II OSK 668/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1674/14 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. II SA/Wa 1674/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wymieniony został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. [...] za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k., polegającego na kierowaniu w dniu 10 lutego 2014 r. w ruchu lądowym w S. przy ul. [...] samochodem marki VW Golf w stanie nietrzeźwym przy zawartości 0,44 mg/l alkoholu w wydychany powietrzu. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania A. K. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał zaskarżaną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ powołał się na okoliczność wydania wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa z art. 178a §1 k.k., jak również na ustalenie, że przestępstwo z art.178 a §1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, niezależnie czy miało to postać zamiaru bezpośredniego, czy też ewentualnego. W myśl przepisów, pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w tym m. in. skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, a zatem skarżącemu należało cofnąć udzielone pozwolenie (art/ 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Oddalając skargę A. K. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Oznacza to, że wystąpienie przesłanki wymienionej w tym przepisie obliguje organ Policji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Nie ma przy tym potrzeby badania związku przyczynowego pomiędzy prawomocnym skazaniem za przestępstwo umyślne a stanowieniem przez posiadacza broni zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. [...] A. K. został skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. polegającego na kierowaniu w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym, znajdując się w stanie nietrzeźwości, na karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata. Powyższy występek ma charakter umyślny, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. Prawomocny wyrok sądu karnego skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub ją posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń, wobec czego twierdzenie, że w niniejszej sprawie brak było dokonania oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym pod kątem ustalenia, czy popełniony przez skarżącego czyn miał rzeczywiście charakter czynu umyślnego, czy też skarżący popełnił swój czyn przez lekkomyślność, nie znajduje uzasadnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. K., zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), przez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji sprowadzające się do uznania, iż przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. każdorazowo wypełnia znamiona przestępstwa umyślnego, za popełnienie którego cofa się pozwolenie na broń, gdy tymczasem właściwe ich zastosowanie winno skutkować uznaniem, iż okoliczności sprawy popełnienia czynu mogą wskazywać na popełnienie czynu w formie winy nieumyślnej, - naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), przez niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. sprowadzające się do niezebrania i nierozpatrzenia sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, gdy tymczasem prawidłowe zastosowanie powyższych przepisów winno prowadzić do dopuszczenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy o wykroczenie z art. 178a § 1 k.k., który to mógł prowadzić do uznania, iż w przedmiotowym przypadku doszło do popełnienia przestępstwa w formie winy nieumyślnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że sam fakt prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości nie stanowi dowodu umyślności działania. Przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. może przybrać postać nieumyślności np. w przypadku, gdy sprawca nie ma świadomości że spożywał alkohol, podany jemu w formie rozcieńczonej i w ilości, która nie powoduje jeszcze widocznych zaburzeń w zachowaniu sprawcy. W badanej sprawie sprawca miał wprawdzie świadomość, że spożywał dzień wcześniej alkohol, ale zakładał, że ze względu na ilość spożytego alkoholu i upływ czasu w chwili gdy prowadził pojazd, nie będzie już pod wpływem jego działania. Tak więc w tym przypadku wina sprawcy mogła przyjąć formę nieumyślności, w postaci lekkomyślności. Z uwagi na powyższe, założenie przez Sąd umyślności popełnienia przez skarżącego czynu bez zbadania całokształtu okoliczności sprawy, które skutkowały przyjęciem, iż wypełnia on przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, uznać należy za zbyt daleko idące. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wynikające z wyroku sądu karnego ustalenie, zgodnie z którym skarżący popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. ma charakter wiążący, wobec czego nie było podstaw do prowadzenia w kontrolowanej sprawie postępowania dowodowego w przedmiocie określenia, czy wskazany występek skarżący popełnił nieumyślnie (przez lekkomyślność). Wnoszący skargę kasacyjną, formułując zarzut naruszenia prawa materialnego, zdaje się nie dostrzegać, że strona podmiotowa przestępstwa, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k., zasadza się wyłącznie na umyślności działania, które może zostać podjęte przez sprawcę w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. W związku z tym, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. [...] został prawomocnie skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k., polegającego na kierowaniu w dniu [...] lutego 2014 r. w ruchu lądowym w S. samochodem osobowym w stanie nietrzeźwym, niewątpliwym pozostaje, że znamiona strony podmiotowej musiały wskazywać na działanie skarżącego w formie zawinionej (przypisana została mu przez sąd karny wina umyślna). Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że stanowisko skargi kasacyjnej, z jednej strony, nie negujące skazania skarżącego za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., z drugiej zaś równolegle podnoszące wątpliwość dotyczącą tego, że skarżący mógł nie mieć świadomości, że spożywał alkohol w ilości prowadzącej do zaburzeń w zachowaniu, pozostają oczywiście nielogiczne, albowiem oparte są na oczywistym pominięciu treści oraz znaczenia przywołanego wyżej wyroku sądu karnego. Ten elementarny dla kwalifikacji prawnej zachowania skarżącego czynnik, uwidaczniający się w charakterze przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. oraz związanie sądu administracyjnego ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego (art. 11 p.p.s.a.) czynią nie tylko niepotrzebnym, ile w ogóle niedopuszczalnym prowadzenie postępowania dowodowego mającego za przedmiot określenie formy woli popełnienia przez skarżącego przestępstwa polegającego na kierowaniu w ruchu lądowym samochodem osobowym w stanie nietrzeźwym. Z tego powodu zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), wynikający z nieocenienia materiału dowodowego pod kątem tego, czy w kontrolowanym przypadku w rzeczywistości doszło do popełnienia przez skarżącego przestępstwa w formie winy nieumyślnej, należało odrzucić jako oczywiście nieuprawniony. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.