I C 789/23

<p>Sygn. akt I C 789/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 2 kwietnia 2024 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:<br/>Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk<br/>Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2024 r. w <span class="anon-block">G.</span> sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> przeciwko <span class="anon-block">S. G.</span> i <span class="anon-block">G. G.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo w całości, w tym co do żądań ewentualnych;</p> <p>I.  zasądza od powoda <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> solidarnie na rzecz pozwanych <span class="anon-block">S. G.</span> i <span class="anon-block">G. G.</span> kwotę 5.434 zł (pięć tysięcy czterysta trzydzieści cztery złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt I C 789/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Stan faktyczny</strong> </p> <p>Umowa kredytowa stron (z dnia 11 października 2005 r.) została uznana przesłankowo za bezwzględnie nieważną prawomocnym orzeczeniem sądowym w sprawie o zapłatę.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">D.</span> ód: orzeczenie, k. 27-53</em> </p> <p> <em> <!-- --> umowa kredytowa, k. 23-25</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Ocena dowod ów</strong> </p> <p>Stan faktyczny niezbędny do poprawnego wyrokowania jest bezsporny. Dalej idące wnioski dowodowe strony powodowej pozostają bez wpływu na treść wyroku, skoro – jak będzie to wyjaśnione dalej – nie zachodzi żadna zasada odpowiedzialności pozwanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Kwalifikacja prawna</strong> </p> <p>Roszczenia banku przeciwko kredytobiorcom o jakiekolwiek świadczenie pieniężne przekraczające wysokość udzielonego kapitału (z odsetkami za opóźnienie) w związku ze stwierdzeniem z udzieleniem (udostępnieniem) konsumentom kapitału kredytowego – niezależnie od sposobu sformułowania tego roszczenia (waloryzacja, wynagrodzenie za korzystanie z kapitału itp.) są chybione co do zasady.</p> <p>Wynika to wprost z treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 czerwca 2023 roku w sprawie (C-520/21) oraz postanowienia z dnia 12 stycznia 2024 r. (C-488/23). Zdaniem Sądu orzekającego w tym kontekście orzeczniczym pojęcie „rekompensaty” należy interpretować <strong> <!-- -->szeroko</strong>, jako jakąkolwiek korzyść (kwotę) przekraczającą nominalny kapitał. <span class="anon-block"> (...)</span> należy odnosić do wszelkich rodzajów uregulowanych w prawie krajowym typów roszczeń pieniężnych (lub innych mechanizmów prawnych o równoważnym skutku, np. waloryzacja sądowa) zwiększających ich nominalną wysokość (wartość), bo tylko w takiej sytuacji wspomniane orzeczenia <span class="anon-block"> (...)</span> mogą być uznane za efektywne i skuteczne. <span class="anon-block"> (...)</span> wyraża więc pewną ogólną zasadę, a nie kazuistycznie traktowaną wykładnię pojedynczego przepisu prawa krajowego. Dwa wspomniane wyżej orzeczenia <span class="anon-block"> (...)</span> nie pozostawiają już co do tego żadnych wątpliwości i twierdzenie powoda, że pierwszy z wymienionych wyroków miałby oznaczać, że <span class="anon-block"> (...)</span> nie neguje skuteczności roszczeń banków opartych na „waloryzacji” lub „urealnieniu” (zaktualizowaniu) wartości udzielonego kapitału legły w gruzach z wydaniem orzeczenia <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 12 stycznia 2024 r. (wydanego już po wniesieniu pozwu w niniejszej sprawie).</p> <p>Reasumując, powyższe orzecznictwo <span class="anon-block"> (...)</span> <strong> <!-- -->wprost zamyka bankom drogę do dochodzenia tego typu roszczeń jako sformułowane w rozpoznawanym pozwie. </strong> </p> <p>Odmienne poglądy prawne powoda na ten temat należy uznać za chybione i błędne – z przyczyn przedstawionych zwięźle powyżej. Powyższa argumentacja prawna sądu w identycznym więc stopniu odnosi się do wszystkich sformułowanych w pozwie konstrukcji zgłoszonych roszczeń (głównego i ewentualnych). Nie tu żadnego znaczenia to, przy zastosowaniu których przepisów prawa krajowego powód stara się skonstruować swoje roszczenia pieniężne – w każdym przypadku jest to nieskuteczne.</p> <p>Mając powyższe na uwadze powództwo oddalono w całości na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405;art. 410)">art. 405, art. 410 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 3581;art. 3581 § 3)">art. 3581 § 3 k.c.</a> (punkt I. sentencji).</p> <p>Rozważanie pozostałych twierdzeń i zarzutów stron jest zbyteczne (naruszyłoby ustawowy wymóg zwięzłości uzasadnienia wyroku sądu cywilnego).</p> <p> <strong> <!-- -->Koszty</strong> </p> <p>O kosztach procesu orzeczono jak w punkcie II. sentencji na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> Na zasądzone na rzecz wygrywających pozwanych koszty składa się: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (5.400 zł, § 2 pkt 6 rozp. MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłaty skarbowe od pełnomocnictwa (2 x 17 zł). Niniejsza sprawa nie była skomplikowana, obszerna dowodowo, długotrwała, ani „precedensowa”, zaś wartość przedmiotu sporu mieściła się blisko dolnej granicy przedziału stawki. Decydujące o treści wyroku zagadnienia prawne wynikają wprost z orzecznictwa <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> </div>