VI SA/Wa 1357/09

SENTENCJA Dnia 8 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Skarżąca – B. P. pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. za pośrednictwem organu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując go naruszeniem przez organ art. 10 Kpa., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co skutkowało w jej ocenie wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Uznała mianowicie, że w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego w rozpatrywanej przez organ sprawie, polegającemu na załączeniu dokumentów w zakresie legalizacji urządzenia pomiarowego, powinna była zapoznać się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, czego organ jej nie umożliwił. Sąd pismem z dnia [...] września 2009 r. wezwał skarżącą do wykazania okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, którą niosłoby ze sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie Sądu przedstawiła swoją sytuację rodzinną, wskazując, że na jej utrzymaniu pozostają cztery osoby, tj. mąż i troje dorastających dzieci, a na dowód trudnej sytuacji finansowej firmy załączyła sporządzone przez doradcę podatkowego zestawienie księgi podatkowej za okres styczeń – czerwiec 2009 r., z którego wynika, że P. B. P., wykazuje straty na kwotę 161.603, 07 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić zatem należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści ww. przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Innymi słowy, Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, nie publ.; z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej, w ocenie Sądu, zasługuje na uwzględnienie, bowiem jak wskazała skarżąca poniesienie przez nią tak wysokiej kary pieniężnej doprowadziłoby do znacznych i niepowetowanych strat, a nawet mogłoby skutkować upadkiem firmy. Obecny stan finansowy prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa, z wykazaną stratą w kwocie przeszło 161 tysięcy złotych, jak również konieczność spłaty zaciągniętych przez nią kredytów, koniecznych dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb firmy, m. in. zakup samochodów, a także kryzys w branży transportowej, powodujący spadek zainteresowania usługami świadczonymi przez firmy transportowe, w tym firmę skarżącej, przemawiają za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod rozwagę powyższe fakty Sąd stwierdził, że skarżąca uprawdopodobniła przesłanki dowodzące istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.