II SA/Wa 1811/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Karolina Kisielewicz, Asesor WSA, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego (w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat). Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] lipca 1993 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (zwany dalej: [...]), wydał orzeczenie o ukaraniu K. K. (zwany dalej: skarżący, funkcjonariusz) obwinionego o to, że w dniu [...] lipca 1993 r. ok. godz. [...], będąc w stanie nietrzeźwości, kierował prywatnym samochodem osobowym i doprowadził do spowodowania wypadku drogowego, w wyniku którego śmierć poniósł jeden z pasażerów, a drugi odniósł ciężkie obrażenia ciała - karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Następnie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r. [...], działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm., zwana dalej: u.p.) , zwolnił funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] lipca 1993 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1995 r. [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] marca 1995 r., odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego w dniu [...] lipca 1993 r. wydaniem orzeczenia o ukaraniu funkcjonariusza karą wydalenia ze służby. Na skutek złożonego odwołania Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP, organ odwoławczy) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1995 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją znak [...] z dnia [...] października 1995 r. [...], działając na podstawie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9 poz. 26 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), uchylił swój rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r., ustalając datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na dzień [...] października 1993 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. KGP odmówił stwierdzenia nieważności zarówno rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r. jak i decyzji znak [...] z dnia [...] października 1995 r. Na skutek złożonego odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister) decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na skutek skargi złożonej przez skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję (odpowiednio z [...] marca 2001 i [...] grudnia 2000 r.). Podstawę powyższego stanowiło stwierdzenie, iż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, iż zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie była możliwa z uwagi na fakt, iż decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji jest decyzją będącą źródłem praw i obowiązków. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2001 r. KGP, realizując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powyższym wyroku, stwierdził nieważność decyzji [...] nr [...] z dnia [...] października 1995 r. Jednocześnie decyzją nr [...], z dnia [...] października 2001 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r. Wobec faktu, iż stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, w myśl art. 42 ust. 1 u.p. stanowił podstawę przywrócenia funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne, Komendant Wojewódzki Policji w [...] (zwany dalej: KWP, organ I instancji) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. przywrócił skarżącego do służby w Policji, mianował funkcjonariuszem w służbie stałej na stanowisko asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], przyznał świadczenie pieniężne na podstawie art. 42 ust. 5 u.p. za okres trzech miesięcy oraz zaliczył skarżącemu wysługę lat do celów uposażeniowych w wysokości: 7 lat, 11 miesięcy i 28 dni. Na skutek odwołania złożonego przez skarżącego, KGP decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem i postanowił przyznać to świadczenie za okres 6 miesięcy, w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Na skutek skargi złożonej przez skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA 321/02 oddalił skargę w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy, w pozostałym natomiast zakresie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej wysługi lat dla celów uposażeniowych. Wobec faktu, że w obrocie prawnym pozostawało prawomocne orzeczenie o ukaraniu funkcjonariusza karą wydalenia ze służby, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. KWP, działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 u.p. zwolnił skarżącego ze służby Policji z dniem [...] lutego 2002 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. KGP, odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Na skutek złożonego odwołania Minister decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 4177/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę skarżącego złożoną na powołaną wyżej decyzję Ministra. Niezależnie od powyższego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. KWP wznowił postępowanie w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. (orzekającego o zwolnieniu skarżącego ze służby Policji z dniem [...] lutego 2002 r.). Na skutek złożonego odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Z uwagi na konieczność uregulowania kwestii wysługi lat dla celów uposażeniowych po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA 321/02, organ I instancji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. ustalił na dzień [...] grudnia 2001 r. wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w wymiarze 9 lat, 9 miesięcy i 6 dni oraz określił na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 9 %. Na skutek złożonego odwołania KGP decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek skargi złożonej przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA 683/03 stwierdził nieważność zarówno rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., jak również utrzymującej go w mocy decyzji KGP nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. Podstawę powyższego stanowiło stwierdzenie, że ustalenie okresu wysługi lat dla celów uposażeniowych wraz z terminem nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat stanowi część postępowania dowodowego prowadzonego dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia funkcjonariusza i powinna być przedmiotem uzasadnienia w odrębnej decyzji administracyjnej. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2006 r. KWP, działając na podstawie art. 6f i art. 101 ust. 1 u.p. oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. nr 152, poz. 1732 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem z 2001 r.) ustalił skarżącemu wzrost uposażenia zasadniczego w związku z ustaleniem wysługi lat na dzień przywrócenia do służby – [...] grudnia 2001 r. - i określił na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10 %. Uzasadniając przedmiotowy rozkaz personalny organ I instancji wskazał, że skarżący pełnił służbę w okresie od dnia [...] listopada 1985 r. do dnia [...] lipca 1993 r. Po przywróceniu do służby (zgodnie z art. 42 ust. 5 u.p.) ww. przyznano świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy. W dniu [...] sierpnia 2002 r. do KWP wpłynęło zaświadczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. sporządzone przez Powiatowy Urząd Pracy w S., stwierdzające, że skarżący będąc zarejestrowanym w charakterze bezrobotnego pobierał zasiłek w okresach: 1) od dnia [...] maja 1994 r. do dnia [...] kwietnia 1995 r., 2) od dnia [...] maja 1996 r. do dnia [...] czerwca 1996 r., 3) od dnia [...] grudnia 1996 r. do dnia 31 stycznia 1997 r., 4) od dnia [...] marca 1999 r. do dnia [...] czerwca 1999 r. Następnie przy piśmie z [...] kwietnia 2006 r. skarżący złożył świadectwa pracy potwierdzające jego zatrudnienie: 1) w [...] Fabryce Mebli w [...] od dnia [...] października 1984 r. do dnia [...] marca 1985 r., i w Wojewódzkim Szpitalu [...] w [...] od dnia [...] maja 1985 r. do dnia [...] listopada 1987 r. Uwzględniając powyższe dokumenty oraz dyspozycję § 5 rozporządzenia z 2001 r. KWP ustalił, że na dzień przywrócenia do służby, tj. [...] grudnia 2001 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego należy funkcjonariuszowi zaliczyć następujące okresy: 1) służba w Policji: 7 lat, 8 miesięcy i 28 dni, 2) okres równorzędny ze służbą: 6 miesięcy, 3) okres pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy: 1 rok, 6 miesięcy i 8 dni, 4) zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy: 10 miesięcy i 28 dni. Łączna wysługa wynosi: 10 lat, 8 miesięcy i 4 dni. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o stwierdzenie nieważności wydanego przez ten organ ww. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w części dotyczącej przywrócenia do służby i mianowania w służbie stałej oraz rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek funkcjonariusz wskazał, iż jego przywrócenie do służby nastąpiło z mocy prawa, zatem rozkaz personalny, w którym określono datę przywrócenia do służby jest dotknięty wadą nieważności, natomiast rozkaz personalny Nr [...] sanujący pierwotny rozkaz, jako decyzja wydana dla uzupełnienia nieważnej decyzji, również jest decyzją dotkniętą wadą nieważności. W dniu [...] maja 2019 r. wniosek o tożsamej treści skarżący skierował do KGP. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. KGP, działając na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a., orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Uzasadniając zaskarżoną decyzję, po przedstawieniu specyfiki postępowania nieważnościowego, w szczególności przesłanki rażącego naruszenia prawa, organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania przez KWP rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2006 r., był art. 6f i art. 101 ust. 1 u.p. oraz § 4 i § 5 rozporządzenia z 2001 r. Przedmiotowym orzeczeniem organ I instancji ustalił procentowy wzrost uposażenia zasadniczego na dzień przywrócenia skarżącego do służby, którego skarżący nie kwestionował. Analizując treść ww. przepisów w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia przedmiotowego rozkazu personalnego KGP stwierdził, iż nie został on wydany z rażącym naruszeniem prawa. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Rażące naruszenie prawa ma natomiast miejsce, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W rozpatrywanej sprawie z całą pewnością sytuacja taka nie miała miejsca. Podał, iż spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa skarżący upatruje w stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Ww. rozstrzygnięcie w części dotyczącej przywrócenia do służby i mianowania na stanowisko służbowe jest decyzją ostateczną i pozostaje w obrocie prawnym. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy (we wskazanym zakresie) decyzją KGP nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA 321/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji KGP nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. w części dotyczącej przywrócenia do służby w Policji, mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej na stanowisko służbowe oraz ustalenia wysługi lat dla celów uposażeniowych uznając, iż organ odwoławczy rozstrzygnął o decyzji organu I instancji w części, która nie była przedmiotem odwołania, a mianowicie przywrócenia skarżącego do służby w Policji, mianowania na stanowisko asystenta. Ponadto stwierdził nieważność rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w części dotyczącej wysługi lat dla celów uposażeniowych uznając, że powyższa decyzja została wydana bez podstawy prawnej (w tej części). Organ odwoławczy ocenił także, że brak jest także podstaw do przyjęcia, iż zachodzi którakolwiek z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Kwestionowana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną lub załatwionej milcząco, została skierowana do strony postępowania, a także nie była niewykonalna w dniu jej wydania. Stwierdził, iż wykonanie rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] października 2006 r. nie wywoływało czynu zagrożonego karą, a nadto nie istnieją odrębne przepisy, które przesądzałyby, że powołane rozstrzygnięcie zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego. W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji jako oczywiście bezzasadnej oraz stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] października 2006 r. jako wydanego bez podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego, rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy nie badał sprawy w jej całokształcie i nie ustalił nawet stanu faktycznego i prawnego sprawy. Nie respektuje też prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Wydane w sprawie wyroki sądów administracyjnych – 1) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt SA 321/02 oraz 2) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA 683/03 w przedmiocie poprzednich rozkazów dotyczących ustalenia wysługi lat dla celów wzrostu uposażenia stwierdzają, iż są one nieważne w mocy prawa, gdyż wydane zostały bez podstawy prawnej. Pomimo tego zobowiązania prawnego organu, prawomocnymi wyrokami, dokładnie w takich samych warunkach stanu faktycznego i prawnego sprawy, organ KWP całkowicie zignorował działanie organu na podstawie i w granicach prawa i wydał bez podstawy prawnej zaskarżony rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Skarżący zauważył, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA 683/03 Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że : (.....) Rozpatrując powyższe regulacje prawne stwierdzić należy, że w przepisach omawianej ustawy z dnia 16 kwietnia 1990 r. nie ma normy, która pozwoliłoby na wniosek, że kwestie wyliczenia okresów wysługi lat dla celów uposażeniowych rozstrzyga się decyzja administracyjną. W świetle przepisów tej ustawy nie można przyjąć, by rozstrzygnięcie zapodało w formie decyzji administracyjnej. Wniosek o braku podstaw do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zaliczenia okresów służby, pracy i innych okresów dla celów uposażeniowych oraz terminu określającego dzień nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego nasuwa się również po analizie przepisów rozporządzenia z 2001 r. Ratio legis § 5 ust 4 rozporządzenia z 2001 r. dotyczy zagadnienia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i to ta sprawa determinuje włośnie treść tego uregulowania. Byłoby prawnie nieuzasadnionym, by na potrzeby uposażenia zasadniczego tworzyć "wstęp" w postaci decyzji administracyjnej dotyczącej samego zaliczenia bądź odmowy zaliczenia omawianego okresu służby (....). Problem ten był też podnoszony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA 321/02. Sąd ten w uzasadnieniu wyraźnie wskazał, że kwestia zaliczenia lub niezaliczenia pewnych okresów służby, procy i innych okresów do wysługi lat funkcjonariusza policji, powinna być rozpatrywana i rozstrzygana w ramach sprawy dotyczącej prawa do uposażenia lub innego świadczenia zależnego od wysługi lat. Mimo jednak tak wyraźnej dyspozycji sądu administracyjnego organy obu instancji popełniły ten sam błąd. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W wyroku z dnia 5 sierpnia 2004r., wydanym w sprawie II SA 683/03, WSA w Warszawie stwierdził, że ustalenie okresu wysługi lat dla celów uposażeniowych wraz z terminem nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat, stanowi więc postępowania dowodowego, prowadzonego dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia funkcjonariusza i powinna być przedmiotem uzasadnienia w odrębnej decyzji administracyjnej. Problem był już podnoszony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA 321/02, II SAB 59/02. NSA w uzasadnieniu w.w. wyroku wyraźnie wskazał, że "kwestia zaliczenia lub niezaliczenia pewnych okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat funkcjonariusza Policji, powinna być rozpatrywana i rozstrzygana w ramach sprawy, dotyczącej prawa do uposażenia lub innego świadczenia zależnego od wysługi lat" (orzeczenie NSA z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA 321/02, II SAB 59/02 s.3). Mimo jednak tak wyraźnej dyspozycji sądu administracyjnego organy obu instancji popełniły ten sam błąd. Odnosząc przytoczone poglądy do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zaistniała sytuacja faktyczna i prawna musiała doprowadzić do wniosku o konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. KGP odmówił bowiem stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Zauważył, że podstawą wydania przez KWP rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2006 r., był art. 6f i art. 101 ust. 1 u.p. oraz § 4 i § 5 rozporządzenia z 2001 r.; orzeczeniem tym organ I instancji ustalił procentowy wzrost uposażenia zasadniczego na dzień przywrócenia skarżącego do służby, którego skarżący nie kwestionował. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Rażące naruszenie prawa ma miejsce, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Jak jednak trafnie zarzuca skarżący, rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy powinien był respektować prawomocne orzeczenia sądów administracyjnych. Wydane w sprawie wyroki sądów administracyjnych (Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2002 r. sygn. akt SA 321/02 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA 683/03) stwierdzają, iż poprzednio wydane rozkazy, dotyczące ustalenia wysługi lat dla celów wzrostu uposażenia nieważne w mocy prawa, gdyż wydane zostały bez podstawy prawnej. Rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] października 2006 r., został wydany w takich samych warunkach faktycznych i prawnych sprawy. Z tej przyczyny zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia jego nieważności jest wadliwa i musiała zostać przez Sąd uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Podczas ponownego rozpoznawania sprawy organ będzie zobowiązany wziąć pod uwagę przeprowadzone rozważania.