II OZ 824/09

SENTENCJA Dnia 5 października 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 czerwca 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 634/07 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. P. na uchwałę Rady Gminy L. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 634/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 86 § 1 ppsa odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W motywach takiego rozstrzygnięcia podano, że okoliczności, które w ocenie strony miałyby usprawiedliwiać uchybienie terminu nie mogą wpływać na pozytywne załatwienie wniosku. W szczególności stan zdrowia wnioskodawcy /uznanie przez właściwy organ umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz choroba przewlekła - cukrzyca/ nie mają wpływu na to aby wykazał się on wymaganą dbałością o podjęcie czynności w ustawowym terminie. W zażaleniu od powyższego postanowienia J. P. podniósł, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej oceny, iż uchybienie terminu było skutkiem nie wykazania się przez niego należytą starannością. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie jest usprawiedliwione. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż to strona ma obowiązek wykazać się dbałością o swoje interesy, a tylko wyjątkowe, nagłe okoliczności mogą stanowić o tym, iż brak jest winy strony w jego uchybieniu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć ono zatem miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa.