III C 661/18

<p>Sygn. akt: III C 661/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 grudnia 2018 roku</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w III Wydziale Cywilnym w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Szymon Stępień</p> <p>Protokolant: Adrianna Szczodrowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 roku w Szczecinie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Banku (...) Spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">B. Ś.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> <p>Sygn. akt III C 661/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>wyroku z dnia 13 grudnia 2018 roku</p> <p>wydanego w postępowaniu uproszczonym</p> <p>Pozwem z 2 lutego 2018 roku powód <span class="anon-block"> (...) Bank (...) Spółka akcyjna</span> w <span class="anon-block">W.</span> zażądał zasądzenia od pozwanej <span class="anon-block">B. Ś.</span> na swoją rzecz kwoty 5.938,33 złotych z odsetkami umownymi oraz kosztami procesu.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że strony zawarły umowę pożyczki, która została wypowiedziana przez powoda. Wskazał, ze pozwana nie spłaciła pożyczki w wysokości 4.395,13 złotych z tytułu należności głównej oraz 1.543,20 złotych tytułem odsetek.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 1 marca 2018 roku, wydanym w postępowaniu nakazowym, Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie orzekł o obowiązku zapłacenia przez pozwaną na rzecz powoda kwoty 5.938,33 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami procesu.</p> <p>Od powyższego nakazu zapłaty pozwana wniosła zarzuty. Zaskarżyła nakaz zapłaty w całości i wniosła o jego uchylenie oraz oddalenie powództwa. Podniosła zarzut bezpodstawności żądania oraz przedawnienia roszczenia.</p> <p>W toku procesu strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Dnia 19 lipca 2012 roku powód <span class="anon-block"> (...) Bank (...) Spółka akcyjna</span> w <span class="anon-block">W.</span> zawarł z <span class="anon-block">C. Ł.</span> umowę pożyczki gotówkowej nr <span class="anon-block"> (...)</span>. W ramach tej umowy bank przeniósł na <span class="anon-block">C. Ł.</span> kwotę 5.263,16 złotych, która zobowiązała się do spłaty tej kwoty wraz z odsetkami w wysokości 19,49 % w skali roku w terminie 5 lat.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczność bezsporna, a nadto:</strong> </p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>umowa, k. 53-54;</p> </dd> </dl> <p>Dnia 31 grudnia 2013 roku powód zawarł z pozwaną <span class="anon-block">B. Ś.</span> umowę ugody nr <span class="anon-block">(...)</span>, w której strony ustaliły wysokość zadłużenia pozwanej z tytułu <span class="anon-block">umowy pożyczki nr (...)</span> na kwotę 5.849,21 złotych, w tym 4.994,47 złotych z tytułu kapitału oraz 854,74 złotych z tytułu odsetek. Jednocześnie pozwana zobowiązała się do spłaty tej kwoty w okresie 40 miesięcy.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> </p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>umowa, k. 24-25;</p> </dd> </dl> <p>Pismem z 13 listopada 2014 roku powód wypowiedział pozwanej warunki spłaty zobowiązań wynikających z <span class="anon-block">umowy nr (...)</span> określone w umowie ugody z terminem wypowiedzenia wynoszącym 30 dni od dnia doręczenia pisma. Pismo zostało doręczone 26 listopada 2014 roku.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczność bezsporna, a nadto:</strong> </p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z 13 listopada 2014 roku, k. 23, 57-58;</p> </dd> </dl> <p>Pismem z 11 grudnia 2017 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 5.870,95 złotych w terminie 7 dni roboczych od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone 20 grudnia 2017 roku.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczność bezsporna, a nadto:</strong> </p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>pismo z 11 grudnia 2017 roku, k. 6-7;</p> </dd> </dl> <p>Dnia 2 lutego 2018 roku powód sporządził wyciąg z ksiąg banku, w którym stwierdził zobowiązanie pozwanej w wysokości 5.938,33 złotych, w tym 4.395,13 złotych z tytułu należności głównej oraz 1.543,20 złotych z tytułu odsetek.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczność bezsporna, a nadto:</strong> </p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>wyciąg z ksiąg banku, k. 5;</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo okazało się nieuzasadnione.</p> <p>Podstawę żądania stanowiła dyspozycja wynikająca z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W takiej sytuacji powód winien był wykazać, że doszło do zawarcia pożyczki oraz wysokość zobowiązania z tego tytułu. W ocenie sądu powód wykazał powyższe okoliczności. Z dowodu z <span class="anon-block">umowy nr (...)</span> wynikało, że powód zawarł z <span class="anon-block">C. Ł.</span>, będącą matką pozwanej, umowę pożyczki. Z umowy ugody z 31 grudnia 2013 roku wynika, że odpowiedzialność z tytułu spłaty pożyczki ponosi pozwana jako jej spadkobierczyni. W ramach pożyczki powód przeniósł na <span class="anon-block">C. Ł.</span> kwotę 5.263,16 złotych, z zobowiązaniem do spłaty tej kwoty wraz z odsetkami w wysokości 19,49 % w skali roku w terminie 5 lat. Z umowy ugody nr <span class="anon-block">(...)</span> wynika, że zobowiązanie to przeszło na pozwaną na podstawie nabycia spadku. Z umowy tej wynika, że zobowiązanie to wynosiło 5.849,21 złotych, w tym 4.994,47 złotych z tytułu kapitału oraz 854,74 złotych z tytułu odsetek. Pozwana zobowiązała się do spłaty tej kwoty w 40 ratach miesięcznych. W § 8 ust. 1 ugody strony ustaliły, że powód może wypowiedzieć ugodę w przypadku niedotrzymania przez pozwaną zobowiązań określonych w ugodzie, w szczególności braku spłaty zadłużenia zgodnie z harmonogramem, negatywnej oceny zdolności do spłaty zadłużenia albo zagrożenia upadłością. Z pisma z 13 listopada 2014 roku wynika wypowiedzenie ugody przez powoda wobec braku spłaty należności zgodnie z harmonogramem. Pozwana nie kwestionowała przyczyn wypowiedzenia umowy.</p> <p>Mimo wykazania przez powoda istnienia swojego roszczenia, jego żądanie nie mogło zostać uwzględnione. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 k.c.</a> po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Zgodnie zaś z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Pismo zawierające wypowiedzenie ugody zostało doręczone pozwanej dnia 26 listopada 2014 roku, zatem skutek w postaci rozwiązania umowy przypadł na 27 grudnia 2014 roku. Zgodnie zaś z treścią § 8 ust. 6 ugody po upływie terminu wypowiedzenia warunków spłaty ugody, całość niespłaconego przez klienta zadłużenia staje się zadłużeniem wymagalnym i przeterminowanym. W takim stanie rzeczy roszczenie powoda przedawniło się z upływem 3 lat, a zatem 27 grudnia 2017 roku. Tymczasem pozew w niniejszej sprawie został złożony 20 lutego 2018 roku, a zatem po upływie terminu przedawnienia.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd winien powództwo oddalić, o czym orzekł jak w sentencji.</p> </div>