II OSK 1476/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Op 538/17 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia określonych dokumentów oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Op 538/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia określonych dokumentów. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem skargi, wniesionej przez firmę [...] S.A. z siedzibą w [...], było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], nakładające na skarżącą Spółkę obowiązek przedstawienia wymienionych w postanowieniu dokumentów, w zakreślonym przez organ terminie. Sąd zaznaczył, że okolicznością bezsporną jest fakt, iż dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sytemu [...]" nr [...] [...] wraz z linią zasilającą w [...] przy ul. [...], nr działki [...] i [...], inwestor ([...] sp. z o.o. w [...], Al. [...]) uzyskał pozwolenie na budowę. Zatem, jak strony zgodnie podnoszą, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej (obecnie sieci spółki [...]) została legalnie wybudowana. Stąd też, przedmiotem postępowania w kontrolowanej sprawie nie jest wybudowanie w roku 2002 stacji bazowej telefonii komórkowej, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę. Przedmiotem postępowania jest rozbudowa stacji bazowej i ocena zaskarżonego postanowienia, wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.), którym nałożono na skarżącą Spółkę obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 tej ustawy, tj.: 1) zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku obowiązującego braku planu zagospodarowania przestrzennego; 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego (aktualnym na dzień opracowania projektu); 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wydanie kwestionowanego przez skarżącą postanowienia nastąpiło po dokonaniu przez organ oceny kolejnych robót budowlanych związanych z ww. stacją bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, kluczowe znaczenie ma fakt, iż w 2007 r. inwestor dokonał rozbudowy spornej stacji w oparciu o zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia budowlanego. Podobnie, także w kolejnych latach (2014, 2015, 2016) inwestor dokonywał zgłoszeń robót budowlanych związanych z tą stacją i na niej te roboty wykonał. Sąd zaakcentował, że w przypadku robót budowlanych polegających na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym między innymi wolno stojące maszty antenowe. Wyliczenie budowli zamieszczone w tym przepisie nie stanowi jednak katalogu zamkniętego, a ma charakter jedynie przykładowy. Stacja bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w [...], stanowi odrębny od tego budynku obiekt budowlany. Dlatego też, roboty budowlane, polegające na rozbudowie stacji bazowej w 2007 r. i w kolejnych latach (2014, 2015, 2016) nie stanowią "instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy – Prawo budowlane, lecz mają inny charakter, bowiem noszą znamiona rozbudowy, jako jednej z postaci budowy wg. art. 3 pkt. 6 ustawy – Prawo budowlane. Sąd wywiódł, że w takim przypadku, występuje konieczność uzyskania pozwolenia budowlanego oraz poddania się procedurze dla niego przewidzianej (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ustawy – Prawo budowlane). Wobec powyższego, Sąd uznał, że po dokonanej analizie i ocenie wykonanych robót, organy prawidłowo przyjęły, iż w realiach tej sprawy zasadnym jest przeprowadzenie procesu legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Jak wykazano, poza montażem trzech projektowanych anten sektorowych [...] z grupy [...] (oraz trzech opcjonalnych anten sektorowych [...]) i sześciu projektowanych anten radioliniowych z grupy [...] oraz konstrukcji wsporczych niezbędnych do ich mocowania, zmiany mocy nadawania istniejącej anteny radioliniowej z grupy [...], montażem projektowanej nakładki stalowej na istniejącej ramie, montażem projektowanego podestu obsługowego, montażem barierki praz ustawieniem projektowanych urządzeń technicznych /2x [...] / na projektowanej nakładce oraz przeprowadzeniem trasy kablowej, roboty te swoim zakresem obejmowały także demontaż istniejących anten sektorowych, demontaż istniejącego podestu obsługowego wraz z barierką ramy przewidzianej pod [...]. Równocześnie organ wskazał, że w związku z wykonanymi robotami budowlanymi nastąpiła zmiana parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej, stąd powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa obiektu, a zatem nie może być uznana za montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Sąd zaznaczył, że ewentualna zmiana parametrów obiektu winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym powołując się przy tym na wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2145/10, LEX nr 112311. W ocenie Sądu, jeśli zdemontowanie niektórych znajdujących się na wieży anten i zamontowanie na niej nowych (także dodatkowych), skutkowało zmianą parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi przebudowy obiektu budowlanego. Skoro przebudowa jest jedną z postaci robót budowlanych (art. 3 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane), to te zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, chyba, że przepis szczególny inaczej rozstrzyga to zagadnienie. Wyłączenie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę musiałoby jednoznacznie wynikać z przepisu prawa. Inaczej mówiąc, przepis musiałby wprost wskazywać, że na roboty inne niż montaż urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym (rozbudowa czy przebudowa), nie wymaga pozwolenia na budowę. Tymczasem z przywoływanych wyżej przepisów ustawy – Prawo budowlane wynika, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie działania polegającego na instalowaniu na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. W ocenie Sądu, trafnie w zaskarżonym akcie wykazano, że w tej sprawie istniała konieczność przeprowadzenia procesu legalizacji robót budowlanych, na które inwestor nie posiadał pozwolenia, lecz realizował je na zasadzie zgłoszenia. Wykonywanie nowych robót budowlanych, które zostały opisane i wyszczególnione przez organ, skutkowało zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej, a zatem należało uznać, że zmiana ta wymagała pozwolenia na budowę i tym samym wszczęte przed organem powiatowym postępowanie należało zakończyć wydaniem postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Dodatkowo Sąd dostrzegł, że zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...], zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, należy zakwalifikować przedmiotową stację bazowej telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcie zaliczające się do mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco wpływać na środowisko. Nadto, w ocenie Sądu, również podnoszone zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a., dotyczące nieodpowiedniego ustalenia stanu faktycznego sprawy, są niezasadne. Organy nadzoru budowlanego, poza materiałem zebranym w postępowaniu w pierwszym etapie, dodatkowo pozyskały również dowody w toku postępowania legalizacyjnego, co świadczy o wyczerpującym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, w jakim było to niezbędne dla wydania postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Ocena zebranego materiału dowodowego dokonana została prawidłowo, jest logiczna, ale nie dowolna, a zatem nie naruszono też art. 80 k.p.a. W konsekwencji organy nadzoru budowlanego nie naruszyły prawa materialnego - art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, wobec niestwierdzenia naruszenia prawa, orzekł o jej oddaleniu, w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz.2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w [...] zaskarżyła ww. wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: na podstawie naruszenia przepisów postępowania, mając na względzie, że uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2p.p.s.a.): - niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaakceptowanie przez Sąd dowolnych ustaleń, że inwestycja polegająca na instalowaniu (montażu) urządzeń na obiekcie stanowi rozbudowę obiektu budowlanego oraz że stacja bazowa telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących zawsze lub potencjalnie znacząco wpływać na środowisko, 2) na podstawie naruszenia prawa materialnego, przez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt. 1p.p.s.a.): - naruszenie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz.1332 ze zm.) przez przyjęcie, że miała miejsce samowola budowlana w zakresie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w [...], podczas gdy doszło do modyfikacji istniejącego obiektu budowlanego, dla których to prac nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, - naruszenie art. 29 ust, 2 pkt. 15 ustawy - Prawo budowlane przez przyjęcie, że modyfikacje stacji bazowej w 2007 r. oraz kolejnych latach (2014, 2015, 2016) wybudowanej na podstawie pozwolenia budowlanego i dopuszczonej do użytkowania zgodnie z przepisami prawa, nie stanowią instalowania urządzeń w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, - naruszenie art. 3 pkt. 6 ustawy - Prawo budowlane przez uznanie, że doszło do rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, - naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie stacja bazowa telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco wpływać na środowisko, - błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, a Sąd I instancji zaakceptował to stanowisko, że inwestor nie był na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wykonując w kolejnych latach: 2007, 2014, 2015, 2016 ustalone roboty budowlane, które następnie zostały prawidłowo zakwalifikowane przez organ jako rozbudowa legalnie wzniesionej stacji bazowej telefonii komórkowej. Zakresem przedmiotowym art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane nie są objęte ujawnione roboty budowlane obejmujące nie tylko instalowanie nowych urządzeń, lecz także deinstalowanie już istniejących urządzeń, zmiany w zakresie parametrów technicznych lub użytkowych zamontowanych już urządzeń, czy też montaż nowych urządzeń w miejsce dotychczas zainstalowanego urządzenia. Tego rodzaju kumulacja robót budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja obejmująca nie tylko urządzenia techniczne, ale również konstrukcję wsporczą, jak i okablowanie pozwalające na funkcjonowanie stacji bazowej, w wyniku której powstała samodzielna, niepowiązania funkcjonalnie z budynkiem, na którym została umieszczona, całość techniczno-użytkowa, jednoznacznie wskazywała na konieczność zakwalifikowania jej jako "budowli", a nie jako "urządzenia". Przedmiotowa stacja bazowa nie jest urządzeniem techniczne związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 ustawy). Celem budowy tej stacji nie jest bowiem zapewnienie możliwości użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem - budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na nim tejże stacji. Stacja ta stanowi odrębny od budynku obiekt budowlany, a zatem jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na który zasadnie powołały się w swoich postanowieniach organy, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (między innymi) wolnostojące maszty antenowe. Wyliczenie budowli dokonane w tym przepisie nie stanowi katalogu zamkniętego, a ma jedynie charakter przykładowy. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę, a nie z budynkiem na którym został umieszczona. Także wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu anten wraz z instalacją zasilająca w energię elektryczną i urządzeniem sterującym nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Inwestycje takie jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne kwalifikuje się jako budowę obiektu, która wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2242/17; wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 1793/13; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14 - publik. CBOSA). Zakwalifikowanie określonych robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. wyroki NSA: z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2451/16, z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3341/14, z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1424/15, z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1494/15, z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 848/16 - dostępne: CBOSA). Ewentualna zmiana parametrów obiektu powinna być zatem zakwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r. o sygn. akt II OSK 2145/10, LEX nr 112311). Dokonując w tym zakresie analizy wykonanych w niniejszej sprawie robót budowlanych, jako prawidłowe należało uznać zakwalifikowanie ich przez organ nadzoru budowlanego, jako rozbudowy istniejącej stacji bazowej. W konsekwencji powyższych ustaleń przyjmując, że doszło do rozbudowy stacji bazowej, wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego niewątpliwie inwestor nie posiadał, zasadnie zatem organ I instancji zastosował tryb legalizacji i w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane i zaskarżonym w sprawie postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów (zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowli z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Skoro roboty budowlane wykonane przez inwestora wymagały - jak już wyżej wskazano - uzyskania pozwolenia na budowę, to w tej sytuacji prowadzenie przez organy nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane i wydanie postanowienia, które umożliwia stronie legalizację samowoli budowlanej było prawidłowe. Wskazać przy tym należy, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Stąd nietrafne okazały się zarzuty kasacyjne naruszenia art. 48 ust. 2 i 3, art. 29 ust. 2 pkt 15. art. 29 ust. 3 i art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Z kolei dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikowania przedsięwzięć, jako mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia (por. wyroki NSA: z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 146/20, z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1105/18 i z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16 dostępne: CBOSA), co czyni prawidłowym stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie. W przypadku zaistnienia mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny o mocy określonej w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej: rozporządzenie, mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś w przypadku mocy pojedynczej anteny wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 8 cytowanego rozporządzenia, mówimy o przedsięwzięciu mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jeśli jednak mamy do czynienia z przedsięwzięciem, które obejmuje więcej niż jedną antenę, zachodzi konieczność zsumowania parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia treść § 3 ust. 2 pkt 3 wskazywanego wyżej rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiąga progi określone w ust. 1 § 3 powyższego rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2245/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji jako chybiony należało uznać również zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazujący na wadliwie przyjęcie przez Sąd I instancji dowolnych ustaleń organów w zakresie zakwalifikowania wykonanych robót jako rozbudowy oraz przedsięwzięcia zawsze lub potencjalnie znacząco wpływającego na środowisko. Jak wyżej wykazano przyjęte przez Sąd ustalenia były prawidłowe i nie miały cech dowolności. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 9