II SA/Kr 1425/17

SENTENCJA Dnia 13 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik Dobosz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie braku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r. (znak: [...]), po rozpatrzeniu ponaglenia wniesionego przez A. L. w sprawie niezałatwienia w terminie przez Burmistrza Miasta Z. wniosku z dnia 24 lutego 2017 r. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] w obr. [...] m. Z., na cele remontu istniejącego budynku mieszkalnego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek usługowy (biuro) z infrastrukturą towarzyszącą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Burmistrz Miasta Z. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W treści postanowienia zawarto pouczenie o prawie, sposobie i terminie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W następstwie powyższego, skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący A. L.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.– dalej jako: o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Mając na uwadze tak określony zakres właściwości sądów administracyjnych, w pierwszej kolejności należało ocenić, czy zaskarżone w tej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2017 r. mieści się w którejś z kategorii orzeczeń wymienionych w ww. przepisie. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 k.p.a. Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 i 2 ww. przepisu, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), bądź też postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei w myśl § 6 ww. przepisu, organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1), zaś w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości (pkt 2) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone (lit. a), jak również zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości (lit. b). Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r., na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu ponaglenia wniesionego przez A. L. stwierdziło, że Burmistrz Miasta Z. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie załatwienia wniosku z dnia 24 lutego 2017 r. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] w obr[...] m. Z., na cele remontu istniejącego budynku mieszkalnego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek usługowy (biuro) z infrastrukturą towarzyszącą. Wymaga przy tym podkreślenia, że postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) względem postępowania, do którego się odnosi (w tym przypadku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy), a w związku z tym nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a. na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Tym samym organ rozpatrujący ponaglenie na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w trybie art. 37 k.p.a. nie wydaje żadnych ze wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. postanowień, ani innych aktów, o których mowa w pozostałych punktach art. 3 § 2 p.p.s.a. Postanowienie to, jako niemieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, nie podlega więc odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a stanowi ono jedynie – stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. – warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Strona nie ma zatem uprawnienia do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym (nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego), natomiast w sytuacji, w której nie zgadza się ona z wydanym przez organ wyższego stopnia rozstrzygnięciem, może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego uprzednio dotyczyło złożone ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. Jednocześnie nie uszło uwadze Sądu, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2017 r. zawierało błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wprawdzie zgodnie z treścią art. 112 w zw. z art. 144 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji (postanowieniu) co do prawa odwołania (zażalenia) lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, niemniej jednak samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego – w sytuacji, w której obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości zaskarżenia danego postanowienia – takiego uprawnienia nie tworzy. Błędne pouczenie, stanowi bowiem okoliczność, której wystąpienie nie ma wpływu na ocenę poprawności (skuteczności) złożenia środka zaskarżenia (dopuszczalności samej skargi do sądu administracyjnego). Stąd też należało uznać, że skarżący został błędnie pouczony przez organ o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi na wydane w trybie art. 37 k.p.a. postanowienie. Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.