II OSK 1685/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadmiinistracyjnej skargi kasacyjnej E. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 452/09 o odrzuceniu skargi E. W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 815/08 postanawia: oddalić skargę kasacyjną . UZASADNIENIE Radca prawny G. W. działając jako pełnomocnik E. W. , jednym pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r., złożył dwie skargi: 1) na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. sygn. VII SA/WA 815/08, uchylającym decyzje: GINB z dnia 3 kwietnia 2008 r. oraz Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 lutego 2008 r., 2) o wymierzenie grzywny Wojewodzie Wielkopolskiemu (wskazując art. 154 § 1 i art. 200 p.p.s.a.) - powołując naruszenia prawa: art. 35 § 1, art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. Do pisma załączył m. in. kserokopię przelewu 200 zł tytułem wpisu od skargi z dnia 28 kwietnia 2009 r. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego po wyroku WSA w Warszawie. Postanowieniem z dnia 1 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 221 w zw. z art. 220 § 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Zdaniem Sądu wobec tego, że każda ze skarg podlegała odrębnemu wpisowi stałemu i wniesione zostały przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, na pełnomocniku spoczywał obowiązek opłacenia bez wezwania każdej ze skarg w wysokości odpowiednio określonej. Wyraźne wskazanie w przelewie z dnia 28 kwietnia 2009 r. "Tytuł: wpis od skargi z dnia 28.04.2009 r. na bezczynność Wojewody Wlkp. po wyroku WSA w Warszawie Skarżący E. W. " , załączonym przez profesjonalistę radcę prawnego G. W. do pisma z dnia 28 kwietnia 2009 r., nakazywały wpis ten potraktować jako wpis od skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Niewypełnienie tego obowiązku obliguje Sąd do odrzucenia nieopłaconej skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a., stosownie do treści art. 221 p.p.s.a. Od powyższego postanowienia E. W. wniosła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano art. 174 pkt 2 w związku z art. 57 § 3, art. 58 § 3 i art. 221 p.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że "Radca prawny G. W. i wniósł jednym pismem - datowanym 28 kwietnia 2009 r. — w istocie dwie skargi (...)" i że pełnomocnik wnosząc odrębne 2 skargi (choć jednym pismem), winien był uiścić 2 wpisy stałe (...)". Zdaniem skarżącej ocena WSA w Poznaniu, że pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. zostały w istocie wniesione dwie skargi, a co za tym idzie winny były być uiszczone dwa wpisy stałe - była oceną błędną. To prawda, że pełnomocnik E. W. w postępowaniu administracyjnym zapowiedział wniesienie dwóch skarg, ale ostatecznie strona skarżąca zdecydowała się tylko na wniesienie jednej skargi z żądaniem wymierzenia Wojewodzie Wielkopolskiemu grzywny. Za takim wyborem przemawiają następujące argumenty: 1. Przed wniesieniem skargi na bezczynność strona skarżąca była zobowiązana do wniesienia zażalenia na bezczynność. Takiego zażalenia strona skarżąca nie wniosła. 2. W skardze z dnia 28 kwietnia 2009 r. strona skarżąca nie przywołała ani razu przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 p.p.s.a., choć zostały one przywołane w postępowaniu administracyjnym. . 3. Strona skarżąca uiściła wpis 200 zł tj. jak od skarg niewymienionych w ust 1-5 rozporządzenia. Wskazany na przelewie tytuł "bezczynność (organu) Wojewody Wlkp. po wyroku" został zaczerpnięty dosłownie z brzmienia przepisu dotyczącego wymierzenia grzywny tj. art. 154 § 1 p.p.s.a. 4. Strona skarżąca wyraźnie wskazała na podstawie jakiego przepisu prawa wnosi skargę (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Na pierwszym miejscu (w pierwszym punkcie) skarżąca zażądała wymierzenia organowi grzywny. Natomiast żądanie (zawarte w punkcie 2) wydania orzeczenia o istnieniu obowiązku wydania decyzji załatwiającej sprawę ma swoje źródło w przepisie art. 154 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. - w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W piśmiennictwie prawniczym powstałym na tle powyższego przepisu został wyrażony pogląd, że strona w powyższym przypadku obok żądania wymierzenia grzywny może również skorzystać z możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu, która w takiej sytuacji ma doprowadzić do określenia czy organ jest zobowiązany do wydania aktu administracyjnego, skarga zaś o ukaranie zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006 s. 327-328, oraz podobnie J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 s. 333. ). Mając powyższe na uwadze oraz treść wniesionej przez E. W. skargi należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu miał wszelkie podstawy do uznania, że zamiarem skarżącej było zarówno żądanie wymierzenia grzywny organowi jak i stwierdzenie jego bezczynności. Skarga bowiem została wyraźnie zatytułowana jako dotycząca bezczynności Wojewody Wielkopolskiego po wyroku WSA w Warszawie a w żądaniach tej skargi wniesiono w pkt 1 o wymierzenie grzywny Wojewodzie Wielkopolskiemu a w pkt 2 o wydanie orzeczenia o istnieniu obowiązku wydania decyzji załatwiającej sprawę żądania strony stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego o pozwoleniu na budowę. Za nieprzekonujące należy w takiej sytuacji uznać zawarte w skardze kasacyjnej argumenty jakoby zamiarem skarżącej było wniesienie tylko jednej skargi z żądaniem wymierzenia organowi grzywny. Nie ma przy tym znaczenia podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że w skardze z dnia 28 kwietnia 2009 r. strona skarżąca nie przywołała ani razu przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 p.p.s.a., gdyż jak wynika z powyższych wywodów wystarczającą podstawą do złożenia skargi na bezczynność organu po wydaniu wyroku jest art. 154 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do argumentu, że wskazany na przelewie tytuł "bezczynność Wojewody Wlkp. po wyroku" został zaczerpnięty dosłownie z brzmienia przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a, należy wskazać, że przepis ten wyraźnie wskazuje, iż można wnieść skargę żądając wymierzenia organowi grzywny. Nie można również pominąć okoliczności, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł profesjonalny pełnomocnik – radca prawny a skarżąca w każdej chwili mogła przy dokonywaniu czynności procesowych korzystać z jego pomocy, co wynika z treści pełnomocnictwa. Jednocześnie do skargi załączono kserokopię przelewu 200 zł, w którym wyraźnie wskazano w tytule: wpis od skargi na bezczynność Wojewody Wlkp. po wyroku WSA w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu miał więc uzasadnione podstawy aby sądzić, że zamiarem skarżącej było opłacenie skargi na bezczynność organu. W takiej sytuacji skarga o wymierzenie organowi grzywny wniesiona przez radcę prawnego podlegała odrzuceniu jako nieopłacona na podstawie art. 221 p.p.s.a. – tak jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym postanowieniu z dnia 1 września 2009 r. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.