I OZ 1040/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 711/08 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 711/08 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek A. K. o przyznanie jej prawa pomocy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, iż pismem z dnia 22 lipca 2009 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, pouczając ją jednocześnie, iż formularz ten należy wypełnić i przesłać do Sądu w terminie 7 dni od daty jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 3 sierpnia 2009 r. skarżąca złożyła niewypełniony i niepodpisany formularz wniosku "PPF". Od powyższego zarządzenia A. K. wniosła w dniu 7 września 2009 r. sprzeciw. Złożony w terminie sprzeciw wywołał skutek określony art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej ustawa P.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 16 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd podał, iż w sprawie niniejszej skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jednak go nie wypełniła i nie podpisała, zaś z treści sprzeciwu wnioskować należy, iż w rzeczywistości nie chce ona przyznania prawa pomocy. Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła A. K., podnosząc szereg zarzutów dotyczących skargi. Nadto skarżąca podniosła, iż nie jest w stanie "robić żadnych opłat, bo dzięki Sądowi znalazła się w sytuacji zadłużenia wobec pożyczkodawców". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl art. 257 P.p.s.a., wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powołanych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznaje jedynie wnioski o przyznanie prawa pomocy złożone na stosownym druku. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują żadnych wyjątków od tej reguły. Z tego względu postanowienie z dnia 16 września 2009 r. uznać należy za prawidłowe, bez względu na przyczynę niezłożenia wniosku w stosownej formie. Oceny zgodności z prawem powyższego postanowienia nie mogą zmieniać zarzuty sformułowane w zażaleniu. Podniesione w uzasadnieniu zażalenia argumenty mają bowiem bardzo ogólny charakter i odnoszą się do działania Sądu I instancji w zakresie, jaki nie był w ogóle przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Nie dotyczą więc one bezpośrednio zaskarżonego postanowienia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.