II SA/Kr 1256/20

SENTENCJA Kraków, dnia 21 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na pismo Wojewody [...] z dnia 23 września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 6 października 2020 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pismo Wojewody [...] z dnia 23 września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżone pismo zawierało jedynie informację, że wniosek skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dotyczącej rozbudowy drogi powiatowej nr [...] w gminie D. – został pozostawiony bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest pismo Wojewody [...] z dnia 23 września 2020 r., w którym poinformowano skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Zatem uznać należy, że podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 64 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepisy K.p.a. nie określają formy pozostawienia podania bez rozpoznania. W orzecznictwie dominuje pogląd, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. nie następuje w drodze postanowienia, jest natomiast czynnością materialno – techniczną, w związku z czym wymaga jedynie zakomunikowania stronie faktu dokonania tej czynności i nie podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego (vide: uchwała SN z 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; postanowienie NSA z 3 września 1992 r., III SA 1407/92, OSP 1994, z. 6, poz. 104; wyrok WSA w Poznaniu z 11 lutego 2010 r., IV SA/Po 770/09, LEX nr 559914; wyrok WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2009 r., II SAB/Gl 51/08, LEX nr 553322). Sąd podziela to stanowisko. Oznacza to, że zaskarżone pismo nie jest żadną z władczych form decydowania o prawach i obowiązkach strony, ani nie rozstrzyga żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Zaskarżone pismo nie stanowi bowiem ani decyzji administracyjnej, ani nie jest jednym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2-3 P.p.s.a. Nie można go również zakwalifikować jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ustawodawca wykluczył prawo skutecznego zaskarżenia tego typu czynności do sądu. Wyłączył bowiem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego poszczególnych aktów lub też czynności podejmowanych w ramach sformalizowanych procedur. Sądowa kontrola aktu i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa nie obejmuje czynności i aktów podejmowanych w ramach postępowania administracyjnego, uregulowanego przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oczywistym jest też, że zaskarżona czynność nie jest żadnym z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a-7 P.p.s.a. Zaskarżone pismo jako czynność materialno-techniczna nie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że osoba, do której adresowana jest ta czynność pozbawiona jest obrony swoich praw. Bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynnym i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego (vide: przywołana powyżej uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r.). Zbliżone stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 kwietnia 2008 r., II GSK 485/07, w którym przyjął, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli wniosek spełniał kryterium kompletności, jego autor może złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem, czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie. Podobny pogląd zaprezentował skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z 3 września 2013 r., I OPS 2/13, przyjmując, że na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.