęto odmowę uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 19 października 2004 r. Powoływanie jako podstawy rozstrzygnięcia przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ Ordynacji podatkowej, zamiast art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie stanowiło takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszy z zarzutów dotyczący naruszenia prawa materialnego, a chodzi o zapisy Protokołu nr 4 Ukladu Europejskiego, nie znajduje uzasadnienia. Kasator przede wszystkim wskazuje przepisy, nie podając konkretnych jednostek redakcyjnych. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że część z nich dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia 19 października 2004 r., gdyż w postępowaniu prowadzonym na wniosek strony z dnia 14 listopada 2004 r. pochodzenie towaru nie było dokumentowane deklaracją na fakturze lecz świadectwem przewozowym EUR.1. Powody, dla których odmówiono mocy dowodowej deklaracji na fakturze, sporządzonej na umowie kupna-sprzedaży z dnia 11 lutego 2002 r., zostały wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji z 19 października 2004 r., od której strona nie złożyła odwołania. Powyższe więc nie było przedmiotem rozpoznania przez Sąd i Sąd w tym zakresie nie mógł stosować przepisów regulujących kwestie deklaracji na fakturze. Nieuzasadnione jest również stanowisko kasatora, że Protokół nr 4 Układu Europejskiego jest jedynie pomocniczym aktem prawnym, służącym przede wszystkim ustalaniu pochodzenia towarów, zaś istotą przysługiwania importerowi preferencyjnej stawki celnej jest zakup i import towaru pochodzącego z krajów Unii Europejskiej. Powyższe stanowisko jest błędne. Do uznania preferencji celnych nie wystarczy samo ustalenie, że pojazd pochodzi z kraju Unii Europejskiej. Niezbędne jest spełnienie również pozostałych wymogów tego Protokołu. Postanowienia tego aktu obejmują swoim zakresem między innymi kryteria uzyskiwania preferencyjnego pochodzenia oraz prawa i obowiązki osób wystawiających dowody preferencyjnego pochodzenia lub wnioskujących o wystawienie takich dowodów. Tym samym samo stwierdzenie, że samochód pochodzi z Unii Europejskiej, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że nie zostały spełnione inne postanowienia Protokołu w przedmiotowej sprawie dotyczące eksportera, uniemożliwia zastosowanie preferencji celnych wobec przedmiotowego pojazdu. Sąd wskazał na powyższe w uzasadnieniu wyroku, przytaczając stosowne zapisy umowy międzynarodowej – Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.). Sąd I instancji słusznie podzielił kierunek orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle którego negatywna weryfikacja dowodu pochodzenia powoduje w myśl art. 16 ust. 1 Protokołu 4, że importowany towar nie podlega preferencyjnemu traktowaniu w imporcie do Polski, a w konsekwencji nie zachodzą przesłanki zastosowania obniżonej stawki celnej. Bez znaczenia jest w tej sytuacji, że przedmiotowy towar pochodził z kraju Unii Europejskiej, skoro nie zostały spełnione pozostałe wymogi Protokołu. Sąd I instancji wyjaśnił, że strona nie dysponowała też ważnym dowodem pochodzenia pojazdu i nie mogła skorzystać z preferencji. Z pisma władz holenderskich wynika, że eksporterom, którzy wystąpili o wystawienie świadectwa EUR.1 po dniu 1 maja 2004 r. umożliwiono wydawanie dokumentów T2L na potwierdzenie wspólnotowego statusu. Ponadto podmiot wskazany w świadectwie EUR.1 przedstawionym przez kasatora nie był możliwy do zidentyfikowania. Pomimo że pojazd był pochodzenia UE, świadectwo nie mogło być uznane za ważne, gdyż w momencie jego wydawania holenderskie służby celne musiały być wprowadzone w błąd. Pozbawiony jest podstaw zarzut naruszenia art. 2, 7 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd I instancji, jak i organy celne działały w oparciu o przepisy krajowych aktów prawnych, jak i umów międzynarodowych, co w sposób należyty wskazano w uzasadnieniu. Chybiony jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ i 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 25, 26, 36 i 39 cytowanej wyżej ustawy z 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne. Formułowanie zarzutu w stosunku do decyzji z 19 marca 2004 r. jest całkowicie nieuzasadnione. Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania, decyzja ta stała się ostateczna. Powyższe Sąd I instancji wyjaśnił szczegółowo w uzasadnieniu wyroku. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 26 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ – ustawy wyżej cytowanej Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że zarzut ten również nie jest uzasadniony. Do spraw, gdy dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, zastosowanie mają przepisy materialne i proceduralne obowiązujące do dnia 30 kwietnia 2004 r. a określenie "przepisy dotychczasowe" rozumieć należy kompleksowo jako przepisy prawa materialnego, jak również przepisy prawa formalnego. Wyjaśnienie powyższego znalazło się także w uzasadnieniu wyroku. Uzasadnienie zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną oraz jej wyjaśnienie. Spełnia więc wymogi przewidziane przez ustawę, w związku z czym zarzut naruszenia wyżej powołanego art. 141 § 4 jest bezzasadny. Wobec więc prawidłowego zastosowania art. 26 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne, nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 25, 36 i 39 tej ustawy, które stanowią o utracie mocy starych przepisów, wejściu w życie nowych i możliwości pozostawienia w mocy czynności w sytuacji stosowania nowych przepisów. Kolejne zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zostały sformułowane i uzasadnione tak, by można było z nich wnioskować, że ewentualne uchybienie Sądu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut polegający na braku uchylenia decyzji wobec braku uzasadnienia co do poprawności merytorycznej i formalnej nie jest uzasadniony. Sąd I instancji nie uchylił decyzji, gdyż takiego naruszenia w kwestii uzasadnienia poprawności formalnej i merytorycznej nie było, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie spełniało warunki wymienione w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Kwestia prawidłowości formalnej i materialnej dokumentu EUR.1 potwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru, została wyjaśniona w części dotyczącej naruszeń prawa materialnego. Chybione jest również wiązanie powyższego przepisu Ordynacji podatkowej z przepisami art. 1, 3 i 135 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 1 zawiera definicję pojęcia sprawy sądowoadministracyjnej, art. 3 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast art. 135 stanowi o stosowaniu przez sąd środków w celu usunięcia naruszeń prawa w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. W kontekście treści wskazanych przepisów brak jest podstaw do stwierdzenia, że wyrok został wydany z ich naruszeniem. Sąd I instancji dokonał oceny zastosowanych przez organy celne przepisów prawa materialnego i procesowego w kontekście prawidłowości zastosowania art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełniającego wymogi z art. 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy. Kolejne zarzuty o nieprawidłowym powołaniu w decyzji przepisów Kodeksu celnego całkowicie są chybione. Jak już wyżej wskazano, przepisy Kodeksu celnego miały w przedmiotowej sprawie zastosowanie w związku z art. 26 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne. Ze wskazanych przez kasatora przepisów organ I instancji powołał art. 262 Kodeksu celnego. Zarzut naruszenia pozostałych przepisów Kodeksu celnego po raz kolejny wskazuje, że kasator odnosi się do ostatecznej decyzji z 19 października 2004 r. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w związku z czym podnoszony zarzut nieustosunkowania się Sądu I instancji do zarzutów skargi nie jest uzasadniony. Chybiony jest również zarzut braku uchylenia przez Sąd I instancji decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i 3 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Nie doszło bowiem do naruszenia prawa, a tym bardziej takiego, które można byłoby określić jako rażące. Z powyższego wynika, że Sąd I instancji nie dopuścił się uchybień, które zarzuca kasator. Nie miały miejsca naruszenia prawa ani materialnego, ani przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy należy uznać, że wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy i nie zachodzą podnoszone w skardze kasacyjnej naruszenia prawa. Skarga kasacyjna wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 204 pkt 1, 205 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 6 pkt 5, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).