VII SA/Wa 1361/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi C.T. i H.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W.P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania C.M. i H.T. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011r., znak [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2008r., znak [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Decyzją z dnia [...] marca 2008r., znak [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2008r., znak [...], którą nakazano C. i H.m.T. rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu, przy budynku mieszkalnym na działce położonej przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 listopada 2008r., w sprawie o sygn. akt II SA/ Lu oddalił skargę na tę decyzję. Następnie zapadły decyzje w przedmiocie odmowy wznowienia postępownia zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2008r., znak [...],[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W wyniku rozpoznania wniosku o uchylenie decyzji rozbiórkowej w trybie art. 155 k.p.a., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2011r., znak [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2008r., znak [...]. Następnie zapadła opisana wyżej zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu organu drugiej instancji podkreślił, że przedmiotowa decyzja jako decyzja rozbiórkowa nie może zostać uchylona w trybie art. 155 k.p.a. Zapadła w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jej uchylenie prowadziłoby do zniesienia sankcji wobec sprawców samowoli, wbrew intencji ustawodawcy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli C. i H.T. Dochodząc uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzili, że dotychczasowe ustalenia organów nie są właściwe, nie popełnili samowoli. Nie zostali powiadomieni przez organ o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt SA/Lu 283/08 i nie skorzystali z prawa kasacji. Ponadto w aktach sprawy brak decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006r., a decyzja ta była dla nich korzystna. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Skarżący dochodzili uchylenia decyzji rozbiórkowej, w nadzwyczajnym trybie postępowania opisanym w przepisie art. 155 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może nastąpić jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej rozbiórkę. O interesie społecznym i słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach, jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa (nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem). Uwzględnienie na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie takiej decyzji ze względu na interes strony (inwestorów) prowadziłoby do sprzeczności z wolą ustawodawcy wyrażonej w art. 48 Prawa budowlanego. Sąd stwierdza, że argumentacja uzasadnienia skargi pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Powołana w skardze decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006r., znak [...] pozostaje bez związku z niniejszym postępowaniem, a w szczególności z decyzją objętą wnioskiem w trybie art. 155 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi w trybie art. 151, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z przepisami.