II SA/Łd 574/22

SENTENCJA Dnia 24 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi W. w T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 11 sierpnia 2021 r. nr 238/2021 znak: GPB-III.7721.135.2021 AN w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji gazowej oddala skargę. ał UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r. nr 238/2021 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), zwanej "k.p.a.", w związku z art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), uchylił zatwierdzenie projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr 271/2021, w zakresie rzutu piętra, rzutu poddasza oraz aksonometrii i zatwierdził projekt budowlany, stanowiący załącznik zaskarżonej decyzji, w zakresie rzutu piętra, rzutu poddasza oraz aksonometrii, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy ww. decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 13 września 2019 r. P.G. wniósł do Starostwa Powiatowego w Tomaszowie Mazowieckim o wydanie pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazu ziemnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [...] w T. (działka nr ewid. [...], obręb [...]). Do wniosku dołączono, m.in. oświadczenie Inwestora o posiadanym prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane. Następnie, decyzją nr 1036/2019 znak: WAB.6740.856.2019 z dnia 12 listopada 2019 r., Starosta Tomaszowski odmówił P.G. udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę w związku z brakiem zgody na realizację przewidzianych nim robót budowlanych niektórych współwłaścicieli ww. nieruchomości. Wskutek wniesionego przez P.G. odwołania, Wojewoda Łódzki rozstrzygnięciem nr 19/2020, znak: GPB-III.7721.257.2019 (ASz), z dnia 15 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty Tomaszowskiego nr 1036/2019. W dalszej kolejności, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Łd 248/20 z dnia 30 września 2020 r. uchylono decyzję Wojewody Łódzkiego nr 19/2020 wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Tomaszowskiego nr 1036/2019. Uzasadniając zajęte stanowisko, Sąd stwierdził, iż: w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że w sprawach pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku wielorodzinnym, ingerujących w jego części wspólne i w ramach którego funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to ona, a nie poszczególni współwłaściciele, jest stroną postępowania administracyjnego. Dalej powołano się na art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. poz. 737 ze zm.), zgodnie z którym zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Mając na uwadze powyższe, współwłaściciel nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, w ramach którego działa wspólnota mieszkaniowa, może być stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę tylko i wyłącznie wtedy, gdy wykaże, że planowana inwestycja będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu. Tym samym - w ocenie Sądu - organy błędnie uznały za strony postępowania poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości położonej ul. [...] w T., jednocześnie pomijając funkcjonującą w ramach tej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową. Dalej ww. wyroku Sąd wyjaśnił, iż skoro planowana inwestycja ma być realizowana w częściach wspólnych nieruchomości (przekraczając czynności zwykłego zarządu ww. wspólnoty) to w takim razie, w świetle ww. art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali, brak zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, który ewentualnie uniemożliwiałby zrealizowanie inwestycji, powinien być wyrażony przez zarząd wspólnoty. Tym samym oświadczenia dwóch współwłaścicieli nieruchomości o niewyrażeniu zgody na realizację spornej inwestycji nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do uznania, że inwestor nie spełnił warunku, o którym mowa w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dotyczącym złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto Sąd wskazał, że ocena, czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powinna być dokonana z uwzględnieniem uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w T. (zwanej dalej Wspólnotą) nr [...] z 8 maja 2018 r., w której wyrażono zgodę na wejście i wykonywanie prac związanych z budową przyłącza gazowego na terenie nieruchomości wspólnoty przez Spółkę Gazowniczą w T. Sp. z o.o., a także uchwały nr [...] z 8 maja 2018 r., w której wyrażono zgodę na podjęcie przez Zarząd Wspólnoty czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, w celu przyłączenia nieruchomości wspólnej do miejskiej sieci gazowniczej, w tym w szczególności ustalenia warunków przyłącza, a także upoważniła Zarząd Wspólnoty do udzielenia pełnomocnictwa jej zarządcy - Spółdzielni Mieszkaniowej "N." do zawarcia umowy w sprawie przyłączenia nieruchomości wspólnej do miejskiej sieci gazowniczej. W tym miejscu Sąd wskazał, iż organy powinny ustalić, czy na podstawie ww. uchwał lokale pozostałych współwłaścicieli zostały podłączone do wspólnego przyłącza gazowego. Trudno jest bowiem przyjąć, że na podstawie tych samych uchwał część współwłaścicieli legitymowała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ich lokale mogły zostać przyłączone do sieci gazowej, a lokale należące do P.G. już nie. W konsekwencji Starosta Tomaszowski pismem z dnia 18 lutego 2021 r., znak: WAB.6740.856.2019, zawiadomił o prowadzonym ponownie postępowaniu P.G. oraz A.S. i D.G., które zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia 3 grudnia 2012 r. zostały powołane do Zarządu Wspólnoty. W dalszej kolejności D.G. pismem z dnia 15 marca 2021 r. poinformowała organ I instancji o zmianie Zarządu ww. wspólnoty mieszkaniowej z dniem 12 marca 2021 r. oraz wskazała, że P.G. nie posiada zgody na przeprowadzenie instalacji gazowej przez prywatne lokale. W załączeniu przekazano kopię uchwały ww. wspólnoty mieszkaniowej nr [...] z 12 marca 2020 r. o powołaniu jej Zarządu w składzie M.G. i D.G. oraz kopię pisma ww. Zarządu z dnia 3 marca 2021 r. o braku wyrażenia zgody na realizację przyłącza gazowego według załączonej dokumentacji ze względu na przebieg rury gazowej przez pomieszczenie należące do M.G. Decyzją nr 271/2021 z dnia 14 kwietnia 2021 r., znak: WAB.6740.856.2019, Starosta Tomaszowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z projektem budowlanym przebieg instalacji gazowej ma miejsce na poddaszu nieużytkowym, stanowiącym część wspólną budynku i ponadto uchwałą wspólnoty nr [...] z dnia 8 maja 2018 r. wyrażono zgodę na wejście i wykonywanie prac związanych z budową przyłącza gazowego na terenie nieruchomości przez Spółkę Gazowniczą w T. Sp. z o. o., a także uchwałą nr [...] wyrażono zgodę na podjęcie przez Zarząd Wspólnoty czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu w celu przyłączenia nieruchomości wspólnej do sieci gazowniczej. Tym samym uznano, iż inwestor spełnił wszelkie wymagania niezbędne do uzyskania wnioskowanego pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności Wojewoda Łódzki zauważył, iż w związku ze złożeniem przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę w dniu 13 września 2019 r., zastosowanie w niniejszej sprawie ma ustawa Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji (Dz. U. 2019 r. poz. 1186 ze zm.). W takim bowiem przypadku stosuje się art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), stanowiący, iż do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie organ I instancji uznał, że Inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem planowana instalacja gazowa przebiega - poza lokalami należącymi do Wnioskodawcy - przez części wspólne budynku, w obrębie których roboty budowlane mogą zostać przeprowadzone w oparciu o uchwały Wspólnoty nr [...] i [...] z dnia 8 maja 2018 r. Ponadto Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten określa krąg podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz posługuje się dodatkowo pojęciem oddziaływania obiektu budowlanego. Jak wynika bezpośrednio z ww. wyroku WSA w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 248/20 z dnia 30 września 2020 r., wydanego w niniejszej sprawie, w sprawach dotyczących pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku wielorodzinnym, ingerujących w jego części wspólne i w ramach którego funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, jest ona stroną postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 6 ustawy o własności lokali, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Ustawa o własności lokali reguluje również zasady zarządu nieruchomością wspólną - stosownie do art. 20 ww. ustawy (w brzmieniu na dzień złożenia wniosku), jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona. Z kolei art. 21 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Tym samym w przedmiotowej sprawie Wspólnota może brać udział w niniejszym postępowaniu na prawach strony pod warunkiem, że planowana instalacja gazowa przebiega przez części wspólne budynku wielorodzinnego (czyli niestanowiące wyodrębnionych lokali). Jednocześnie Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że z kolei współwłaściciel nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, w ramach którego działa wspólnota mieszkaniowa, może być stroną postępowania jako osoba fizyczna w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę tylko i wyłącznie wtedy, gdy wykaże, że planowana inwestycja będzie miała bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu. Innymi słowy poszczególni współwłaściciele nieruchomości w ramach której funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, w sprawach z zakresu prawa budowlanego, nie mają legitymacji do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, chyba że posiadają własny interes prawny podlegający ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego lub prawa administracyjnego. Na wystąpienie takich okoliczności powołuje się M.G., który wywodzi swoje prawa jako strona w postępowaniu z uwagi na planowane wykonywanie robót budowlanych w części nieruchomości stanowiącej jego wyodrębnioną własność. Zdaniem Wojewody łódzkiego, z dokumentacji wynikało, że planowana wewnętrzna instalacja gazu w budynku będzie zasilana z doprowadzonego do budynku istniejącego przyłącza gazowego zlokalizowanego na zewnętrznej ścianie budynku (na poziomie parteru) i doprowadzona projektowanym pionem przez poddasze nieużytkowe do planowanego kotła gazowego, zabezpieczonego przed dostępem osób niepowołanych. Jednocześnie wewnętrznymi pionami DN32 i DN25 instalacja gazowa będzie doprowadzona z poddasza na I piętro do części wspólnej, stanowiącej komunikację budynku, do lokali mieszkalnych nr [...] i [...], należących wyłącznie do P.G. Z powyższego wynika, że zakres planowanych robót wykracza poza lokale stanowiące odrębną własność inwestora P.G. i realizowane będą również na części wspólnej, jaką stanowi, m.in. korytarz czy poddasze. Na podstawie uchwały nr [...] z dnia 12 marca 2020 r., której oryginał do wglądu przesłała ww. wspólnota mieszkaniowa, wynika, że powołała ona do swojego zarządu M.G. i D.G. - osoby, które złożyły w jej imieniu odwołanie. Z kolei na podstawie dokumentów przekazanych przez M.G. (m.in. postanowienia Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim sygn. akt I Ns 722/04 z dnia 4 grudnia 2008 r. oraz księgi wieczystej nr [...]) wynika, że jest on jedynym właścicielem lokalu nr [...], zlokalizowanego na poddaszu, do którego przynależy, m.in. pomieszczenie oznaczone www. postanowieniu symbolem [...]. Analizując przebieg projektowanej instalacji gazowej oraz rysunku nr 4, stanowiącego załącznik do ww. postanowienia Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim, organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż roboty budowlane obejmą ww. lokal [...], należący do M.G. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji uznał, iż stronami niniejszego postępowania - oprócz inwestora - powinna być Wspólnota (reprezentowana przez jej zarząd) oraz M.G. W ocenie Wojewody Łódzkiego, główną kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi fakt posiadania (bądź nie) prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Łd 248/20 z dnia 30 września 2020 r. oceny wymagało, czy na podstawie powołanych wyżej uchwał Wspólnoty nr [...] i [...] zostały podłączone do wspólnego przyłącza gazowego lokale pozostałych współwłaścicieli omawianej nieruchomości. W tym celu Wojewoda Łódzki zwrócił się z prośbą do Starosty Tomaszowskiego o przekazanie całości akt dotyczących prawy zakończonej decyzją Starosty Tomaszowskiego nr 34/2019 z dnia 16 stycznia 2019 r. o pozwoleniu na budowę wewnętrznej instalacji gazowej na ww. nieruchomości, wydaną dla Wspólnoty, natomiast pismem z dnia 18 czerwca 2021 r. wezwał Zarząd Wspólnoty do wyjaśnienia, czy na potrzeby wydania ww. decyzji Starosty Tomaszowskiego nr 34/2019 z 16 stycznia 2019 r. ww. Wspólnota Mieszkaniowa podjęła inne uchwały niż nr [...] i nr [...] z 8 maja 2018 r., a jeśli tak to o przekazanie kopii takich dokumentów. Jak wynika z treści uchwał nr [...] i [...] z 8 maja 2018 r., właściciele lokali położonych z budynku przy ul. [...] w T. wyrazili zgodę na: - wejście i wykonywanie prac związanych z budową przyłącza gazowego na terenie nieruchomości Wspólnoty przez Spółkę Gazowniczą w T. Sp. z o. o.; - dokonanie przez Zarząd Wspólnoty czynności przekraczających zwykły zarząd polegającej na zawarciu umowy w przedmiocie przyłączenia nieruchomości wspólnej do miejskiej sieci gazowniczej, w tym w szczególności do ustalenia warunków w zakresie wykonania przyłącza. W konsekwencji, po zapoznaniu się z aktami sprawy zakończonej ww. decyzją Starosty Tomaszowskiego nr 34/2019 z 16 stycznia 2019 r., ustalono, iż w ramach wydanego pozwolenia na budowę poprowadzono wewnętrzną instalację gazową zarówno w części wspólnej nieruchomości, jak i do poszczególnych lokali mieszkalnych na parterze, piętrze i poddaszu (w tym lokalu nr [...], należącego do M.G.). Jak wynika z przekazanej dokumentacji ww. sprawy, jedyną podstawą do przeprowadzenia ww. robót budowlanych pod względem dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowiły powołane powyżej uchwały nr [...] i [...]. W żadnej z omawianych uchwał nie sprecyzowano konkretnych lokali mieszkalnych, który dotyczy przeprowadzenie instalacji gazowej. Tym samym nie wyłączono z możliwości realizacji ww. instalacji do lokali nr [...] i [...], należących do P.G. Ponadto w przewidzianym do tego terminie Zarząd Wspólnoty nie odpowiedział na wezwanie Wojewody Łódzkiego z dnia 18 czerwca 2021 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skoro jedyną podstawą do budowy wewnętrznej instalacji gazowej w częściach wspólnych nieruchomości oraz w wyodrębnionych lokalach mieszkalnych, stanowiły uchwały nr [...] i nr [...] (które w żaden sposób nie ograniczają możliwości realizacji takiej instalacji w lokalach nr [...] i [...]), niedopuszczalnym byłoby przyjęcie – w ocenie Wojewody Łódzkiego -, iż na podstawie tych samych uchwał Wspólnoty nie jest możliwe zrealizowanie wewnętrznej instalacji gazowej w częściach wspólnych i lokalach P.G. Przyjęcie odmiennego stanowiska musiałoby bowiem skutkować stwierdzeniem, iż ww. decyzja Starosty Tomaszowskiego nr 34/2019 z dnia 16 stycznia 2019 r. nie powinna zostać wydana ze względu na brak uchwały Wspólnoty wyrażającej zgodę na realizację ww. instalacji w stosunku do każdego z przyłączanych lokali. Zakładając zatem, iż treść ww. uchwał należy rozumieć rozszerzająco (dopuszczając realizację instalacji w wyodrębnionych lokalach), odmowa wydania na tej podstawie pozwolenia na budowę instalacji gazowej z wniosku Pana G. stanowiłaby nieuzasadnione ograniczenie jego praw jako współwłaściciela ww. nieruchomości. Wojewoda Łódzki wyjaśnił także, że biorąc pod uwagę planowany przebieg ww. instalacji przez pomieszczenie przynależne do wyodrębnionego lokalu nr [...] na poddaszu, organ II instancji wezwał inwestora do wyjaśnienia, czy na potrzeby jej realizacji uzyskał zgodę M.G. W odpowiedzi P.G. poinformował organ wojewódzki, iż nie posiada takiej zgody: "Jednocześnie wyjaśniam, iż zgodnie z projektem budowlanym, instalacja gazowa nie przechodzi przez lokal nr [...] lecz przynależne do tego lokalu pomieszczenie gospodarcze, które zostało wydzielone przez Pana M.G. i bez uzgodnienia ze współwłaścicielami ma powierzchnię znacznie większą, niż została mu przyznana postanowieniem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 4 grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt INs 722/04 o zniesienie współwłasności. Z opinii biegłego sporządzonej na potrzeby w/w postępowania wynika, iż ówczesny właściciel w/w lokalu zobowiązał się do rozebrania ścian i przekazania tych pomieszczeń jako części wspólne. Obecnie nic nie jest zmienione, a Pan M.G. bezumownie korzysta z części wspólnych nieruchomości." Mając na uwadze ugodowe zakończenie toczącego się postępowania, zaktualizowano projekt budowlany w zakresie przebiegu rur wyłącznie przez części wspólne budynku z pominięciem lokalu nr [...] i pomieszczeń do niego przynależnych. Po udostępnieniu zmienionych w projekcie budowlanym rysunków stronom postępowania, Zarząd Wspólnoty pismem z dnia 28 lipca 2021 r. (wpływ: 5 sierpnia 2021 r.) wyraził dalszy brak akceptacji dla wprowadzonych modyfikacji: "Jedną z przyczyn jest przebieg rury na poddaszu w części trzeciej gdzie poprowadzenie rury zmienia kierunek w lewo przechodząc w świetle przejścia z pomieszczenia środkowego na wysokości ok. 60 cm. Następnie przebieg poprowadzony jest po części zewnętrznej lokalu przynależnego [...]. również w świetle. drzwi wyjściowych na wysokości ok. 60 cm nad posadzką. Przebieg rur uniemożliwi swobodne korzystanie z lok. [...] oraz części wspólnej /ustawa z dnia 24 czerwca 1994r.o własności lokali/ z przejść i części poddasza jednocześnie stwarzając niebezpieczeństwo. " Wojewoda Łódzki ustosunkowując się do zawartych w ww. piśmie zastrzeżeń, stwierdził, iż pozostają one bez wpływu na rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z rzutu poddasza, projektowana instalacja wzdłuż ścian zewnętrznych budynku ma wprawdzie znajdować się na wysokości ok. 60 cm nad posadzką powyżej istniejących okien, jednak w pozostałej części - zgodnie z oznaczeniem na ww. rysunku - ma zostać poprowadzona ukośnie pod konstrukcją dachu. Tym samym przewidziane roboty budowlane nie wpłyną na sposób korzystania z nieruchomości, w szczególności lokalu [...]. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji stwierdził, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie realizacji wewnętrznej instalacji gazowej w obecnie zaprojektowanym zakresie. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, opinię nr [...] mistrza kominiarskiego Z.W. oraz został sporządzony i sprawdzony przez uprawnionych projektantów, legitymujących się zaświadczeniem, którym mowa w art. 12 ust. 7. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w T. reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca nie dysponuje tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością do celów budowlanych; 2. naruszenie art. 22 ustawy o własności lokali, poprzez wydanie decyzji, w sytuacji gdy brak było zgody wspólnoty na umieszczenie kotła gazowego i wydzielenie pomieszczenia z części wspólnej na wyłączne potrzeby P.G. Brak jest zgody współwłaścicieli na wydzielenie pomieszczenia z części wspólnej. Wydzielenie pomieszczenia jest to zakres przekraczający zwykły zarząd i jest wymagana zgoda 100% współwłaścicieli na co nie ma zgody. W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że organ, nie wyjaśnił czy na podstawie obowiązujących uchwał nr [...] i [...] pozostali członkowi wspólnoty dokonując przyłącza gazowego umieszczali kotły gazowe służące tylko i wyłącznie każdemu z poszczególnych właścicieli lokali robili to na nieruchomości stanowiącej część wspólną. Gdyby prawidłowo zbadał sprawę wiedziałby, że kotły gazowe są zamontowane w prywatnych lokalach każdego członka wspólnoty, oprócz P.G. Instalacja gazowa w całości (zarówno poza lokalem jak i w lokalu) stanowi część nieruchomości wspólnej aż do odbiornika gazu (bez tego odbiornika) tj. bez kotła gazowego. O ile przeprowadzenie rur gazowych mogłoby być dokonane przez część wspólną nieruchomości, o tyle montaż kotła gazowego służącego wyłącznie zaspokajaniu potrzeb właściciela danego lokalu już nie. Nadto strona skarżąca wskazała, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że P.G. nie dysponuje zgodą w formie uchwały do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a dotyczącą realizacji inwestycji w częściach wspólnych nieruchomości służących tylko i wyłącznie jednemu właścicielowi. Według projektu budowlanego P.G. umieścił kocioł gazowy w części wspólnej nieruchomości, mimo że nie był do tego uprawniony. Zważywszy na fakt, że kocioł gazowy służy tylko i wyłącznie jemu to nie mógł on bez stosownej zgody umieścić go na nieruchomości wspólnej. Według strony skarżącej, powołane uchwały wspólnoty, teoretycznie mogłyby wyrażać zgodę na przeprowadzenie instalacji gazowej przez części wspólnej nieruchomości, to jednak nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że zgoda ta obejmowała również możliwość umieszczenia "prywatnego" kotła gazowego na tej części. P.G. dysponuje jako właściciel całym pionem nieruchomości i ma możliwość umieszczenia kotła gazowego w swoim lokalu, tym samym nie ograniczałby korzystania innym właścicielom z części wspólnej. Interpretowanie przez organ uchwał wspólnoty rozszerzająco i umożliwienie P.G. umieszczenie kotła gazowego na nieruchomości wspólnej, służącego tylko i wyłącznie jego potrzebom jest nadużyciem prawa, które ogranicza swobodne korzystanie z nieruchomości przez pozostałych właścicieli. Mimo obowiązujących uchwał, pozostali właściciele wiedząc o tym, że kocioł gazowy, służący tylko im, nie stanowi instalacji gazowej, która mogłaby być umieszczona na nieruchomości wspólnej, zamontowali go w lokalach stanowiących ich własność. Mając na uwadze powyższe, w przedmiotowej sprawie nie była uprawniona rozszerzająca interpretacja uchwał wspólnoty rozciągająca się na wyrażenie zgody na umieszczenie kotła gazowego i wydzielenie pomieszczenia przez P.G. na nieruchomości wspólnej. W ocenie strony skarżącej, zważywszy na fakt, że wykonanie budowy instalacji gazowej stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd rzeczą, P.G. powinien wystąpić do wspólnoty o wyrażenie zgody w formie uchwały, na zamontowanie kotła gazowego i wydzielenie pomieszczenia na nieruchomości wspólnej. Zatwierdzenie przez organ projektu budowlanego w tym kształcie nie może się ostać, tym samym pozwolenie na umieszczenie kotła gazowego P.G. na nieruchomości wspólnej nie może być przeprowadzone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i jednocześnie wyjaśnił, że zgodnie z § 156 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), instalację gazową zasilaną z sieci gazowej stanowi układ przewodów za kurkiem głównym, prowadzonych na zewnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzeniami do pomiaru zużycia gazu, urządzeniami gazowymi (do których należy kocioł gazowy) oraz przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli są one elementem wyposażenia urządzeń gazowych. Ponadto z projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji Starosty Tomaszowskiego nr 34/2019 znak: WAB.6740.978.2018 z 16 stycznia 2019 r. o pozwoleniu na budowę instalacji gazowej udzielonej ww. Wspólnocie Mieszkaniowej, wynika, że kotły gazowe również zostały zlokalizowane poza lokalami mieszkalnymi. Pismem z dnia 18 lutego 2022r. strona skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy daje podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z at. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do art. 15 zzs4 ust.3. ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020r., II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 grudnia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 7 grudnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w związku z brakiem oświadczenia strony skarżącej oraz uczestników postępowania o możliwościach technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 22 grudnia 2022 r. Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) dalej jako u.p.b., przy czym ze względu na datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, tj. 13 września 2019 r., zastosowanie mają przepisy ww. ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Stosownie do art. 4 u.p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten formułuje zasadę wolności zabudowy, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nakazujących poszanowanie wolności i własności. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została sformułowana w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, wg którego należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane tylko temu, kto wykazał, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykazanie tego prawa odbywa się poprzez złożenie przez inwestora, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia według urzędowego wzoru, że takie prawo posiada. Oświadczenie to jest obligatoryjnym załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę i stanowi środek dowodowy, będący dokumentem prywatnym pochodzącym od inwestora. Takie rozwiązanie jest ułatwieniem dowodowym dla inwestora, który może wykazać swoje prawo poprzez złożenie oświadczenia bez konieczności załączania do wniosku dokumentów je potwierdzających (wyrok NSA z 25 listopada 2021 r., II OSK 3614/18, LEX nr 3291680). Nie zwalnia to jednak organu z obowiązku badania prawa do dysponowania nieruchomością. Jeśli pojawią się uzasadnione wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością oświadczenia inwestora, organ administracji może podjąć czynności w celu jego weryfikacji (wyrok NSA z 26 sierpnia 2021 r., II OSK 3551/18, LEX nr 3232095). W realiach niniejszej sprawy, gdzie przedsięwzięcie budowlane ma objąć części wspólne budynku mieszkalnego zarządzanego przez wspólnotę mieszkaniową, wypada wskazać, że dysponowanie nieruchomością na cele budowlane stanowi co do zasady czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu. W konsekwencji, w odniesieniu do nieruchomości, która objęta jest współwłasnością, wylegitymowanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza konieczność przedstawienia przez inwestora zgody wspólnoty mieszkaniowej, bądź zastępującego ją orzeczenia sądu (wyrok NSA z 18. 07. 2018 r. sygn. akt II OSK 2066.16 Lex 2534131). Zasady udzielania takiej zgody regulowane są przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1048). Przede wszystkim trzeba zauważyć, że ustawa wprowadza różne rozwiązania w tym zakresie w zależności od tego czy czynność ma zostać dokonana w imieniu tzw. małej wspólnoty mieszkaniowej czy też dużej wspólnoty mieszkaniowej. Celem ustalenia, do której kategorii należy wspólnota mieszkaniowa w niniejszej sprawie, należy sięgnąć do przepisu art. 20 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu, w którym zgoda została wyrażona. Przepis ten został bowiem zmieniony od dnia 1 stycznia 2020 r. z mocy art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1309), przy czym do oceny ważności czynności podejmowanych przed 1 stycznia 2020 r. stosuje się przepisy obowiązujące w owym czasie, bowiem ustawa zmieniająca nie zawiera przepisu przejściowego, który odmiennie kształtowałby skutki wprowadzonej zmiany. Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2019 r. jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Jak wynika z akt postępowania, w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w T. w roku 2018 znajdowały się lokale mieszkalne o numerach:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz cztery lokale niemieszkalne o numerach [...], [...], [...], i [...]. Lokale te zostały wyodrębnione na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 4 grudnia 2008 r., sygnatura akt I Ns 722/04. W konsekwencji wspólnota mieszkaniowa w niniejszej sprawie spełnia warunki, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali. Zastosowanie znajdują zatem zasady określone w przepisach art. 21, art. 22 i art. 23 ustawy o własności lokali. Według art. 21 sprawami tzw. dużej wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i to ten organ reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Jednakże z mocy art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Udzielenie zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane wymagało zatem podjęcia uchwały przez właścicieli lokali. Natomiast stosownie do art. 23 ust.2. ustawy o własności lokali, uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos. Oznacza to, że w niniejszej sprawie udzielenie zgody wymagało podjęcia przez właścicieli lokali uchwały zwykłą większością głosów. Nieuzasadniony jest zatem zarzut podnoszony przez stronę skarżącą jakoby do czynności przekraczającej zwykły zarząd niezbędna była zgoda 100% właścicieli lokali. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie zagadnienie zgody wspólnoty mieszkaniowej na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane było przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SA/Łd 248/20. Wyrok w tej sprawie wydany został dnia 30 września 2020 r. i jest prawomocny. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 398; podobnie: T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 691-692). Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego, będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99). Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, a także oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu ponownie oceniane być nie mogą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, stwierdził jednoznacznie, że związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Należy zatem podkreślić, że w wyroku z dnia 30 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Łd 248/20) Sąd wskazał, że ocena czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinna być dokonana z uwzględnieniem uchwały wspólnoty nr [...] z 8 maja 2018 r., w której wyrażono zgodę na wejście i wykonywanie prac związanych z budową przyłącza gazowego na terenie nieruchomości przez Spółkę Gazowniczą w T. Sp. z o.o., a także uchwały nr [...] z 8 maja 2018 r., w której wyrażono zgodę na podjęcie przez Zarząd Wspólnoty czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, w celu przyłączenia nieruchomości wspólnej do miejskiej sieci gazowniczej, w tym w szczególności ustalenia warunków przyłącza, a także upoważniono Zarząd Wspólnoty - Spółdzielnię Mieszkaniową "N." do zawarcia umowy w sprawie przyłączenia nieruchomości wspólnej do miejskiej sieci gazowniczej. Według przywołanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi organy winny ustalić, czy lokale pozostałych współwłaścicieli zostały podłączone do wspólnego przyłącza gazowego na podstawie ww. uchwał. Sąd stanął bowiem na stanowisku, że trudno jest przyjąć, że na podstawie tych samych uchwał część współwłaścicieli legitymowała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ich lokale mogły zostać przyłączone do sieci gazowej, a lokale należące do P.G. już nie. Będąc związanym powyższym stanowiskiem, organ przeprowadził dowód z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przez Starostę Tomaszowskiego, zakończonego decyzją nr 34/2019 z 16 czerwca 2019 r. o pozwoleniu na budowę wewnętrznej instalacji gazowej na przedmiotowej nieruchomości. Na tej podstawie ustalił, że w ramach wydanego pozwolenia na budowę poprowadzono wewnętrzną instalację gazową zarówno w części wspólnej nieruchomości jak i do poszczególnych lokali mieszkalnych na parterze, piętrze i poddaszu a jedyną podstawę w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowiły uchwały wspólnoty nr [...] oraz [...]. Organ ustalił, że skoro w żadnej z tych uchwał nie sprecyzowano czy uchwała dotyczy konkretnych lokali mieszkalnych, to nie wyłączono ich zastosowania do lokali należących do P.G. Należy ponadto zwrócić uwagę, że powyższe uchwały nie precyzują również, które z urządzeń wchodzących w skład wewnętrznych instalacji gazowych mogą być zlokalizowane w częściach wspólnych nieruchomości; nie zawierają w tym zakresie ograniczeń ani nakazów. Trafnie wskazuje organ, że instalacja gazowa zasilana z sieci gazowej obejmuje układ przewodów za kurkiem głównym, prowadzonych na zewnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzeniami do pomiaru zużycia gazu, urządzeniami gazowymi (w tym kotłem gazowym) oraz przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi. Z akt postępowania zakończonego decyzją Starosty Tomaszowskiego nr 34/2019 wynika że instalacja gazowa, której ta decyzja dotyczy i która w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane opiera się na tych samych uchwałach wspólnoty nr [...] oraz [...], obejmowała instalację kotłów gazowych. W świetle poglądu wyrażonego w wyroku II SA/Łd 248/20 brak zatem podstaw do przyjęcia, że w stosunku do P.G. zgoda wspólnoty wywiedziona z tych samych uchwał zawiera odmienne warunki, niż w stosunku do innych członków wspólnoty lub wprowadza ograniczenia bądź wyłączenia, których w jej treści wprost nie wskazano. Brak zatem podstaw do uznania zasadności stanowiska strony skarżącej, iż z zakresu tych uchwał wyłączona została zgoda na umieszczenie w części wspólnej nieruchomości kotła gazowego, będącego częścią wewnętrznej instalacji gazowej i w konsekwencji na wydzielenie otaczającej go przestrzeni ściankami działowymi w celu zachowania wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.). Nie zasługuje na aprobatę stanowisko strony skarżącej, że w tym zakresie wymagana jest zgoda 100% współwłaścicieli. Należy bowiem wyjaśnić, że stosownie do art. 19 ustawy o własności lokali, przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności mają zastosowanie do zarządu nieruchomością należącą do tak zwanej małej wspólnoty mieszkaniowej. Jak zostało wykazane powyżej do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w T. zastosowanie ma natomiast art. 20 i nast. ustawy o własności lokali. Ustawa ta do podjęcia uchwały w sprawie czynności przekraczającej zwykły zarząd wymaga jedynie większości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 marca 2021 r., II SA/Kr 1397/20, Lex nr 3190648). Należy także podzielić pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SA/Łd 248/2020, że spory między wspólnotą mieszkaniową a inwestorem, mające charakter cywilnoprawny, nie mogą być przeszkodą w postępowaniu o pozwolenie na budowę, jeżeli inwestor spełnia wszystkie wymogi nałożone przepisami prawa. Zatem w świetle oceny prawnej wyrażonej w wyroku w sprawie II SA/Łd 248/20 organ zasadnie ustalił, że P.G. posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. na budowę wewnętrznej instalacji gazu ziemnego w budynku mieszkalnym zlokalizowanym przy ul. [...] w T. Nie będąc związanym granicami skargi Sąd ustalił, że organ odwoławczy zasadnie uchylił zatwierdzenie projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji organu I instancji, w zakresie rzutu piętra, rzutu poddasza oraz aksonometrii oraz zatwierdził projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji Wojewody Łódzkiego w zakresie rzutu piętra, rzutu poddasza oraz aksonometrii. Podstawą do takiego rozstrzygnięcia był zaktualizowany projekt budowlany w zakresie przebiegu rur wyłącznie przez części wspólne budynku z pominięciem lokalu nr [...] i pomieszczeń do niego przynależnych. Trafnie ocenił organ odwoławczy, że planowane roboty budowlane objęte zaktualizowanym projektem nie wpłyną na sposób korzystania z nieruchomości. Instalacja ma znajdować się na wysokości ok. 60 cm nad posadzką powyżej istniejących okien zaś w pozostałej części ma zostać poprowadzona ukośnie pod konstrukcją dachu. Akta postępowania wskazują, że w sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1. oraz w art. 32 ust. 4. u.p.b. Stosownie zatem do art. 35 ust. 4 organ winien był wydać decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę. W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Organ administracji budowlanej nie może zatem w sposób swobodny kształtować praw i obowiązków inwestora w treści tej decyzji. W przypadku spełnienia przez inwestora ustawowych przesłanek wskazanych w art. 4 u.p.b. i skonkretyzowanych w dalszych przepisach ustawy organ ma obowiązek wydać decyzję o treści zgodnej z wnioskiem inwestora. W związku z powyższym Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. is