II SAB/Wr 1453/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skargą która wpłynęła do organu w dniu 20 października 2022 r. M. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniami z dnia 9 listopada 2022 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 złotych oraz do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono pod adresem dla doręczeń wskazanym w skardze w dniu 10 stycznia 2023 r. Termin do uzupełnienia braków wniesionej skargi upłynął w dniu 17 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329.; dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji gdy od skargi nie został uiszczony wpis, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie uiszczono wpisu od skargi, pomimo stosownego wezwania. Nie uzupełniono również braku formalnego wniesionej skargi w zakreślonym terminie. Wobec tego Sąd był zobligowany do jej odrzucenia, o czym postanowił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.