I C 1232/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 1232/18 upr.</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 14 grudnia 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny</strong> </p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="199"/> <col width="512"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p>SSR Alina Kowalewska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p>starszy sekretarz sądowy Justyna Kurzynowska-Lubecka</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. w Giżycku na rozprawie</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa </strong> <span class="anon-block">P. Z.</span> prowadzącego działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko </strong> <span class="anon-block">D. G.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> <p>1.  Oddala powództwo.</p> <p>2.  Zasądza od powoda <span class="anon-block">P. Z.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">D. G.</span> kwotę 107 zł ( sto siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>SSR Alina Kowalewska</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 1232/18 upr.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Powód <span class="anon-block">P. Z.</span> </strong>wniósł w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew przeciwko <span class="anon-block">D. G.</span> o zapłatę kwoty 394,30 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15.12.2015 r. do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu wskazał, że dochodzona wierzytelność wynika z umowy o dochodzenie roszczeń z dnia 12.08.2013 r., na mocy której powód zobowiązał się do podjęcia czynności w celu uzyskania świadczeń odszkodowawczych na rzecz pozwanego, który zobowiązał się natomiast do zapłaty wynagrodzenia i zwrotu poniesionych wydatków. Pomimo wezwania do zapłaty z dnia 27.11.2015 r. pozwany nie dokonał zapłaty wynagrodzenia w wyznaczonym terminie.</p> <p> <em> <!-- -->W dniu 12 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 2444655/17 Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty (k. 6). </em> </p> <p> <strong> <!-- -->Pozwany <span class="anon-block">D. G.</span> </strong>we wniesionym sprzeciwie wniósł o oddalenie powództwa. Podniósł zarzut niewykazania istnienia roszczenia i bezpodstawności żądania zaprzeczając, iż zawierał umowę z powodem. Jednocześnie pozwany twierdził, iż roszczenie uległo przedawnieniu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Powód <span class="anon-block">P. Z.</span> prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">P. Z.</span> (wcześniej <span class="anon-block"> (...) Centrum (...)</span>), której przedmiotem jest świadczenie usług prawniczych.</p> <p> <em> <!-- -->(</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód</em> </strong> <em> <!-- -->: wydruk z <span class="anon-block"> (...)</span> k. 20-21)</em> </p> <p>Dnia 12 sierpnia 2013 r. powód zawarł z pozwanym <span class="anon-block">D. G.</span> umowę o dochodzenie roszczeń, na mocy której zobowiązał się do powzięcia czynności mających na celu uzyskanie dla pozwanego świadczeń pieniężnych za szkodę doznaną w wypadku komunikacyjnym z dnia 04.11.2011 r. od podmiotu zobowiązanego do jej naprawienia. Powodowi przysługiwało wynagrodzenie w wysokości 30% wraz z podatkiem VAT od wszystkich świadczeń pieniężnych wypłaconych pozwanemu przez podmiot zobowiązany do naprawienia szkody. W przypadku gdy pozwany nie uzyska świadczeń z przyczyn niezależnych od powoda, wówczas zobowiązany był do zapłaty kwot wynikających z cennika stanowiącego załącznik do umowy.</p> <p> <em> <!-- -->(</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód: </em> </strong> <em> <!-- -->umowa z dnia 12.08.2013 r. – k. 22-23, cennik – k. 24)</em> </p> <p>W ramach wykonania przedmiotowej umowy powód zapoznał się z aktami postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Kętrzynie pod sygnaturą Ds. 1084/12 w przedmiocie wypadku komunikacyjnego z dnia 04.11.2011 r., w którym śmierć poniósł <span class="anon-block">Z. G.</span> – ojciec pozwanego. Następnie skierował do <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> jako ubezpieczyciela sprawcy wypadku – <span class="anon-block">M. Ż.</span> - wniosek o wypłatę świadczeń odszkodowawczych. W odpowiedzi na wniosek <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block"> Towarzystwo (...)</span> wydało w dniu 24.09.2014 r. decyzję o odmowie wypłaty świadczeń. W uzasadnieniu wskazano, iż w oparciu o dowody zgromadzone w toku postępowania przygotowawczego zakończonego umorzeniem śledztwa brak jest podstaw do przyjęcia odpowiedzialności <span class="anon-block">M. Ż.</span>, a w konsekwencji jego ubezpieczyciela.</p> <p> <em> <!-- -->(</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód</em> </strong> <em> <!-- -->: wniosek o udostępnienie dokumentów z akt sprawy – k. 25, 27, potwierdzenie nadania – k. 26,28, zarządzenie z dnia 20.06.2014 r. – k. 29, pismo z 27.06.2014 r. – k. 30-33, wniosek o odszkodowanie – k. 34-41, potwierdzenie nadania – k. 42-43)</em> </p> <p>W piśmie z dnia 27.11.2015 r., doręczonym pozwanemu w dniu 30.11.2015 r., powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 394,30 zł, na którą składała się kwota 300 zł netto za sporządzenie wniosku odszkodowawczego oraz kwota 21,55 zł tytułem kosztów korespondencji. Z uwagi na brak zapłaty powód ponownie skierował wezwanie do zapłaty w dniu 31.05.2017 r.</p> <p> <em> <!-- -->(</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód</em> </strong> <em> <!-- -->: wezwanie z 27.11.2015 r. – k. 44, potwierdzenie nadania i odbioru – k. 45-47, wezwanie z 31.05.2017 r. – k. 48, potwierdzenie nadania i odbioru – k. 49-50) </em> </p> <p>Pozwany nie zapłacił należności.<em> <!-- -->(okoliczność bezsporna)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zgłoszone roszczenie nie mogło podlegać uwzględnieniu w jakiejkolwiek części.</p> <p>Sąd dokonując ustaleń faktycznych w sprawie oparł się na dowodach z przedłożonych dokumentów. Pomimo kwestionowania przez pozwanego faktu zawarcia umowy z powodem Sąd uznał za wiarygodny i miarodajny dokument umowy o dochodzenie roszczeń z dnia 12.08.2013 r. z własnoręcznymi podpisami stron. Pozwany nie kwestionował, iż podpisy pod wskazaną umową oraz na dokumencie obejmującym cennik usług zostały nakreślone przez niego. Strona pozwana nie zaprzeczyła także twierdzeniom powoda, iż z tytułu przedmiotowej umowy nie zostało zapłacone jakiekolwiek wynagrodzenie.</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd rozpoznał zgłoszony w sprawie zarzut przedawnienia roszczenia objętego pozwem, gdyż jego uwzględnienie czyni zbędną ocenę materialnoprawną żądania.</p> <p>Strony procesu zawarły umowę, do której zastosowanie znajdą przepisy dotyczące umowy o świadczenie usług – tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> Przedawnienie roszczeń wynikających z umowy o świadczenie usług, a także umowy zlecenia, reguluje przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 751;art. 751 pkt. 1)">art. 751 pkt 1 k.c.</a>, który stanowi, że z upływem lat dwóch przedawniają się roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności i o zwrot poniesionych wydatków przysługujące osobom, które stale lub w zakresie działalności przedsiębiorstwa trudnią się czynnościami danego rodzaju; to samo dotyczy roszczeń z tytułu zaliczek udzielonych tym osobom. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że strona powodowa dochodzi roszczeń powstałych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1 k.c.</a> bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W niniejszej sprawie istotne jest jednak, iż jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy wyroku wydanym w sprawie III CSK 131/15 (z dnia 10 marca 2016 r., nr Lex 2009507), iż „ustawodawca oderwał sam fakt wezwania do zapłaty, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a>, od określenia początku biegu terminu przedawnienia, łącząc początek biegu tego terminu z dniem, w którym wierzyciel mógł, w obiektywnie możliwym najwcześniejszym terminie, tego dokonać. Powiązanie początku biegu terminu przedawnienia z samym wezwaniem wierzyciela do jego spełnienia prowadziłoby do nieakceptowalnego stanu decydowania przez wierzyciela o tym kiedy jego roszczenie ulegnie przedawnieniu, a więc stanowiłoby obejście zakazów przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 119)">art. 119 k.c.</a> Natomiast ustalenia kiedy wierzyciel mógłby najwcześniej podjąć czynność zmierzającą do spełnienia świadczenia należy dokonywać in casu, a więc w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy”.</p> <p>W tej sytuacji nie sposób podzielić twierdzeń powoda, iż początek biegu przedawnienia wyznacza wezwanie pozwanego do zapłaty należności wynikających z łączącej strony umowy. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd miał na względzie, iż w ramach wykonania umowy powód podjął jedynie dwie czynności – tj. zapoznał się w okresie od marca do czerwca 2014 r. z aktami postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Kętrzynie (<em> <!-- -->vide</em> pisma z 22.03.2014 r. – k. 27, z 27.06.2014 r. – k. 30) oraz skierował w dniu 07.07.2014 r. do <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> wniosek o wypłatę świadczeń odszkodowawczych (k. 34-41). Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów po otrzymaniu decyzji odmawiającej przyznania świadczeń z dnia 24.09.2014 r. powód nie podjął jakichkolwiek czynności mających na celu uzyskanie dla pozwanego świadczeń pieniężnych za doznaną szkodę. Powyższe potwierdza treść wezwania do zapłaty z dnia 27.11.2015 r., w którym powód powołuje się wyłącznie na postępowanie likwidacyjne toczące się przed <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block"> Towarzystwem (...)</span>, decyzję odmowną z dnia 24.09.2014 r. oraz treść dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania przygotowawczego.</p> <p>W tych okolicznościach zdaniem Sądu konieczne jest przyjęcie, że wierzyciel miał obowiązek po otrzymaniu decyzji odmownej niezwłocznie wezwać pozwanego do zapłaty należności wynikających z umowy z dnia 12.08.2013 r., udzielając zwyczajowego terminu 14 dni na ich zapłatę. Sąd przyjął, iż decyzja odmowna została doręczona powodowi dnia 01.10.2014 r., wezwanie do zapłaty winno być sporządzone w dniu 15.10.2014 r. i doręczone pozwanemu w dniu 22.10.2014 r. Początek biegu przedawnienia należy określić zatem na dzień 06.11.2014 r. Powód nie wykazał okoliczności, które skutkowałyby zawieszeniem bądź przerwaniem biegu przedawnienia, zatem niewątpliwie w dacie wniesienia pozwu (13.12.2017 r.) wierzytelność była już przedawniona z uwagi na upływ dwuletniego terminu. Powyższe odnosi się również do odsetek bowiem Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 stycznia 2005 r., III CZP 42/04, OSN 2005, Nr 9, poz. 149 uznał za obowiązującą w prawie polskim zasadę, że wraz z przedawnieniem się roszczenia głównego przedawniają się także roszczenia o świadczenia uboczne, choćby termin ich przedawnienia jeszcze nie upłynął.</p> <p>Tym samym zarzut przedawnienia całej należności należy uznać za skuteczny, w związku z czym powództwo nie mogło podlegać uwzględnieniu w jakiejkolwiek części. Mając przedstawione racje na uwadze i na podstawie przywołanych przepisów Sąd oddalił powództwo.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zasądzono na rzecz strony pozwanej od przeciwnika przegrywającego sprawę koszty procesu, na które składały się koszty zastępstwa procesowego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.</p> </div>