I OSK 991/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 68/08 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę M. W. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że w sprawach skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzja w przedmiocie odmowy udzielania informacji publicznej, w zależności od przyczyny odmowy jej udzielenia, uruchamia bądź drogę kontroli przed sądem administracyjnym bądź też drogę przed sądem powszechnym. Stosownie bowiem do powołanego przez Sąd I instancji art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotowi, któremu odmówiono informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa i statystyczna przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji właściwego ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie, jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny podstawą odmowy udzielenia informacji publicznej była ochrona danych osobowych wynikająca z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Odmowa nastąpiła zatem ze względu na przedmiot ochrony wymieniony w art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast zaprezentowana przez Rektora argumentacja w kwestionowanej decyzji odnosząca się do ograniczenia jawności żądanej informacji nie wskazywała ze względu na jakie inne kategorie tajemnic prawnie chronionych nie została ona udostępniona. Okoliczność ta wykluczała, zdaniem Sądu I instancji, kognicję sądu administracyjnego do rozstrzygania skargi M. W.. W świetle tego przepisu wystarczy bowiem, jak wyjaśniał Sąd, aby podmiot dysponujący informacją powołał się na przedmiot ochrony wymieniony w art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł skarżący. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, poprzez naruszenie art. 1 § 1 oraz art. 3 § 1 – 3 i art. 5 pkt 1-4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sprawa objęta niniejszym postępowaniem nie należy do kognicji sądów administracyjnych, 2. naruszenie przepisów art. 22 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 3a ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez błędną wykładnię oraz błędne zastosowanie w sprawie skarżącego art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne odrzucenie skargi M. W. W ocenie pełnomocnika skarżącego kwestionowane rozstrzygnięcie Sądu I instancji w sposób rażący narusza prawo z uwagi na to, że sprawa skarżącego podlega kognicji sądów administracyjnych. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki całkowicie pominął fakt, że dr hab. A. J. pełnił funkcję publiczną, a to oznacza, że w sprawie dotyczącej ujawnienia akt dyscyplinarnych związanych z zarzucanymi mu plagiatami nie można stosować ograniczeń wynikających z przepisu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wykonywanie funkcji publicznej przez osobę, o której informacji domagał się skarżący stanowi okoliczność wyłączającą zastosowanie art. 22 ust. 1 ustawy w niniejszej sprawie. Ponadto wykładnia art. 3a ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych wyłącza stosowanie przepisów tej ustawy przy prowadzeniu działalności dziennikarskiej. Ponadto w zaskarżonej przez skarżącego do sądu administracyjnego decyzji nie powołano przesłanek z art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem odsyłanie skarżącego na drogę postępowania przed sądami powszechnymi jest bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych. W ramach rozpoznawania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie podkreślić należy, że właściwość sądu administracyjnego dotyczy wszelkich spraw objętych ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) z wyłączeniem spraw, o których stanowi przepis art. 22 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. W przepisie tym ustawodawca wyłączył kognicję sądu administracyjnego w sprawach, w których podmiotowi odmówiono dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inna niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna. Zauważyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej sugerujące błędne zastosowanie w sprawie skarżącego – jako dziennikarza - art. 22 ust. 1 ustawy są niezasadne. Wskazać trzeba, iż przepis art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wyłącza także spod swego działania prasy. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są również niezasadne, albowiem z przepisów art. 21 i art. 22 ust. 1 powoływanej ustawy wynika, że o sposobie dochodzenia dostępu do informacji na drodze postępowania sądowoadministracyjnego lub na drodze procesu cywilnego przed sądem powszechnym decyduje przedmiot ochrony. W rozpoznawanej sprawie Rektor [...] Uniwersytetu [...] w K. odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w postaci udostępnienia akt postępowania dyscyplinarnego dr hab. A. J. z uwagi na ochronę danych osobowych. W związku z tym, Sąd I instancji ma rację wskazując, że w takiej sytuacji kognicja sądu administracyjnego nie znajduje zastosowania, a właściwym do rozpoznania argumentacji niezadowolonej strony jest sąd powszechny. Użyte w omawianym przepisie – art. 22 ust. 1 – ustawy o dostępie do informacji publicznej określenie ,,z powołaniem się" ma takie znaczenie, iż wystarczy aby podmiot dysponujący daną informacją w rozstrzygnięciu powołał się na wymieniony w tym przepisie przedmiot ochrony, aby skutecznie wyłączyć możliwość jego kontroli przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zatem przyjął, iż sąd administracyjny nie może kontrolować w takiej sytuacji legalności tego rodzaju decyzji i badać czy w ogóle przesłanka z art. 22 ust. 1 ustawy w konkretnej sprawie wystąpiła. Sąd I instancji dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 22 ust. 1 stwierdzając, że ustawodawca wyraźnie w tym zakresie upoważnił do kontroli jedynie sąd powszechny. Podkreślić dodatkowo trzeba, że obowiązujący system prawny nie dopuszcza dualizmu w zakresie przysługujących środków ochrony prawnej. W związku z tym należało przyjąć, że kwestionowane rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe i odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.