II SA/Gd 228/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. i H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIENIE E. G. i H. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) z 10 stycznia 2019 r. [...] w przedmiocie nałożenia na E. G. grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z 14 maja 2018 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Powiatowego (dalej jako: PINB) nałożył na E. G. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem znajdującego się na terenie działki nr [..] w T. przy ul. S. K. i wezwał do uiszczenia grzywny w terminie do 31 lipca 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocną decyzją z 12 maja 2015 r. nakazał E. G. i H.G. rozbiórkę ww. obiektu budowlanego. Następnie, w związku z niewykonaniem tego obowiązku, upomnieniem z 19 czerwca 2017 r., wezwał zobowiązanych do jego wykonania w terminie do 31 lipca 2017 r. z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Po upływie wyznaczonego terminu, wobec dalszego uchylania się zobowiązanych od nakazanej rozbiórki, 9 sierpnia 2017 r. wystawiono dwa odrębne tytuły wykonawcze nr [..]. Następnie PINB postanowieniem z 9 sierpnia 2017 r. nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 13.006,00 zł, które zostało uchylone przez WINB postanowieniem 9 listopada 2017 r. Uchylając w całości zaskarżone postanowienie i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy wskazał, że ustalona wysokość grzywny jest nieprawidłowa, termin wskazany w postanowieniu jest za krótki, zaś każdy zobowiązany winien otrzymać osobne postanowienie. W międzyczasie PINB rozpatrzył zarzuty zobowiązanych, wydając postanowienie z 11 października 2017 r., uznając je za nieuzasadnione oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe postanowienie zostało uchylone przez WINB. Ponownie rozpoznając zarzuty PINB postanowieniem z 14 maja 2018 r. uznał za nieuzasadnione wniesione zarzuty do postępowania egzekucyjnego wszczętego na postawie tytułu wykonawczego wystawionego dla E. G. Z kolei, orzekając o grzywnie w celu przymuszenia i ustalając jej wysokość (5.000,00 zł) organ wskazał, że wyznaczył ją mając na uwadze zasadę racjonalnego działania oraz zasadę niezbędności, z których wynika obowiązek zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Zastosowany środek egzekucyjny w odniesieniu do zobowiązanej, w ocenie organu, zapewni efektywność egzekucji, a także będzie najmniej uciążliwy. WINB, po rozpatrzeniu zażaleń zobowiązanych złożonych w jednym piśmie, a które rozpatrzył oddzielnie, postanowieniem 10 stycznia 2019 r., uchylił postanowienie skierowane do E. G. w zakresie terminu do uiszczenia grzywny i terminu do wykonania obowiązku rozbiórki, wyznaczając je do 30 kwietnia 2019 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie PINB w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB w kwestii wysokości nałożonej grzywny, wskazując że organy nadzoru budowlanego winny dążyć do jak najszybszego wyegzekwowania obowiązku rozbiórki, a grzywna w celu przymuszenia powinna wzbudzić respekt do poszanowania prawa i zmobilizować zobowiązanych do wykonania nałożonego na nich obowiązku w związku z dokonaniem wbrew prawu samowoli budowlanej. W rozpatrywanym przypadku, w ocenie organu drugiej instancji, nie ma podstaw do stwierdzenia, że nałożenie na zobowiązanych, na każdego z osobna (jako indywidualnych stron postępowania posiadających własne prawa i obowiązki), grzywny w wysokości połowy dopuszczalnej przepisami kwoty przewidzianej dla osoby fizycznej, jest nadmiernie dotkliwe, ponieważ nie jest to środek najbardziej dotkliwy dopuszczalny przez ustawę. Wysokość grzywny uwzględnia parametry obiektu (jego wymiary i sposób związania z gruntem). Grzywna w niniejszej wysokości niewątpliwie nie wzbudziłaby respektu do poszanowania prawa i nie zmobilizowałaby zobowiązanej do wykonania nałożonego obowiązku. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, które koncentrowały się na podważeniu zasadności nałożonego obowiązku, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie mogą być uwzględnione. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja organów nadzoru, dopóty obowiązek nałożony na mocy tych decyzji podlega wykonaniu. Niewykonanie dobrowolne obowiązku wiązało się ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego i zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Mając na uwadze fakt upływu, w toku postępowania zażaleniowego, pierwotnie wskazanych terminów oraz okoliczności sprawy (w tym przede wszystkim warunki atmosferyczne związane z porą roku w dacie wydania niniejszego postanowienia) organ odwoławczy postanowił wyznaczyć nowy termin wykonania obowiązku rozbiórki, w konsekwencji także nowy termin do uiszczenia grzywny. W skardze do sądu administracyjnego E. G. i H. G., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia WINB oraz poprzedzającego go postanowienia PINB, zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 20, art. 64a, art. 119, art. 121 oraz art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi, które stanowi de facto powielenie treści zażalenia, wskazano że decyzją z 18 lutego 1992 r. Prezydent Miasta udzielił zobowiązanym pozwolenia na budowę garażu tymczasowego blaszanego na działce położonej w T. przy ul. K., nr ewidencyjny działki [...], na okres 3 lat. Następnie Prezydent Miasta 20 września 1994 r. wydał kolejną decyzję, o czym zobowiązani dowiedzieli się w późniejszym okresie, która przedłużyła lokalizację 4 garaży blaszanych na terenie działki nr [..] do 31 grudnia 1997 r. Jak wynika z treści tej decyzji została ona wydana na wniosek R. Z., który został zobowiązany do szeregu czynności. Nigdy ani zobowiązani, ani właściciele pozostałych garaży (poza R. Z.) nie otrzymali od organu wskazanej decyzji. Dnia 17 grudnia 1997 r. na prośbę pozostałych właścicieli garaży, zobowiązani złożyli wniosek o przedłużenie wskazanej wyżej decyzji, którą otrzymał R. Z. W decyzji tej nie nałożono na zobowiązanych żadnych obowiązków, w szczególności dotyczących zdemontowania obiektów i przywrócenia ternu do stanu pierwotnego po ustaniu terminu pozwolenia. Na początku stycznia 2013 r. zobowiązani otrzymali upomnienie obowiązku wykonania rozbiórki mimo, że w ich ocenie garaż został postawiony legalnie i nie ma podstaw do jego rozbiórki. Dodatkowo wskazano, że budowa garażu blaszanego na działce nr [..] nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dodatkowo został w 2017 r. zmieniony w zakresie zwiększenia powierzchni zabudowy, co już zupełnie wyłącza zasadność nakazywania jego rozbiórki. Nie bez znaczenia, w ocenie skarżących, pozostaje również fakt, że odnoszą wrażenie, że organy administracji architektoniczno - budowlanej, które procedują w przedmiotowej sprawie, nie traktują wszystkich obywateli w sposób równy. Mimo nałożenia na wskazane organy obowiązków m. in. w zakresie nadzoru i kontroli przepisów prawa budowlanego, organy te akceptują nieprawidłowości jakie istnieją w zakresie pozostałych garaży znajdujących się na przedmiotowej działce (sprawa ta była już przez zobowiązanych wielokrotnie podnoszona) nie wyciągając w stosunku do inwestorów żadnych konsekwencji. Jednocześnie negatywne konsekwencje błędnych decyzji są niejako przerzucane na zobowiązanych, których garaż został postawiony znacznie wcześniej i to w pełni legalnie. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi oraz o obciążenie stron kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Przeprowadzona przez sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że kwestionowany akt nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i uchylnie postanowienia, stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a. W szczególności organ nie dopuścił się uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438), zwanej dalej u.p.e.a. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie zgodność z prawem postanowienia WINB z 10 stycznia 2019 r., którym uchylono postanowienie PINB z 14 maja 2018 r. w części dotyczącej terminu do uiszczenia przez E. G. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w T. przy ul. S.K., i wyznaczono nowy termin wykonania tych obowiązków do 30 kwietnia 2019 r., zaś w pozostałej części utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. Materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć były przepisy ww. ustawy z o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z kolei, zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W ocenie sądu, ww. przesłanki niewątpliwie zostały w niniejszej sprawie spełnione. PINB w pierwszej kolejności wystosował bowiem do strony zobowiązanej upomnienie wzywające do wykonania nałożonego obowiązku ze wskazaniem konsekwencji związanych z niezastosowaniem się do wezwania, tj. wszczęciem i prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Doręczenie E. G. przedmiotowego upomnienia nastąpiło w trybie zastępczym, zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., 5 lipca 2017 r. Prawidłowość tego doręczenia nie budzi wątpliwości sądu, gdyż przesyłka zawierająca upomnienie wysłana została na aktualny adres zobowiązanej, a po dwukrotnym awizowaniu – 21 czerwca 2017 r. i 29 czerwca 2017 r., zwrócona do organu jako nie podjęta w terminie. Następnie, z uwagi na dalsze uchylanie się przez zobowiązaną od dokonania rozbiórki, organ wystawił wobec niej tytuł wykonawczy z 9 sierpnia 2017 r., który został odebrany przez nią osobiście 21 września 2017 r. Tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z ustawowymi wymaganiami określonymi w art. 27 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów skargi, które w całości dotyczyły prawidłowości rozstrzygnięcia stanowiącego podstawę postępowania egzekucyjnego należy wskazać, że rozpoznając skargę na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym sąd mógł zbadać jedynie prawne przesłanki jego wydania. Nie miał natomiast podstaw do badania zgodności z prawem egzekwowanego obowiązku, tj. nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego (wynikającego z decyzji PINB z 12 maja 2015 r., utrzymanej w mocy decyzją WINB z 30 czerwca 2015 r.). Wszystkie argumenty odnoszące się do orzeczonej rozbiórki skarżąca mogła formułować w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji, którą nakazano jej rozbiórkę wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, na terenie działki nr [..], położonej w T. przy ul. S. K., obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o wymiarach 3,00 m x 4,90 m wys. od 2,50 m do 1,80 m. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W konsekwencji, zarówno organ egzekucyjny, jak i sąd, nie są uprawnieni do tego, aby w tej sprawie kontrolować legalność orzeczonej rozbiórki. Postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do realizacji obowiązku przez zobowiązanego, który został na niego nałożony ostateczną decyzją administracyjną, a nie jest przez niego wykonywany dobrowolnie. W postępowaniu tym nie można zatem kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w przepisie art. 16 § 1 k.p.a., decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie może to się jednak stać za sprawą skargi wniesionej do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, czy też za sprawą środków odwoławczych wnoszonych w toku postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że egzekwowany obowiązek rozbiórki został określony w ostatecznej decyzji z 12 maja 2015 r., której prawidłowości nie podważono w administracyjnym toku instancji ani w postępowaniach nadzwyczajnych. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy w trybie odwoławczym przez WINB decyzją z 30 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 503/15, odrzucił skargę na decyzję WINB, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 66/17 oddalił zażalenie na to postanowienie. Ponadto, skarżący nie zdołali podważyć prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego, gdyż postanowieniem z 14 maja 2018 r. PINB oddalił wniesione przez skarżącą zarzuty do tytułu egzekucyjnego z 9 sierpnia 2017 r. Postanowienie to nie zostało przez skarżącą zaskarżone. Badając natomiast zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny przedmiotowej sprawy i orzekły o nałożeniu na skarżącą grzywny w wysokości 5.000 zł. Bezsporne jest bowiem, że skarżąca nie wykonała wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, co z kolei umożliwiło organowi egzekucyjnemu zastosowanie instytucji grzywny w celu przymuszenia (art. 119 § 1 u.p.e.a.). Przepisy u.p.e.a., w przypadku niewykonania obowiązku niepieniężnego dotyczącego nakazu rozbiórki, dopuszczają zastosowanie dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji określonych w art. 7 § 2 p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 p.e.a. (zasada niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Zdaniem sądu, organy obu instancji dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jak również prawidłowo określiły wysokość grzywny. Poczynione ustalenia oraz dokonane oceny nie noszą znamion dowolności. Wskazać należy w szczególności na okoliczność, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów, zaś w razie wykonania obowiązku niepieniężnego grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 u.p.e.a), albo - gdy nie została zapłacona lub ściągnięta - podlega umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). To od zobowiązanego zależy zatem, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszt nałożonej grzywny. Wykonanie zastępcze wiązałoby się natomiast z większą dolegliwością dla skarżącej. Polega ono bowiem na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę na zlecenie organu egzekucyjnego na koszt zobowiązanego. Skarżąca zostałaby zatem obciążona kosztami związanymi z wyłonieniem wykonawcy, a następnie kosztami jego wynagrodzenia. Z tych względów, wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za spełniający wymogi art. 7 § 2 i § 3 u.p.e.a. Odnosząc się do wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia sąd miał na uwadze, że obowiązek nałożony na skarżącą wynika z przepisów prawa budowlanego. Przepisy u.p.e.a. w sposób szczególny określają egzekucję tego rodzaju obowiązków. Zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Z art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. wynika zaś, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Z całokształtu przepisów regulujących instytucję grzywny w celu przymuszenia wynika zatem, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość nie pozostawała dla zobowiązanego jedynie symboliczna. Nie bez znaczenia pozostają także w tym zakresie okoliczności dotyczące zachowania zobowiązanego - zmierzające do rzeczywistego, dobrowolnego wykonania lub też uchylenia się od wykonania nałożonego obowiązku. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie wykonała obowiązku rozbiórki orzeczonego ostateczną decyzją PINB, przy czym – obowiązek ten został nałożony już w 2015 roku, a żaden z ujawnionych dowodów nie świadczy o jej woli wykonania powyższego obowiązku. Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Oznacza to, że górną granicą dopuszczalnej wysokości grzywny w celu przymuszenia, która mogła zostać nałożona w przedmiotowej sprawie na każdego ze zobowiązanych, jest kwota 10.000 zł. W ocenie sądu, nałożenie grzywny opowiadającej połowie dopuszczalnej przepisami prawa jej wysokości było w niniejszej sprawie uzasadnione uporczywym uchylaniem się przez zobowiązaną od wykonania rozbiórki obiektu budowlanego i brakiem wykazania woli rzeczywistego i dobrowolnego wykonania tego obowiązku. Ponadto, wymierzając grzywnę wzięto pod uwagę, na co zwrócił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, parametry budynku (jego wymiary i sposób związania z gruntem). Na ocenę prawidłowości ustalonej wysokości grzywny nie bez wpływu pozostaje też okoliczność, że organ w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., dysponował tylko jednokrotną możliwością nałożenia grzywny w celu przymuszenia, co wymusza określenie jej na poziomie gwarantującym skuteczność tego środka egzekucyjnego. Bezspornym jest również, że organy mogły nałożyć grzywnę osobno na każdego ze zobowiązanych w ustalonej wysokości. W orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, że każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym jest w pełnym zakresie odpowiedzialnym za wykonanie tego nakazu. Konsekwencją tego stanowiska jest możliwość egzekwowania wykonania określonych czynności wobec każdego zobowiązanego. Pogląd o możliwości nałożenia grzywny w wysokości ustalonej na podstawie art. 121 § 5 u.p.e.a. na każdego zobowiązanego umacnia natomiast cel wymierzania grzywny. W konsekwencji sąd uznał, że zastosowanie oraz wysokość grzywny nałożonej na skarżącą mieszczą się w granicach ustawowych kompetencji organów egzekucji i nie naruszają prawa w sposób, który uzasadniałby uchylenie wydanych rozstrzygnięć. Dokonując takiej oceny uwzględniono przede wszystkim parametry budynku podlegającego nakazowi rozbiórki, długotrwałość stanu niewykonywania nałożonego obowiązku i brak poszanowania nakazów wynikających z władczych rozstrzygnięć organów państwowych. Wątpliwości, w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, nie budzi też przestrzeganie przez organy zasad postępowania egzekucyjnego, w tym zasady celowości oraz stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Mając to wszystko na uwadze sąd uznał, że skarżone postanowienie o nałożeniu grzywny jest zgodne z prawem, w szczególności rozstrzygnięcie to zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Także przeprowadzone przez organy postępowanie uznać należy za prawidłowe. W jego toku należycie wyjaśniono stan faktyczny i prawny sprawy, w konsekwencji czego organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona. Oceny tej nie zdołały natomiast podważyć zarzuty podniesione w skardze. Tym samym, na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów zarówno kodeksu postępowania administracyjnego, jak przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako bezzasadną, oddalił. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, do czego upoważniał go art. 119 pkt 3 p.p.s.a., z którego wynika, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.