VII SAB/Wa 137/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić [...] Sp. z o.o. w [...] wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł (sto złotych). UZASADNIENIE [...] Sp z o.o. z siedzibą w [...] dnia [...] sierpnia 2010r., dalej zw. Spółką, złożyła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], wnosząc o zobowiązanie organu do bezzwłocznego - nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku - zastosowania środków egzekucyjnych dla wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] marca 2010r, a w szczególności do zastosowania wykonania zastępczego. Skarżąca wskazała, że powyższą decyzją organ powiatowy nałożył na B. K. obowiązek rozbiórki hali magazynowej położonej przy ul. [...] w [...] z wyłączeniem fundamentów. Decyzję opatrzono rygorem natychmiastowej wykonalności. Jednak do dnia złożenia skargi zobowiązana nie podjęła żadnych czynności w tym zakresie. Dlatego Spółka pismem z 30 kwietnia 2010r. zawiadomiła o tym wierzyciela, wnosząc o podjęcie stosownych działań. Ponieważ organ nie podjął żadnych czynności, skarżąca wniosła skargę na bezczynność wierzyciela. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] czerwca 2010r. odmówił wyznaczenia terminu na załatwienie sprawy wskazując, że organ powiatowy przeprowadził czynności kontrolne i wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku, a 22 czerwca 2010r. wystawił tytuł wykonawczy. Ponadto skarżąca podniosła, że przysługuje jej legitymacja do wniesienia niniejszej skargi, gdyż zmagazynowany w hali towar Spółki nie może być z niej usunięty przed rozbiórką obiektu, zatem narażony jest na dalsze niszczenie lub utratę. W odpowiedzi na skargę organ uznał podniesione w niej zarzuty są bezzasadne. Przedstawił szczegółowo czynności, które podejmował w sprawie podkreślając, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r. odmówiono wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Organ stwierdził ponadto, że Spółka nie jest stroną w przedmiotowej sprawie. Podniósł również, że w piśmie z dnia 25 czerwca 2010r. pełnomocnik B.K., wniósł o odroczenie wykonania obowiązku do czasu przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy dla [...] Wydział Gospodarczy oględzin przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Przed przystąpieniem do badania zarzutów skargi w powyższym zakresie Sąd zobowiązany jest do sprawdzenia, czy jest ona dopuszczalna, w rozumieniu art. 58 § 1 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. Wskazać trzeba, że niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Stosownie bowiem do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca złożyła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w trybie art. 6 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zw. dalej u.o.p.e.w.a. Zgodnie z art. 6 § 1a u.o.p.e.w.a na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z treści powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że w przypadku nieuwzględnienia skargi na bezczynność wierzyciela organ wydaje postanowienie, które podmiot z niego niezadowolony może zakwestionować w pierwszej kolejności poprzez złożenie zażalenia. Skarżąca złożyła zatem skargę do Sądu, bez wyczerpania środków zaskarżenia, bowiem nie złożyła zażalenia na postanowienie z dnia 30 czerwca 2010r. Wprawdzie fakt ten nastąpił wobec błędnego rozpoznania skargi na bezczynność wierzyciela w trybie art. 37 § 2 kpa zamiast w trybie art. 6 § 1a u.o.p.e.w.a., i w konsekwencji błędnego pouczenia strony o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tym niemniej strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, które są warunkiem skutecznego złożenia skargi sądowej. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 ust. 6 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.