V Ka 624/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 624/18 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 3 grudnia 2018 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong> SSO Jacek Myśliwiec</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Ewelina Grobelny</p> <p>w obecności Piotra Zwierzyńskiego Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018 r.</p> <p>sprawy: <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">S. S. (1)</span> /<span class="anon-block">S.</span>/,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">B.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> </em> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 §1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 §2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku</p> <p>z dnia 6 lipca 2018r. sygn. akt III K 1586/17</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. <span class="anon-block">T. R.</span> kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym,</p> <p>III.  obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych zasądza od niego wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 536,60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt groszy).</p> <p> <em> <!-- -->SSO Jacek Myśliwiec</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V. 2 Ka 624/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Rybniku, wyrokiem z dnia 6 lipca 2018r., sygn. akt III K 1586/17 uznał oskarżonego <span class="anon-block">S. S. (1)</span> za winnego tego, że w dniu 5 sierpnia 2017 r. w <span class="anon-block">R.</span> znieważył umundurowanych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w <span class="anon-block">R.</span> w osobach sierżanta sztabowego <span class="anon-block">M. T.</span> oraz starszego posterunkowego <span class="anon-block">G. L.</span> słowami powszechnie uważanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych oraz naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w <span class="anon-block">R.</span> sierżanta sztabowego <span class="anon-block">M. T.</span> podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, w ten sposób, że kopał go nogami po jego nogach, jak również stosował wobec sierżanta sztabowego <span class="anon-block">M. T.</span> przemoc w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">224 § 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">226 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 1)">art. 224 § 1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 5 sierpnia 2017 roku godz. 17.30 do dnia 6 sierpnia 2017 roku godz. 11.00.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29)">art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze</a> Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">T. R.</span> kwotę 540 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu na rzecz oskarżonego i kwotę 115,92 zł stanowiącą 23% stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 689,92 zł oraz opłata w wysokości 120 zł.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 §1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 §1 i §2 kpk</a> zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 §1 i 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 1 i 2 kpk</a> zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 §1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, dokonaną z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do wyrażenia chybionego wniosku z oceny dowodów i wydania orzeczenia bez uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej;</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 3)">art. 457 §3 kpk</a> polegającą na wewnętrznie sprzecznym, niespójnym uzasadnieniu wyroku;</p> <p>3.  obrazę przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 §1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2;art. 226;art. 226 § 1)">art. 224 §2 i art. 226 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 kk</a> poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion czynu zabronionego.</p> <p>Wskazując na powyższe podstawy apelacji, an podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 §1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 §1 i 2 kpk</a> skarżący wniósł o:</p> <p>1.  uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">S. S. (1)</span> od popełniani zarzucanego mu czynu;</p> <p> <em> <!-- -->ewentualnie o:</em> </p> <p>2.  uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony oskarżonego z urzędu przed Sądem II instancji, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie ostały opłacone w całości ani w części.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Na wstępie wskazać należy na pewną niepoprawność redakcyjną środka odwoławczego.</p> <p>Autor apelacji jako zasadniczy zarzut eksponuje obrazę prawa materialnego, tymczasem z treści uzasadnienia apelacji wynika coś zgoła innego. Oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzuconego mu czynu i kwestionuje ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny. W tej sytuacji wydaje się, iż zasadniczym zarzutem winno być naruszenie prawa procesowego i w konsekwencji błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego wzajemnie się wykluczają, gdyż tylko przy niekwestionowanych ustaleniach faktycznych możliwe jest podnoszenie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Tak więc przyjąć należy, że wbrew ujętym w petitum środka odwoławczego zarzutom <em> <!-- -->de facto</em> autor apelacji kwestionuje ustalenia faktyczne.</p> <p>Odnosząc się zaś do tego zarzutu podkreślić należy, iż argumenty wywiedzione w uzasadnieniu apelacji całkowicie pozbawione są słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego aby dopuścił się zarzucanego mu czynu i ustalenia oparł na zeznaniach świadków <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">G. L.</span>, które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Ponadto skarżący kwestionował ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania sądowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym.</p> <p>Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące przebiegu interwencji poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków (<span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">G. L.</span>) uznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom oskarżonego tego waloru odmówił. Z faktu, że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego zresztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4 i 7 kpk</a>. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.</p> <p>Co do zeznań świadków <span class="anon-block">G. L.</span> i <span class="anon-block">M. T.</span> – podejmujących interwencję funkcjonariuszy policji na podstawie zeznań których sąd merytoryczny oparł swoje ustalenia faktyczne, to zeznania te są konsekwentne, stanowcze i wzajemnie korespondują. Trudno doszukać się racjonalnego motywu dla którego funkcjonariusze policji mieliby podejmować działania dla skierowania przeciwko oskarżonemu postępowania karnego i złośliwie go pomawiać.</p> <p>Należy zwrócić równocześnie uwagę, iż zeznania te co do zasady mają wsparcie w zeznaniach matki oskarżonego <span class="anon-block">B. S.</span> (karta 30), z których wynika, iż oskarżony nie podporządkowywał się poleceniom policjantów, był agresywny i go „nosiło”. Już choćby z tych zeznań wynika, iż oskarżony w trakcie interwencji nie zachowywał się pasywnie i jego działania nie ograniczały się wyłącznie do biernego oporu. Oskarżony używał wobec interweniujących funkcjonariuszy inwektyw, prowokował ich, a w końcu w stosunku do jednego naruszył jego nietykalność cielesną kopiąc go. Innymi słowy swoim zachowaniem znieważył funkcjonariuszy i naruszył wobec jednego z nich nietykalność cielesną chcąc przeszkodzić mu w wykonywaniu czynności służbowych. Sugestie skarżącego, iż była to jedynie retorsja oskarżonego wywołana prowokacyjnym zachowaniem funkcjonariuszy policji nie znajduje w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (poza wyjaśnieniami oskarżonego) żadnego wsparcia.</p> <p>Równocześnie podkreślić należy, iż treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> pozwalając Sądowi odwoławczemu odtworzyć proces myślowy i decyzyjny Sądu I instancji.</p> <p>Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negacji ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi. W żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego.</p> <p>W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa.</p> <p>Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez sąd rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Wymierzona oskarżonemu kara 4 miesięcy pozbawienia wolności zważywszy, iż przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się w okresie próby będąc uprzednio skazanym za analogiczne przestępstwo nie może być postrzegana jako kara niewspółmiernie surowa i to w stopniu wręcz rażącym. Wręcz odwrotnie – postrzegać ją należy jako karę łagodną. Dlatego też i w tym aspekcie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Jacek Myśliwiec</em> </p> </div>