VII SA/Wa 1540/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Siwek, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi G Z na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G Z (dalej: skarżący) jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) nr [...] z [...] maja 2019 r., wydane w sprawie dotyczącej oddalenia zarzutów w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją nr [...] z [...] listopada 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) nakazał skarżącemu rozbiórkę: 1. budowli usytuowanych w północnej części działki: - zbiornika na materiały sypkie (silosu) posadowionego na trzech stopach metalowych o wym. 0,87 m x 3,00 m, 0,95 m x 3,20 m, 0,99 m x 3,16 m, - betoniarki 4001 posadowionej na dwóch stopach metalowych o wym. 1,13 m x 2,70 m, (wszystkie ww. stopy posadowione są bezpośrednio na gruncie) 2. budowli usytuowanych w środkowej części działki: - zbiornika na materiały sypkie (silosu) posadowionego na dwóch stopach metalowych o wym. 0,73 m x 3,00 m, - pojemnika na kruszywo posadowionego na czterech stopach metalowych o wym. 1,16 m x 3,22 m, 1,13 m x 3,18 m, 1,16 m x 2,22 m, 1,13 m x 5,25 m, - betoniarki BMK 500C posadowionej na dwóch stopach metalowych o wym. 1,05 m x 3,97 m, (wszystkie ww. stopy posadowione są bezpośrednio na gruncie) 3. budowli usytuowanych w części południowej ww. działki zrealizowanych w 2012 r.: - zbiornika na materiały sypkie (silosu) posadowionego na stopach metalowych o wym. 0,40 m x 0,40 m, - zbiornika na materiały sypkie (silosu) posadowionego na stopach metalowych o wym. 0,40 m x 0,40 m, - mobilnej stacji mieszania (betoniarki) posadowionej na stopach metalowych o wym. 0,33 m x 0,36 m, - pojemnika na kruszywo posadowionego na stopach metalowych o wym. 0,35 m x 0,28 m, - metalowego kontenera z urządzeniami sterującymi posadowionego na czterech trelinkach, (wszystkie ww. stopy posadowione są na placu betonowym), usytuowanych na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] gm. [...] . Decyzja ta została utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...]stycznia 2014 r. Wyrokiem z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 578/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G Z na decyzję [...] WINB z [...] stycznia 2014 r. Wyrokiem z 27 września 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od ww. wyroku sądu administracyjnego. Wobec niewykonania przez skarżącego obowiązku określonego decyzją z [...] listopada 2013 r. PINB 16 października 2017 r. wystawił upomnienie wzywające do jego wykonania, które zostało doręczone skarżącemu [...] października 2017 r. Następnie PINB [...] września 2018 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], który doręczono skarżącemu [...] września 2018 r. Pismem z 27 września 2018 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Postanowieniem nr [...] z [...] października 2018 r. PINB oddalił zarzuty skarżącego. Postanowieniem nr [...]z [...] grudnia 2018 r.. [...]WINB uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu wskazując, że nie rozpatrzył wszystkich zarzutów złożonych w sprawie, tj. zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2019 r., wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz.1314 ze zm., dalej: u.p.e.a.), PINB ponownie oddalił zarzuty skarżącego. W wyniku złożenia zażalenia przez skarżącego [...]WINB wydał opisane na wstępie postanowienie nr [...]z [...] maja 2019 r., utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że skarżący w zarzutach wskazał na niewłaściwe wystawienie tytułu wykonawczego poprzez wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej, tj. nieaktualny publikator ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej aktu normatywnego w części B tytułu wykonawczego, niewskazanie wysokości grzywny w części C pkt. 10 tytułu wykonawczego, brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz pominięcie pełnomocnika w doręczaniu korespondencji w ramach postępowania egzekucyjnego. Organ wyjaśnił, że skuteczne wniesienie zarzutów przez zobowiązanego wszczyna postępowanie w sprawie ich rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ich zasadności. Zakres przedmiotowego postępowania zależy przede wszystkim od zakresu zarzutów, bowiem to na wnoszącym zarzut każdorazowo spoczywa obowiązek wskazania, która z okoliczności określonych w art. 33 § 1 u.p.e.a. stanowi podstawę środka prawnego. Zarzut wniesiony w oparciu o ten przepis powinien spełniać wymogi formalne wynikające z treści art. 63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zarzut podnoszony przez skarżącego w trybie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. dotyczący braku uprzedniego doręczenia upomnienia nie zasługuje, w ocenie [...]WINB, na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że organ powiatowy [...] października 2017 r. wystawił upomnienie, które zostało doręczone skarżącemu 30 października 2017 r. Organ wskazał nadto, że czynność upomnienia, zgodnie z dyspozycją art. 15 § 1 u.p.e.a., następuje po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, co zostało uczynione w przedmiotowej sprawie. W tytule wykonawczym nr [...] wystawionym w niniejszej sprawie w części C nr [...] PINB wskazał prawidłową datę doręczenia zobowiązanemu upomnienia, tj. 30 października 2017 r. (wynikającą ze zwrotnego potwierdzenia odbioru), a nie datę 13 września 2018 r. (czyli datę wystawienia tytułu wykonawczego), na którą wskazano w zażaleniu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych [...] WINB wskazał, że PINB prawidłowo skierował upomnienie bezpośrednio do zobowiązanego, albowiem wezwanie do wykonania obowiązku poprzedzające wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest czynnością wynikającą z relacji wierzyciel – zobowiązany, a nie czynnością organu egzekucyjnego skierowaną do strony postępowania egzekucyjnego. Wezwanie to winno być adresowane bezpośrednio do zobowiązanego, a nie do pełnomocnika. Stanowisko skarżącego jest zatem niezasadne. Mógł on zgłosić do udziału pełnomocnika dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego w sprawie, tj. po doręczeniu tytułu wykonawczego wystawionego przez organ egzekucyjny. W ocenie [...] WINB pozostałe zarzuty również były niezasadne. Zawarcie w tytule wykonawczym nieaktualnego publikatora ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazanie podstawy prawnej aktu normatywnego w części B tytułu wykonawczego ustawy Prawo budowlane nie stanowi o nieprawidłowym jego wystawieniu. Słusznie zatem PINB uznał, że powyższe nie wpływa na ważność i prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego. Organ podkreślił przy tym, że art. 27 ust. 1 u.p.e.a. wskazuje elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy, zaś wystawiony w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy [...] (stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnych) nr [...]zawiera wymagane ww. przepisem elementy i został wystawiony w oparciu o aktualny wzór określony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 850). Stanowisko zobowiązanego w tym zakresie organ uznał zatem za niezasadne. Następnie organ wskazał, że w części C tytułu wykonawczego [...]wskazuje się, jakie środki egzekucyjne będą stosowane. Zastosowanie środka egzekucyjnego (a nie zabezpieczającego) wobec obowiązków o charakterze niepieniężnym spośród przewidzianych przez ustawodawcę w dziale III ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji następuje w drodze uprzednio wydanego postanowienia, wskazującego rodzaj środka z jednoczesnym uwzględnieniem zasad ogólnych określonych w ustawie. Wydanie tytułu wykonawczego i wskazanie w nim w rubryce C10 środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia nie stanowi o jego zastosowaniu i w tym zakresie brak jest podstaw do wskazywania jej wysokości. Organ egzekucyjny, stosując środek egzekucyjny przewidziany przepisami, wydaje postanowienie, na które zobowiązanemu przysługuje zażalenie, jak również zarzuty. Zgodnie z art. 1a pkt 12b u.p.e.a. przez środek egzekucyjny obowiązku o charakterze niepieniężnym rozumie się: - grzywnę w celu przymuszenia, - wykonanie zastępcze, - odebranie rzeczy ruchomej, - odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń. - przymus bezpośredni. Organ egzekucyjny po wystawieniu tytułu wykonawczego w przedmiotowej sprawie nie wydał postanowienia o zastosowaniu któregokolwiek środka egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego. Ponadto w ocenie [...] WINB niezakończenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazowej pozostaje bez wpływu na postępowanie egzekucyjne prowadzone w omawianej sprawie i nie wyczerpuje żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. Organ podkreślił przy tym, że decyzja PINB z [...] listopada 2013 r. jest ostateczna i podlega wykonaniu w całości. Z akt sprawy wynika natomiast, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec powyższego organ powiatowy prawidłowo podjął czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku. Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Dopóki w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja PINB w [...] z [...] listopada 2013 r., dopóty organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania, bowiem decyzji ostatecznej służy domniemanie legalności. Natomiast adresat decyzji, który odmawia jej wykonywania, czyni to na własne ryzyko, bowiem do czasu, kiedy decyzja nie zostanie wycofana z obrotu prawnego, może być egzekwowana w trybie egzekucji administracyjnej przy użyciu dostępnych środków. Wobec niewykonania obowiązku organ powiatowy był zobowiązany do wszczęcia i prowadzenia postępowania celem wyegzekwowania od skarżącego obowiązku nią nałożonego. Odnosząc się do zarzutu zawartego w zażaleniu, że J G (Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ) powinien obligatoryjnie zostać wyłączony jako pracownik w trybie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. [...] WINB wskazał, że J G pełni funkcję piastuna organu. Wobec powyższego brak jest podstaw do zastosowania wobec niego art. 24 k.p.a. Przepis ten ma jedynie zastosowanie do pracowników organu administracji publicznej, nie ma natomiast zastosowana do osoby piastującej funkcję organu, co wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych. Organ stwierdził, że w zażaleniu nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania stanowiska organu powiatowego odnośnie uznania zarzutów za bezzasadne. Wobec powyższego [...] WINB nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Argumenty przedstawione przez skarżącego nie wnosiły do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogły, w ocenie [...]WINB, skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Podsumowując [...]WINB wskazał, że organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniósł G Z, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: - art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., - zasad postępowania wynikających z art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., - art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera wskazania przyczyn, z powodu których dowodom i wnioskom skarżącego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co stanowi rażące naruszenie prawa strony do odwołania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że J G wydał tytuł wykonawczy z [...] września 2018 r. oraz postanowienie z [...] stycznia 2019 r., choć powinien być wyłączony z dalszego postępowania. Ponadto organ pominął pełnomocnika, który miał umocowanie do reprezentowania skarżącego także w postępowaniu egzekucyjnym. Błędy w tytule wykonawczym utrudniały skarżącemu ocenę obowiązków w nim określonych. Ponadto zaskarżone postanowienie w znacznej części stanowi przytoczenie treści oraz sygnatur wyroków sądów administracyjnych, zaś brak jest wstępnego badania zawartości żądania i własnej oceny prawnej wszystkich zarzutów skarżącego. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 34 § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Katalog zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym określony jest w art. 33 § 1 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie skarżący zgłosił następujące zarzuty: - niewłaściwe wystawienie tytułu wykonawczego poprzez wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej, tj. nieaktualny publikator ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej aktu normatywnego w części B tytułu wykonawczego, niewskazanie wysokości grzywny w części C pkt. 10 tytułu wykonawczego (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), - brak uprzedniego doręczenia upomnienia i pominięcie pełnomocnika w doręczaniu korespondencji w ramach postępowania egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). W ocenie Sądu organ słusznie uznał powyższe zarzuty za niezasadne. Tytuł wykonawczy nr [...] z [...] września 2018 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 27 § 1 u.p.e.a., a w szczególności wskazuje, jaki obowiązek podlega egzekucji poprzez podanie daty i numeru decyzji oraz nazwy organu, który ją wydał, a także treści obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że nie jest konieczne wskazywanie przepisów prawa materialnego, na podstawie których została wydana decyzja nakładająca obowiązek (por. np. wyrok NSA OZ w Katowicach z 7 listopada 2000 r., I SA/Ka 1187/99oraz teza 1 wyroku NSA z 27 lutego 2007 r., II FSK 304/06). [...]WINB słusznie wskazał, że podanie nieaktualnego publikatora ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozostaje bez wpływu na prawidłowość tytułu wykonawczego. Określenie "z późn zm." wskazuje, że należy brać pod uwagę zmiany, jakie nastąpiły w tym akcie prawnym od daty wydania publikatora do daty wydania tytułu wykonawczego, zaś numer porządkowy artykułu, na podstawie którego wydano tytuł wykonawczy, nie uległ zmianie. Ponadto wskazać należy, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 850) zarówno na czas wydania tytułu wykonawczego, jak i obecnie, w treści wzoru tytułu wykonawczego [...] wskazuje: "Podstawa prawna: art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, z późn. zm.), zwanej dalej «ustawą»", zaś art. 26 § 1 u.p.e.a. zobowiązuje organ egzekucyjny do korzystania z ustalonego wzoru. Odnosząc się do zarzutu niewskazania wysokości grzywny w celu przymuszenia wskazać należy, że w tytule wykonawczym w pkt. C.10 znajduje się wniosek o zastosowanie tego środka egzekucyjnego. Grzywnę nakłada się osobnym postanowieniem (art. 122 u.p.e.a.) i to w nim określa się wysokość grzywny. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez brak uprzedniego doręczenia upomnienia i pominięcie pełnomocnika w doręczaniu korespondencji. W tym kontekście wskazać należy, że upomnienie musi być przesłane zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi, ponieważ informacja o możliwości dobrowolnego wykonania obowiązku przez zobowiązanego (czynności wymagającej osobistego działania zobowiązanego), jak również umiejscowienie czynności upomnienia w stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji wykluczają działanie zobowiązanego za pośrednictwem pełnomocnika (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3197/14). Wbrew treści skargi, organ nie dokonał błędnego przyjęcia, że skarżący nie miał pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, a celowo skierował upomnienie do skarżącego, zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie. Upomnienie zostało skarżącemu doręczone 30 października 2017 r. Zarzut ten należy zatem również uznać za niezasadny. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. I tak, zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. związany z faktem, iż JG, będący Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...], nie został wyłączony z dalszego prowadzenia sprawy skarżącego po wydaniu tytułu wykonawczego nr [...], nie jest zasadny. Art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nakazuje wyłączenie od prowadzenia sprawy pracownika organu administracji publicznej. Osoba będąca piastunem funkcji organu nie jest pracownikiem organu. W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1186/12, w którym stwierdził, iż "Nie można uznać, by zwrot «pracownik organu» w znaczeniu, o jakim mowa w art. 24 k.p.a., obejmował także osobę będącą personalną obsadą organu. Piastun organu nie działa w sprawie jako pracownik organu, lecz wykonuje kompetencje przypisane organowi, których realizacja oparta jest na obowiązku, a nie uprawnieniu (z wyjątkiem, gdy przepis prawa podjęcie określonego działania pozostawia uznaniu organu administracji publicznej). Kompetencje przypisane przez ustawodawcę konkretnemu organowi nie mogą być bez wyraźnej podstawy prawnej przeniesione na inny organ. Osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej – co do zasady – nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu". Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ani do odstępstwa od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw (art. 8 § 2 k.p.a.). Biorąc pod uwagę powyższe wywody, Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia zasad postępowania wynikających z art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy zebrały kompletny materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny. Wreszcie, Sąd stoi na stanowisku, iż nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. Zaskarżone postanowienie [...]WINB zawiera prawidłowo skonstruowane uzasadnienie faktyczne (wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej) oraz prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący zarzuca, że postanowienie zawiera w znacznej części przytoczenie treści oraz sygnatur wyroków. Nie jest to jednak wada postanowienia, a wręcz takie jego skonstruowanie działa na korzyść strony, bowiem zwalnia ją od poświęcenia czasu na samodzielne poszukiwanie wskazanych rozstrzygnięć i odpowiednich ich fragmentów, przez co postanowienie jest łatwiejsze w odbiorze. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji.[pic]