II OSK 3038/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych A. W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2484/16 w sprawie ze skarg [...] w [...],[...] w [...],[...] w [...] i [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi kasacyjne UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2484/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej A w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej B w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej C w [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej D w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję SKO w [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak [...]. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. SKO w [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., K.p.a.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., którą ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej w etapach, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą techniczną (w tym dojazdem i parkingami terenowymi) wbudowanymi lokalami handlowo-usługowymi w parterach oraz przebudową istniejących sieci na działkach o nr ewid. [...],[...] (cz. działki) oraz [...],[...] (cz. działki) w obrębie [...], położonych w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...][...]. W wyroku przytoczono dalej, że do SKO w [...] wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej D, Wspólnoty Mieszkaniowej B, Wspólnoty Mieszkaniowej A oraz Wspólnoty Mieszkaniowej C o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2016 r. We wniosku tym wnoszący zarzucali, że wydana w I instancji w postępowaniu nieważnościowym decyzja Kolegium wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), m. in.: 1) art. 7 i art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP; 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., Upzp); 3) art. 61 ust. 1 Upzp oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, rozp. MI z 2003) - poprzez uznanie za prawidłowe wyznaczenie analizowanego terenu, który powinien zostać wyznaczony wokół działki budowlanej we wszystkich kierunkach we wskazanych odległościach, a obszar analizowany po stronie wschodniej został wyznaczony z oczywistą obrazą zasad wynikających z § 3 rozp. MI z 2003; 4) art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., Uioś) w zw. z art. 3 pkt 7, pkt 11, pkt 14, pkt 32, pkt 39, pkt 50; art. 101 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm., uPoś) w aspekcie aneksu II Dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE L 175 z 5 lipca 1985 r.); 5) art. 140 Kodeksu cywilnego (K.c.); 6) przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13, art. 28, art. 75 § 1 i art. 77 § 1, art. 78 § 1 K.p.a., które w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy; 7) art. 141 § 1 i art. 142 K.p.a. - nie rozpatrzono postanowień, na które nie służy zażalenie, a strona może zaskarżyć je tylko w odwołaniu od decyzji; 8) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazał następnie, że powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. SKO w [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2016 r. wydaną w I instancji w postępowaniu nieważnościowym, w pełni podzielając stanowisko w niej zaprezentowane. Za całkowicie nieuzasadniony uznano zarzut wydania decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...], z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium wskazało, że w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r., do którego odwoływano się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, sąd stwierdził, iż oceniana tym wyrokiem decyzja, jak również decyzja organu I instancji obejmująca tożsamą inwestycję (o takich samych paramentach, na tym samym terenie), zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp oraz wymienionych przepisów rozporządzenia wykonawczego), jak i przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.), jednakże naruszenie tych przepisów nie miało charakteru rażącego. Skoro bowiem orzekający w przywołanym wyroku sąd nie stwierdził nieważności kontrolowanych decyzji, to nie można uznać, iż uchybienia przezeń dostrzeżone, a mogące odnosić się również do inkryminowanej decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r., mają charakter rażącego naruszenia prawa. W ocenie Kolegium jego decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. ustalającą warunki zabudowy, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Skargi do WSA w Warszawie na decyzję Kolegium wydaną w II instancji w postępowaniu nieważnościowym wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa A w [...], Wspólnota Mieszkaniowa B w [...], Wspólnota Mieszkaniowa C w [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa D w [...]. W jednobrzmiących skargach zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7 i art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP; - art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5 Upzp, co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy; - art. 61 ust. 1 Upzp oraz § 3 rozp. MI z 2003 - poprzez uznanie za prawidłowe wyznaczenie analizowanego terenu, który powinien zostać wyznaczony wokół działki budowlanej we wszystkich kierunkach we wskazanych odległościach, a obszar analizowany po stronie wschodniej został wyznaczony z oczywistą obrazą zasad wynikających z § 3 tegoż rozporządzenia; - art. 63 ust. 1 Uioś w zw. z art. 3 pkt 7, pkt 11, pkt 14, pkt 32, pkt 39, pkt 50; art. 101 uPoś w aspekcie aneksu II Dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE L 175. z 5 lipca 1985 r. z późn. zm.); - art. 140 K.c.; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13, art. 28, art. 75 §1 i art. 77 §1, art. 78 §1 K.p.a., co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy; - art. 141 § 1 i art. 142 K.p.a. – nie rozpatrzono postanowień, na które nie służy zażalenie, a strona może zaskarżyć je tylko w odwołaniu od decyzji; - art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2013 r. Prezydenta [...], postanowienie z dnia [...] maja 2013 r., w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wydane przez Stołecznego Konserwatora Zabytków dla [...] oraz postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prezydenta [...] o odmowie przeprowadzenia oględzin wydanych w trakcie prowadzonego postępowania, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2016 r. W ocenie skarżących decyzje te są niezgodne ze stanem faktycznym, nierzetelne i niesprawiedliwe. Zdaniem skarżących wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r., IV SA/Wa 1677/14, uchylający bliźniaczą decyzję wskazał na rażące uchybienia, które nie zostały uwzględnione przez organ. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargi, zaznaczając że czyni to z innych przyczyn, niż w nich podniesione. W motywach tego wyroku sąd wojewódzki stwierdził, że organy obu instancji nie dokonały żadnych ustaleń faktycznych sprawy. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. przytoczono prawie w całości, właściwie bez dokonywania jakichkolwiek zmian uzasadnienie wyroku wydane w sprawie IV SA/Wa 1677/14, czyniąc je istotą rozważań Kolegium. Zdaniem tegoż sądu organ uchylił się w szczególności od ustalenia czy rzeczywiście obie decyzje dotyczące warunków zabudowy dla tego samego terenu, a wydawane na wniosek innych inwestorów były tożsame pod względem przyjętych tam parametrów oraz przeprowadzonego postępowania dawidowego, w tym sporządzonej analizy. "Organy administracji" nie przeprowadzając postępowania dowodowego sprowadzającego się w konsekwencji do zwykłego porównania treści analizy przyjęły, że jej wady są tożsame. Nie dokonano żadnych ustaleń wskazujących na tożsamość, identyczność spraw pod względem zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie IV SA/Wa 1677/14 przedmiotem rozstrzygnięcia nie była decyzja SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., która była kontrolowana w trybie postępowania nieważnościowego. Zdaniem sądu a quo zarzuty podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności nie zostały zbadane i ocenione, czy mogą stanowić podstawę z art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a., ani przy wydawaniu decyzji z dnia [...] maja 2016 r., ani też przy wydawaniu decyzji w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie WSA w Warszawie sprawa nie została rozpoznana merytorycznie w decyzjach wydanych w obu instancjach, bowiem sprowadzało się ono faktycznie do przytoczenia uzasadnienia wyroku IV SA/Wa 1677/14 i skonkludowania, że o braku podstaw stwierdzenia nieważności przesądza art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa). Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiedli A.W. oraz SKO w [...], zastępowani przez profesjonalnych pełnomocników. W skardze kasacyjnej A.W. zaskarżającego w całości wyrok IV SA/Wa 2474/16 zarzucono naruszenie zasad postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 141 § 4 Ppsa przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu stanu sprawy i przez to uznanie, że zaskarżona decyzja SKO w [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera istotnych elementów wymaganych ustawą, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 "ust. 2" K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne uchylenie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, co miało bezpośredni wpływ na wynik postępowania. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zdaniem A.W. uzasadnienie decyzji SKO w [...] z dnia [...] maja 2016 r. zawiera zarówno merytoryczne odniesienie się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, jak i do oceny legalności tej decyzji w świetle art. 156 § 1 "ust. 2" K.p.a. W skardze kasacyjnej SKO w [...] zaskarżonemu w całości wyrokowi IV SA/Wa 2484/16 zarzucono natomiast: naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 Ppsa, tj.: "przepisu" art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie przez WSA w Warszawie, że Kolegium nie odniosło się do zarzutów podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności i tym samym nie zbadało, czy zarzuty te mogą stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności "zaskarżonej decyzji i konsekwencji" nie zbadało zaistnienia przesłanek postępowania nieważnościowego; naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 Ppsa, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. art. 170 Ppsa poprzez uznanie, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję w sposób nieuprawniony przyjęło, iż jest na podstawie art. 170 Ppsa związane wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r., naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 Ppsa, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. art. 15 K.p.a. poprzez uznanie, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję naruszyło zasadę dwuinstancyjności i w konsekwencji uznanie, iż Kolegium ograniczyło się do kontroli "zaskarżonej decyzji" bez ponownego rozpoznania sprawy w całości, Wskazując na powyższe okoliczności skarżący kasacyjnie organ wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpatrzenia, w każdym z tych przypadków o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Jednocześnie działając w oparciu o przepis art. 176 § 2 Ppsa oświadczono, że Kolegium zrzeka się rozprawy. Skarżący kasacyjnie organ za nieuzasadnione uznał stanowisko sądu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu wyroku, iżby Kolegium nie było związane na mocy art. 170 Ppsa wyrokiem WSA wydanym w sprawie IV SA/Wa 1677/14. SKO w [...] podkreśla, że ww. wyrok dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla tego samego terenu. Decyzje kontrolowane w tej sprawie były wydawane co prawda na wniosek innych inwestorów, jednakże swym zakresem dotyczyły tożsamych inwestycji (o takich samych parametrach, na tym samym terenie). Skoro zatem zgodnie z art. 170 Ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, to za nieuprawniony organ ten uznał zarzut czyniony przez sąd wojewódzki Kolegium, że w niniejszej sprawie niezasadnie przyjęło, iż w sprawie ma zastosowanie art. 170 Ppsa. SKO w [...] podnosi, że rozpoznając ponownie sprawę, przeprowadziło jako organ odwoławczy postępowanie i rozpoznało ją w całokształcie. W piśmie z dnia 21 lipca 2017 r. działający w imieniu A.W. pełnomocnik uzupełnił skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie. W odpowiedziach Wspólnoty Mieszkaniowej D w [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej C w [...] na skargę kasacyjną SKO w [...] oraz skargę kasacyjną A.W. wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej organu administracji w całości, zasądzenie na rzecz "skarżącego" kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi zaś Wspólnoty Mieszkaniowej B w [...] na skargę kasacyjną organu administracji wniesiono o "utrzymanie w mocy" wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2017 r., IV SA/Wa 2482/16 i przeprowadzenie rozprawy, podtrzymując swoją skargę na decyzje SKO w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. oraz z dnia [...] maja 2016 r. Podczas rozprawy pełnomocnik uczestnika – [...] wniósł o oddalenie skarg kasacyjnych jako pozbawionych usprawiedliwionych podstaw, uznając wyrok sądu pierwszej instancji za słuszny i odpowiadający prawu. Poparł stanowisko Wspólnot Mieszkaniowych prezentowanych w sprawie. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skarg kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia ich zarzutów. Zgodnie z art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu. A. Przywołany w skardze kasacyjnej uczestnika postepowania – A.W. przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym. Przepis ten określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, powinna wskazać te konkretne przepisy postępowania, których naruszenia przez SKO w [...] wadliwie miał doszukać się sąd pierwszej instancji, skoro z powołaniem się na cyt. przepis uwzględnił wniesione doń skargi. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że nie doszło do uchybienia wyłuszczonych w kwestionowanym wyroku przepisów postępowania przez skarżony organ, względnie nie były one tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. B. W skardze kasacyjnej A.W. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa powiązano z art. 156 § 1 "ust. 2" K.p.a. W przepisach K.p.a. paragrafy dzielą się na punkty, nie zaś na ustępy, traktując przeto kwestię wadliwości oznaczenia jednostki redakcyjnej danego przepisu Kodeksu jako oczywisty błąd Autora tej skargi kasacyjnej, wypadnie uznać, że w istocie chodzi o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Rzecz jednak w tym, że przepis ten ma charakter materialnoprawny, stanowiąc jedną z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W skardze kasacyjnej A.W. wyraźnie wskazano, że wnosi się ją na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, zatem pod zarzutem naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyłuszczono ponadto na czym miało polegać niewłaściwe zastosowanie przez sąd wojewódzki przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co czyni zarzut jego naruszenia nietrafnym. C. Nie jest skuteczny zarzut skargi kasacyjnej A.W. naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, który stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W ocenie Sądu ten skarżący kasacyjnie nie uzasadnił naruszenia powyższego przepisu w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go w aspekcie treści art. 174 pkt 2 Ppsa. Zarzut naruszenia cyt. przepisu art. 141 § 4 Ppsa może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zaskarżony wyrok posiada wszystkie formalne elementy uzasadnienia, które zostały wskazane w art. 141 § 4 Ppsa, samo zaś nieakceptowanie motywów wskazanych w wyroku IV SA/Wa 2484/16 uwzględnienia skarg nie dowodzi naruszenia powyższego przepisu. A.W. podnosząc zaś zarzut jego naruszenia wskazuje, że w jego ocenie sąd pierwszej instancji nie uzasadnił, dlaczego uchylił obie decyzje SKO w [...]. Rzecz w tym, że taka argumentacja zdaje się wskazywać na imputowanie sądowi wojewódzkiemu uchybienia przepisowi art. 135 Ppsa, zarzut jego naruszenia nie został jednak w tej skardze kasacyjnej skonstruowany, przeto ta argumentacja musi pozostać poza uwagą Sądu, skoro występuje tu ograniczenie podstawami kasacyjnymi. D. Zarzuty kasacyjne SKO w [...] odnośnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 170 Ppsa i art. 15 K.p.a. podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku. Formułując takie zarzuty Kolegium wywodzi, że nie jest uzasadnione stanowisko sądu pierwszej instancji, iż organ ten nie był związany na mocy art. 170 Ppsa wyrokiem wydanym w sprawie IV SA/Wa 1677/14. Podkreślając, że kontrolowane w sprawie, w której zapadł powyższy wyrok WSA w Warszawie, decyzje dotyczyły ustalenia warunków zabudowy dla innego inwestora, ale o takich samych parametrach i na tym samym terenie, organ wywodzi, że skoro w wyroku IV SA/Wa 1677/14 nie stwierdzono nieważności kontrolowanych w tej sprawie decyzji, to uwagi dotyczące dostrzeżonych uchybień zawarte w cyt. wyroku odnośnie ich kwalifikowania w aspekcie rażącego naruszenia prawa, mogą się odnosić do decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zdaniem organu nie jest też trafne zarzucanie mu przez sąd pierwszej instancji naruszenia zasady dwuinstancyjności, w tym aspekcie Kolegium nie uznaje, aby zwięzłość decyzji wydanej w II instancji można było utożsamiać – tak, jak uczynił to sąd w zaskarżonym wyroku – z jego ogólnikowością. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu dwuinstancyjności nie można wiązać z koniecznością wydania tożsamej decyzji w całości lub części z rozstrzygnięciem organu I instancji. E. Obu tak skonstruowanych j/w zarzutów Sąd nie podziela. Nie jest podważane ustalenie sądu pierwszej instancji, który zwrócił uwagę, że w stosunku do nieruchomości inwestycyjnej obejmującej dz. ewid. nr [...], część nr [...], nr [...] i część nr [...] w obrębie [...] położonych w rejonie ulic [...] na terenie dzielnicy [...] miasta [...] zostały wydane przez Prezydenta [...] dwie decyzje o warunkach zabudowy. Obie te decyzje dotyczyły ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej w etapach, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą techniczną (w tym dojazdem i parkingami terenowymi) wbudowanymi lokalami handlowo-usługowymi w parterach oraz przebudową istniejących sieci na działkach tworzących nieruchomość inwestycyjną. Pierwsza z tych decyzji wydana w dniu [...] lipca 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., wedle oceny wyrażonej w wyroku IV SA/Wa 2484/16 te decyzje były przedmiotem kontroli w prowadzonym postępowaniu nadzorczym dotyczącym stwierdzenia ich nieważności. Natomiast druga decyzja o warunkach zabudowy dla tej samej nieruchomości inwestycyjnej została wydana na wniosek J. M. w dniu [...] lipca 2013 r., została ona następnie utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] czerwca 2014 r. Obie w/w decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r., IV SA/Wa 1677/14 uchylił. Uchylając te decyzje sąd wojewódzki wskazywał na wadliwość dokonanej w poprzedzającym wydanie tych decyzji postępowaniu analizy w kontekście wyznaczenia linii zabudowy, braku ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oraz dowolnego ustalenia wskaźnika zabudowy. Nie podzielono także zapatrywania co do braku podstaw do wyznaczenia szerokości elewacji frontowej planowanych budynków z uwagi na brak frontu działki. Sąd orzekający w sprawie IV SA/Wa 1677/14 zwrócił uwagę na konieczność doprecyzowania ilości budynków mieszkalnych wielorodzinnych objętych wnioskiem oraz tego, czy garaż będzie jeden i czy będzie odrębnym budynkiem. Trafnie sąd pierwszej instancji orzekający w sprawie IV SA/Wa 2484/16 stwierdził, że SKO w swej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. (na. s. 7 wyroku błędnie podano rok jej wydania – uwaga Sądu) przytoczyło obszernie treść uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie IV SA/Wa 1677/14, by w następstwie stwierdzić, że na mocy art. 170 Ppsa organ ten jest związany powyższym wyrokiem, co miało implikować sposób rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności źródłowej decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., rozpatrując zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium w istocie podzieliło to swoje, uprzednio sformułowane zapatrywanie. Zasadnie WSA w Warszawie w kwestionowanym wyroku doszedł do wniosku, że Kolegium dopuściło się naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ bowiem uchylił się od dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych, w tym ustalenia czy rzeczywiście obie decyzje dotyczące warunków zabudowy dla tego samego terenu, a wydane na wniosek innego inwestora były tożsame pod względem przyjętych tam parametrów oraz przeprowadzonego postępowania dowodowego (w uzasadnieniu wyroku oczywiście wadliwie na s. 7 użyto określenia "dawidowego" – uwaga Sądu), w tym sporządzonej analizy. Słusznie wytknięto, że nie przeprowadzając postępowania dowodowego sprowadzającego się w konsekwencji do zwykłego porównania treści analizy przyjęto, że jej wady są tożsame. Nie dokonano żadnych ustaleń wskazujących na tożsamość, identyczność spraw pod względem zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Trafnie także sąd pierwszej instancji uwypuklił znaczenie treści art. 171 Ppsa, z którego wynika, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W tym zatem aspekcie rozumieć należy tę wypowiedź sądu a quo, gdzie stwierdzono, że organ w sposób nieuprawniony przyjął, iż w przypadku, gdy w odniesieniu do nieruchomości objętej warunkami zabudowy wydano na wniosek innych podmiotów dwie o zbliżonej treści decyzje, to w przypadku, gdy w odniesieniu do jednej z nich zapadł wyrok Sądu, to w sprawie (nieważnościowej – uwaga Sądu) ma zastosowanie art. 170 Ppsa. Decyzja Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie była poddana kontroli sądowoadministracyjnej, zasadnie więc stwierdzono w wyroku IV SA/Wa 2484/16, że nie było więc podstaw do automatycznego przyjęcia, że w oparciu o art. 170 Ppsa zachodzi, w aspekcie sprawy nieważnościowej, której przedmiotem jest decyzja SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., związanie organu wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. Słusznie ponadto eksponowano, że wyrok IV SA/Wa 1677/14 nie odnosił się do zagadnień poruszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem dotyczył wadliwości sporządzonej w innej sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, zaś w postępowaniu nieważnościowym przyjęto bezpodstawnie założenie, że taka sama sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie. Zasadnie także sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że nie rozpoznano w postępowaniu nieważnościowym tych wszystkich zarzutów, które zostały we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium wydaną w I instancji, właściwie rozpoznane. Innymi słowy, Kolegium wadliwie powołując się na przepis odnośnie związania prawomocnym wyrokiem w sprawie IV SA/Wa 1677/14, przedwcześnie i bez jakichkolwiek ustaleń faktycznych, w istocie uchyliło się od szczegółowego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2014 r., uznając że wystarczy w tej kwestii powołać się na ocenę zawartą w w/w prawomocnym wyroku. Skoro we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ponowiono oznaczone zarzuty względem źródłowej decyzji Kolegium, a organ ten orzekając jako II instancja w postępowaniu nieważnościowym ograniczył się do podzielenia uprzednio prezentowanego stanowiska w decyzji I instancji odmawiającej stwierdzenia nieważności, to istotnie dopuszczono się naruszenia art. 15 K.p.a. F. Nie można jednakowoż podzielić tego wywodu zawartego w zaskarżonym wyroku, z którego wynika, że "sprawa nie została rozpoznana merytorycznie" (s. 10 wyroku IV SA/Wa 2484/16), w I instancji zapadła wszak decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji źródłowej, którą następnie Kolegium utrzymało w mocy. Są to decyzje rozstrzygające sprawę w postępowaniu nieważnościowym co do jej istoty, zatem więc "merytorycznie". Nie było także w żadnym razie uprawnione posługiwanie się w kwestionowanym wyroku wyrażeniem "organy" na oznaczenie podmiotów, których decyzje wydane w postępowaniu nieważnościowym były poddane kontroli WSA w Warszawie. Obie decyzje wydane tak w I, jak i w II instancji postępowania nieważnościowego pochodzą od tego samego organu – SKO w [...], z tym, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U z 2018 r., poz. 570) organ ten orzeka w składach trzyosobowych zespołów orzekających. Nie jest więc przeto formalnie trafne i to stwierdzenie zawarte w wytycznych zaskarżonego wyroku, z którego prima facie wnioskować należałoby, że jest ono skierowane do kilku organów, w istocie odnosi się wyłącznie do SKO w [...]. G. W konsekwencji nie jest uzasadniony zarzut błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie dokonywał wykładni cyt. przepisów, skoro uznał, że Kolegium w rzeczywistości uchyliło się od dokonania oceny, czy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja dotknięta była jedną z wad wskazanych w przepisach art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. H. Skoro obie skargi nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, a wyrok odpowiada prawu, to podlegały one oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa. I. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania na rzecz wnioskujących Wspólnot Mieszkaniowych D i "C", mając na względzie uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 (ONSAiwsa 2013, nr 3, poz. 38), z której wynika, że art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 Ppsa, wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. Odpowiedzi na skargi kasacyjne wniesione przez obie te Wspólnoty, będące skarżącymi, nie zostały sporządzone przez profesjonalnych pełnomocników, z tych względów zastosowanie ma ogólna reguła ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie przez strony (art. 199 Ppsa). J. Sąd nie orzekał także o kosztach na rzecz uczestnika postępowania – [...], skoro brak ku temu podstaw wynikających z treści art. 204 Ppsa.