I FZ 193/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 666/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2016 r. oraz zabezpieczenia na majątku postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 6 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 666/19 Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę S.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 17 stycznia 2019 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2016 r. oraz zabezpieczenia na majątku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżący, reprezentowany przez adwokata, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 29 marca 2019 r. został wezwany między innymi do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Do usunięcia tych braków wyznaczony został siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie przedłożono kopię pełnomocnictwa szczególnego z 25 października 2018 r. niepoświadczoną za zgodność z oryginałem. Zdaniem Sądu I instancji, nadesłana przez pełnomocnika kopia pełnomocnictwa nie spełniała wymogów formalnych wezwania Sądu zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd odrzucając skargę nie ocenił treści nadesłanego pełnomocnictwa, które swym zakresem obejmowało prawo do reprezentowania przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestię podstawową w niniejszej sprawie stanowią zarzuty koncentrujące się na stwierdzonych przez Sąd I instancji brakach skargi w zakresie pełnomocnictwa, które były - z racji ich nieprawidłowego uzupełnienia - powodem odrzucenia skargi. Zdaniem Strony dołączone do skargi pełnomocnictwa było prawidłowe, stąd też odrzucenie skargi było niezasadne. Rozpatrując ten zarzut, wskazać przede wszystkim należy, iż art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wprawdzie art. 37 § 1 p.p.s.a. nie zawiera żadnych wskazań, co do sposobu uwierzytelniania pełnomocnictw lub innych dokumentów przez wymienionych w nim pełnomocników, ale takie wymogi wynikają z przepisów ustaw dotyczących korporacji zawodowych zrzeszających tych pełnomocników (art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, art. 9 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych, art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym). Z treści powołanego art. 37 § 1 p.p.s.a. należy wywodzić, że pełnomocnictwo jest ważne tylko jeśli zawiera własnoręczny podpis mocodawcy lub stanowi wierzytelny odpis. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy a także doradca patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Wymogów, jakie powinien zawierać odpis dokumentu, aby uznać go za wierzytelny, w rozpoznawanej sprawie należy poszukiwać – jak słusznie zauważył Sąd I instancji – w ustawie z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, gdzie w art. 4 ust. 1b wskazano, że adwokat ma prawo poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać przede wszystkim podpis adwokata, datę oraz miejsce jego sporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, od prawnika profesjonalisty powinno się wymagać należytej staranności polegającej na prawidłowym wykonaniu wezwania, w którym zwrócono się do "złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu" do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w tym dochowania wymogów formalnych, jakie określa art. 4 ust. 1b ustawy Prawo o adwokaturze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tylko dokument spełniający powyższe wymagania i wniesiony w wyznaczonym terminie mógł zostać uznany za spełniający przesłanki uzupełnienia braków formalnych w sprawie. Sąd I instancji prawidłowo więc uznał, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione i skargę należało odrzucić. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.