IV Ka 846/18

<p>Sygn. akt. IV Ka 846/18</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie tylko w części dotyczącej kosztów sądowych.</p> <p>Natomiast wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, a dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego są prawidłowe, gdyż stanowią wynik nie budzącej żadnych zastrzeżeń oceny zebranych w sprawie dowodów. Skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, aby rozumowanie Sądu meriti przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Przeciwne twierdzenia skarżącego mają charakter polemiczny i abstrahują od całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>Skarżący podnosząc, że w toku przedmiotowego postępowania karnego nie zostały ujawnione dostateczne dowody wskazujące na winę oskarżonego, nie dostrzega, iż przewód sądowy dostarczył wystarczających dowodów sprawstwa i winy oskarżonego, co do zarzucanego mu czynu.</p> <p>Do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, to jest do ustalenia, iż oskarżony, w okresie objętym zarzutem aktu oskarżenia, naraził swoją matkę <span class="anon-block">J. Z.</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w ten sposób, że będąc zobowiązanym do opieki nad pokrzywdzoną wprowadzał się w wielodniowe ciągi alkoholowe, w czasie których nie podejmował opieki nad matką, która pozostawała wówczas bez posiłków i leków, przebywając w okresie zimowym w nieogrzewanym pomieszczeniu, w pełni uprawniały Sąd meriti takie dowody, jak zeznania świadków: <span class="anon-block">R. N.</span>, <span class="anon-block">A. W.</span>, <span class="anon-block">B. K.</span>, <span class="anon-block">R. L.</span>, <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">I. K.</span>, karty czynności kuratorskich oraz opinie biegłych lekarzy sądowych.</p> <p>Ocena wartości tych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście z innymi dowodami, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym i jako taka w pełni korzysta z ochrony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Ilość i wymowa powyższych dowodów jest zresztą tak jednoznaczna, że nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Sąd Rejonowy słusznie uznał wskazane wyżej dowody za wiarygodne. Nie ma tu potrzeby powtarzania wszystkich argumentów Sądu I instancji, którymi umotywował on swoje stanowisko w tym względzie, gdyż byłoby to równoznaczne z cytowaniem obszernych fragmentów uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Dodać jedynie trzeba, że część z ww. świadków to kuratorzy i pracownicy pomocy społecznej, a więc osoby obce dla oskarżonego i wykonujące swoje obowiązki służbowe, którzy nie mieli żadnych powodów, by konfabulować i celowo obciążać oskarżonego, ryzykując własną odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań.</p> <p>Także z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków sąsiadów oskarżonego wynikało, iż oskarżony często nadużywał alkoholu, a jego matka nie miała zapewnionej wystarczającej opieki i była głodna.</p> <p>Jak już wyżej wspomniano, apelacja nie przedstawiła żadnych przekonywujących argumentów, które podważałyby prawidłowe ustalenia Sądu I instancji.</p> <p>Sąd Rejonowy słusznie nie uznał jako wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego, które pozostawały w sprzeczności z tym materiałem dowodowym, który mógł stanowić podstawę poczynienia ustaleń faktycznych. O wątpliwej wiarygodności wyjaśnień oskarżonego świadczyć może choćby to, że konsekwentnie, wbrew opinii sądowo – psychiatrycznej oraz zeznaniom świadków, negował on fakt swojego uzależnienia od alkoholu.</p> <p>Powoływanie się przez apelującego na zeznania świadka <span class="anon-block">J. B. (1)</span> jest o tyle chybione, że Sąd Rejonowy uznał zeznania tegoż świadka – dobrego kolegi oskarżonego, jako dowód niewiarygodny (w znacznej części). Apelacja nie przedstawiła natomiast żadnych kontrargumentów, mogących przekonać, iż Sąd meriti popełnił w tym zakresie jakiś błąd logiczny.</p> <p>Skarżący odwołuje się także do zeznań świadków <span class="anon-block">R. L.</span> i <span class="anon-block">A. W.</span>, czyniąc to jednak w sposób wybiórczy, przytaczając tylko te fragmenty zeznań powyższych świadków, które są korzystne dla oskarżonego, nie widząc natomiast tych fragmentów, które są dla oskarżonego jednoznacznie obciążające. Świadek <span class="anon-block">R. L.</span> zeznała przecież, że słyszała od innych sąsiadów, iż matka oskarżonego nie ma co jeść i nawet sama, osobiście, zanosiła jej zupę. Natomiast świadek <span class="anon-block">A. W.</span>, oprócz podawania okoliczności neutralnych lub korzystnych dla oskarżonego, wskazała też na kilka istotnych faktów, które obrona już przemilcza. Chodzi tu np. o ciągi alkoholowe oskarżonego oraz o sytuacje niedopilnowania przez oskarżonego matki, która wychodziła z domu ,,jak stała” i musiały przyprowadzać ją obce osoby.</p> <p>Podnieść też trzeba, iż Sąd Rejonowy dostrzegł, że oskarżony w okresach, kiedy nie nadużywał alkoholu, w sposób wystarczający sprawował opiekę nad swoją matką. Stąd też w zeznaniach niektórych świadków, czy też w części opisowej opinii biegłego <span class="anon-block">J. B. (2)</span> (powoływanej w apelacji) można znaleźć okoliczności korzystne dla oskarżonego. Nie może to jednak ekskulpować oskarżonego w zakresie tych jego zachowań (zaniechań), mających miejsce podczas ciągów alkoholowych, a które wyczerpały znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 2)">art. 160 § 2 k.k.</a> </p> <p>Stwierdzić zatem należy, iż Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie błędu w zakresie oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, jak również błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku.</p> <p>Sąd I instancji nie popełnił też błędu w zakresie wymierzonej oskarżonemu kary. Biorąc pod uwagę okoliczności całego zdarzenia, w tym stopień zawinienia oskarżonego, w pełni zgodzić należy się z Sądem meriti, iż wymierzona oskarżonemu w przedmiotowej sprawie kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania stanowi trafną reakcję karną, współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. Kara taka spełni w sposób właściwy cel zapobiegawczy oraz wychowawczy, jak również cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Nie można tu mówić o jakiejkolwiek rażącej surowości orzeczonej kary, która to została wymierzona z warunkowym zawieszeniem wykonania, bez orzekania kary grzywny oraz bez obciążania oskarżonego kosztami postępowania.</p> <p>Podnoszone w apelacji okoliczności, dotyczące sytuacji życiowej oskarżonego, czy też jego uprzedniej niekaralności, nie mogły wpłynąć na uznanie, iż popełniony przez niego czyn charakteryzował się nieznacznym stopniem zawinienia i społecznej szkodliwości, co dawałoby podstawy do rozważania warunkowego umorzenia postępowania karnego. Mając bowiem na uwadze prawidłowo poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, w tym okoliczności popełnionego przestępstwa, wielokrotność zachowań, sprzecznych z normami prawa, naruszenie podstawowego dobra prawnego, jakim w tym przypadku było życie i zdrowie drugiego człowieka, Sąd meriti w zaskarżonym wyrokiem słusznie uznał, iż zarówno stopień zawinienia oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, przekroczyły poziom nieznaczności, o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 k.k.</a> </p> <p>Reasumując, żaden z omówionych wyżej zarzutów i wniosków odwoławczych, podniesionych we wniesionej apelacji, nie zasługiwał na uwzględnienie. Trafne okazały się jedynie zastrzeżenia obrońcy oskarżonego, odnośnie zasądzonych na rzecz jego kancelarii kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Rzeczywiście, doszło tu do przeoczenia ze strony Sądu Rejonowego, który przy rozliczeniu kosztów zastępstwa adwokackiego, pominął jeden termin rozprawy, w którym uczestniczył obrońca z urzędu, co wpłynęło na zaniżenie zasądzonych kosztów. Dlatego też należało omyłkę tę skorygować przy rozpoznaniu niniejszej apelacji.</p> <p>Natomiast w zasadniczej części zaskarżony wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu, należało utrzymać w mocy.</p> <p>Wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 4 ust.1 i § 17 ust. 2 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. Dz.U. z 2019 roku poz. 18).</p> <p>Biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną oskarżonego, Sąd Okręgowy -na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) - zwolnił go w całości od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.</p> </div>