I OSK 959/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 597/07 w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia [...]., sygnatura akt [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w S. w przedmiocie zażądania opłaty od wydania odpisu opinii postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę J. B. na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w S. w przedmiocie zażądania opłaty od wydania odpisu opinii. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga J. B. dotyczy postanowienia z dnia [...]. w sprawie o sygn. akt [...]. W ocenie Sądu, żądane przez skarżącego czynności nie mogły być uznane za czynności z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trudno przyjąć, jak wyjaśniał Sąd, aby udostępnienie akt sprawy sądowej było tożsame z udostępnieniem informacji publicznej. Wnioskowane dokumenty (opinie) znajdowały się w aktach sprawy karnej skarżącego i dotyczyły jego osoby. Wydawanie zaś dokumentów stronie postępowania z akt sprawy sądowej nie można uznać za informację publiczną. Dodatkowo, w ocenie sądu wojewódzkiego, za tym że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej przemawia fakt, iż omawiany wniosek nie został skierowany do Prezesa Sądu Rejonowego w S., jako organu odpowiedzialnego i zarazem zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej lecz wprost do sądu prowadzącego postępowanie karne. Zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w B. nie zostało wydane w trybie administracyjnym, zaś przedmiotem sprawy - wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - nie jest odmowa udostępnienia informacji publicznej. Sprawa zakończona zaskarżonym postanowieniem toczyła się w sądowym postępowaniu wykonawczym według przepisów kodeksu karnego wykonawczego. Taka zaś kwalifikacja przedmiotu skargi, zdaniem Sądu I instancji, przesądza o jej niedopuszczalności. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwalają bowiem sądowi administracyjnemu orzekać w sprawach należących do właściwości innych sądów. Sądy administracyjne nie są uprawnione do kontroli działań sądu powszechnego, albowiem z mocy Konstytucji RP i wskazanej wyżej ustawy sprawują jedynie kontrolę działalności administracji publicznej. Stąd orzeczenia wydawane przez właściwe sądy powszechne (tu sąd okręgowy) podlegają zaskarżeniu na zasadach i w trybie przewidzianym stosowną procedurą, w tym konkretnym przypadku - przepisów kodeksu karnego wykonawczego. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł skarżący, który na podstawie art. 173 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżył w całości uzasadnienie kwestionowanego postanowienia. Wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonego uzasadnienia i sporządzenie uzasadnienia reformacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna odpowiadać dwojakiego rodzaju wymaganiom. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a po drugie skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne - materialne właściwe tylko dla niej. Do tych drugich zaliczyć trzeba zamieszczenie w złożonej skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia. Pozbawienie tego wymogu skargi kasacyjnej obarcza skargę kasacyjną nieusuwalnym brakiem formalnym i powoduje tym samym konieczność jej odrzucenia. Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę, poza kwestią nieważności postępowania, tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego o uchylenie lub zmianę kwestionowanego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia. Braki nieusuwalne uniemożliwiają natomiast rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej. Podnieść w tym miejscu należy, że nie ma w procedurze sądowoadministracyjnej przepisu, który umożliwiałby zaskarżenie wyłącznie uzasadnienia orzeczenia lub jego części. Treść art. 176 P.p.s.a. stanowi jedynie o możliwości uchylenia lub zmiany orzeczenia, a nie samego uzasadnienia. Tak więc skarżący mógł uzyskać zmianę uzasadnienia jedynie w przypadku zaskarżenia całego rozstrzygnięcia. Wobec zaprezentowanej argumentacji nie można było przyjąć tezy o możliwości zaskarżenia na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego samego uzasadnienia. Brak zatem wniosku po stronie skarżącego w złożonej skardze kasacyjnej o uchylenie lub zmianę orzeczenia (art. 176 in fine P.p.s.a.), wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), uniemożliwił merytoryczne rozpoznanie skargi. Pozbawienie skargi kasacyjnej jednego z jej podstawowych elementów powoduje niedopuszczalność skargi i w konsekwencji jej odrzucenie na podstawie art. 180 P.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.