III Ca 1123/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 1123/18</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt I C 703/17, w sprawie z powództwa Skarbu Państwa Prezydenta Miasta <span class="anon-block">Ł.</span> przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu (...) spółce z ograniczona odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> o zapłatę: 1) zasądził od <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na rzecz Skarbu Państwa Prezydenta Miasta <span class="anon-block">Ł.</span> kwotę 22 080,54 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: od kwoty 22 072,74 złotych od dnia 1 kwietnia 2017 roku do dnia zapłaty, od kwoty 7,80 złotych od dnia 26 maja 2017 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 2400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;</strong> </p> <p>2) nakazał pobrać od pozwanego <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa (...) Spółki z ograniczona odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 1.105 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.</p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł pozwany, zaskarżając wyrok w całości.</p> <p>Skarżący nie sformułował zarzutów. W uzasadnieniu apelacji wskazał, że pobór opłat z tytułu użytkowania wieczystego jest niezasadny szczególnie, że uiszczany jest podatek od nieruchomości. Ponadto opłaty te są zawyżone.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od pozwanej spółki na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego.</p> <p>Niezasadne są twierdzenia skarżącego, że nie ma on obowiązku uiszczać opłaty z tytułu użytkowania wieczystego.</p> <p>Pozwany jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, położonych w <span class="anon-block">Ł.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w udziale do <span class="anon-block"> (...)</span> części, obejmujących działki gruntu o nr 309/15, 309/19 w obrębie W-24, dla których Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr (...)</span> oraz w udziale do <span class="anon-block"> (...)</span> części nieruchomości oznaczonych jako <span class="anon-block">działki nr (...)</span> w obrębie W-24, uregulowanych w <span class="anon-block">księdze wieczystej nr (...)</span>.</p> <p>Obowiązek uiszczania przez pozwanego opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 238)">art. 238 k.c.</a>, zgodnie z którym wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Obowiązek uiszczania przez pozwanego podatku od nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym, wynika art. 3 pkt. 1 ppkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z dnia 6 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445), zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Pozwany ma zatem obowiązek ponoszenia zarówno opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, jak i uiszczania podatku od nieruchomości. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego uiszczenie podatku od nieruchomości, nie zwalnia pozwanego od opłaty od użytkowania wieczystego.</p> <p>Niezasadne są także twierdzenia skarżącego, że opłaty z tytułu użytkowania wieczystego są zawyżone. Brak jest podstaw prawnych, do tego by pozwany w przedmiotowym postępowaniu mógł kwestionować wysokość ustalonej opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste. Pozwany nie udowodnił, że w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 78)">art. 78 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami</a> (tj. Dz.U. 2010 Nr 102, poz. 651) skutecznie zakwestionował wypowiedzenie wysokości dotychczasowej opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste z dnia 13 grudnia 2011 roku, ustalające opłatę za użytkowanie wieczyste od dnia 1 stycznia 2012 roku (k.13). W takiej sytuacji obowiązuje wysokość opłaty zaoferowanej w wypowiedzeniu, która została uwzględniona w wyliczeniu powoda.</p> <p>Powyższe nakazuje uznać, że apelujący nie zdołał przedstawić argumentów, podważających prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację jako bezzasadną.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> Na koszty poniesione przez stronę powodową w tym postępowaniu złożyło się wynagrodzenie jej pełnomocnika w osobie radcy prawnego, którego wysokość – 1.800 zł ustalono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 2;art. 391 § 2 pkt. 5)">§ 2 pkt 5</a>, w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. z dnia 3 stycznia 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).</p> </div>