I SA/Gd 920/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2008 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. UZASADNIENIE K. T. wnioskiem z dnia 30 września 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi określonego w kwocie 1.498 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 16 października 2010 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie rozszerzył swoje żądanie wskazując, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w całości i o ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 27 października 2010 r. (zaświadczenia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 9 listopada 2010 r. o wysokości dochodów osiągniętych w 2009 r., decyzji burmistrza z dnia 8 września 2010 r. w przedmiocie przyznania zasiłku stałego, orzeczenia z dnia 11 sierpnia 2010 r. o stopniu niepełnosprawności), ustalono, że zamieszkuje on sam, w roku 2009 nie osiągnął dochodów, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, aktualnie źródłem jego utrzymania jest zasiłek stały przyznany na okres od 1 sierpnia 2010 r. do 31 sierpnia 2012 r. w kwocie 425,38 zł miesięcznie, przy czym część tej kwoty w wysokości 300 zł wypłacana jest w talonach żywnościowych, korzysta również z pomocy socjalnej w formie dodatku mieszkaniowego przyznanego w kwocie 51,62 zł, nie posiada jakiegokolwiek majątku. Mając na uwadze powyższe uznano, że wnioskodawca wykazał, iż nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący nie uzyskuje dochodów, jako osoba niepełnosprawna może podjąć pracę jedynie w warunkach chronionych, korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, nie posiada majątku. Jego sytuacja finansowa nie budzi wątpliwości, została bowiem udokumentowana. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.