I SA/Ke 551/11

SENTENCJA Dnia 8 grudnia 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji zajęcia prawa majątkowego p o s t a n a w i a 1. zwolnić E.J.od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla E.J.radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. UZASADNIENIE Wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] znak[...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji zajęcia prawa majątkowego E.J.złożył sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W złożonym wniosku skarżący oświadcza, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1540zł miesięcznie. Skarżący nie wykazuje majątku. W uzasadnieniu wniosku wskazuje na onkologiczne problemy zdrowotne, przebyte operacji oraz leczenie, które wymaga środków finansowych. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Według treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 ustawy P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie radcy prawnego. Mając na względzie okoliczności przedstawione przez skarżącego przede wszystkim jego sytuację finansową i zdrowotną należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, w tym nie tylko sądowych opłat i wydatków, ale także kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Końcowo nadmienić należy, że skarżący rozpatrywany wniosek złożył zamiast na urzędowym formularzu PPF przeznaczonym dla osób fizycznych na formularzu PPPr przeznaczonym dla osób prawnych i innych jednostek nie posiadających osobowości prawnej oraz wypełnił i złożył formularz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 kwietnia 2010r. (poz. 418). Przy czym podkreślić należy, że powyższe formularze zostały wypełnione rzetelnie, a ich treść nie pozostawia wątpliwości, co do sytuacji majątkowej strony skarżącej. Tym samym odstąpiono od przesłania skarżącemu urzędowego formularza PPF i zobowiązania do jego wypełnienia i przedłożenia Sądowi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 244 § 1, art. 245 § 1 i § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1, § 3 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.